บทที่ 28 ที่แท้จางเฟิงก็กำลังชี้แนะฉันอยู่นี่เอง
บทที่ 28 ที่แท้จางเฟิงก็กำลังชี้แนะฉันอยู่นี่เอง
แม้ขนมจะอันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา แต่อวิ๋นซินเหยียนก็ตกใจเพียงชั่วครู่
"ไอ้หัวขโมย อย่าให้ฉันจับได้เชียวนะ"
เธอกำหมัดน้อยๆ แน่น เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนขโมย และครั้งนี้มันก็ชักจะเกินไปหน่อยแล้ว
ถึงแม้ขนมจะหายไปแบบแปลกพิสดาร แต่เธอมั่นใจว่า... ผีที่ไหนจะมาชอบกินขนม? เพราะงั้น... ต้องเป็นฝีมือคนแน่ๆ!
หอพัก
จางเฟิงกำลังหลับอุตุ
หลังจากฟาดขนมจนเกลี้ยง เขาก็เข้าเฝ้าพระอินทร์ตามระเบียบ
การนอนครั้งนี้ยิงยาวไปจนถึงสี่โมงเย็น
ติ๊ง!
เนื่องจากโฮสต์นอนชดเชยติดต่อกัน 14 ชั่วโมง บัฟพลังเคลื่อนย้ายพริบตาระดับกลางถึงขีดจำกัด ระบบทำการอัปเกรดให้โดยอัตโนมัติ!
ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ 'เคลื่อนย้ายพริบตาระดับสูง'!
ความสามารถ: เคลื่อนย้ายตำแหน่งได้ดั่งใจนึกภายในรัศมีหนึ่งแสนเมตร และสามารถพาคนติดตามไปด้วยหนึ่งคนในระยะทางเดียวกัน!
ได้ยินเสียงแจ้งเตือน จางเฟิงก็ปรือตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย
อืม... ระบบอัปเกรดอีกแล้ว
ช่างเถอะ... อยากอัปก็อัปไป
"หิวอีกแล้วแฮะ"
จางเฟิงลูบท้องตัวเอง คราวนี้... เขาตั้งใจจะไปซื้อข้าวที่โรงอาหาร
ในเมื่อมีวิชาเคลื่อนย้ายพริบตา ก็คงไม่เสียเวลาเท่าไหร่ กลับมาค่อยเสพสุขต่อก็ยังทัน
โรงอาหารใหม่
จางเฟิงปรากฏตัวขึ้นกลางแถวซื้ออาหาร
ผู้คนรอบข้างสะดุ้งโหยง แต่พอเห็นหน้าชัดๆ ว่าเป็นจางเฟิง ความตกใจก็ค่อยๆ มลายหายไป
แหงล่ะ ก็พวกเขาเห็นความเทพของจางเฟิงบนเวทีฮ่าวเทียนมากับตาแล้วนี่
อย่าว่าแต่โผล่มากลางอากาศเลย ต่อให้เขาตบสถาบันตู๋ปี้พังพินาศในฝ่ามือเดียว พวกเขาก็คงไม่แปลกใจ
เพราะจางเฟิง... มีความแข็งแกร่งระดับนั้นจริงๆ!
"จางเฟิง..."
จู่ๆ เสียงใสๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
จางเฟิงหันกลับไปมอง รู้สึกหน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก
"จำฉันไม่ได้เหรอ?"
อวิ๋นซินเหยียนรู้สึกเฟลนิดหน่อยที่เห็นจางเฟิงทำหน้างง
"จำไม่ได้แฮะ"
จางเฟิงส่ายหน้า
เขาจำไม่ได้จริงๆ เฮ้อ... สงสัยนอนเยอะเกินไป ความจำเลยเสื่อมถอย
คราวหน้าจะนอนให้น้อยลงสักนาทีนึงแล้วกัน...
"นายเคยถามฉันว่าซื้อขนมมาจากไหนไงล่ะ" อวิ๋นซินเหยียนเตือนความจำ
"อ๋อ... งั้นจำได้แล้ว"
ความทรงจำไหลพรั่งพรูเข้ามาในหัวทันที
"เอ่อ... ฉันรู้ว่านายเก่งมาก"
"ก็เลย... อยากจะขอเรียนรู้วิชากับนายหน่อย ฉันอยากทำคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ดีๆ น่ะ"
อวิ๋นซินเหยียนบอกจุดประสงค์
"เรียนรู้วิชา? เรียนอะไรจากฉัน?"
จางเฟิงงุนงง
หรือจะเรียนวิธีขี้เกียจ?
"ฉันอยากเรียนรู้วิธีการฝึกฝนในแบบของนาย" อวิ๋นซินเหยียนตอบ
"...มันไม่มีวิธีหรอก"
จางเฟิงส่ายหน้า วันๆ เขาก็แค่กินกับนอน จะไปมีวิธีฝึกฝนอะไรกันเล่า
"ฉันตั้งใจมาขอความรู้จริงๆ นะ"
สีหน้าของอวิ๋นซินเหยียนจริงจังมาก เธออยากเก่งขึ้น อยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ
"...เธอเรียนอะไรจากฉันไม่ได้จริงๆ" จางเฟิงตอบอย่างจนใจ
"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เรียนฟรีหรอก ฉันจ่ายค่าเล่าเรียนให้นายได้นะ" อวิ๋นซินเหยียนเสนอ
"ฉันไม่อยากได้เงิน" จางเฟิงปฏิเสธ
ในฐานะนายน้อยสามแห่งตระกูลชั้นแนวหน้า เขาไม่เคยขาดแคลนเรื่องเงินทอง และไม่ได้พิสมัยมันด้วย
ขอแค่มีข้าวกินมีที่ซุกหัวนอน ก็เพียงพอแล้ว
"เอ่อ... ฉันมีของเล่นสะสมหายาก แล้วก็มีขนมด้วย ไม่รู้ว่านายจะ..."
อวิ๋นซินเหยียนเห็นว่าเงินซื้อจางเฟิงไม่ได้ ก็เตรียมใจจะโดนปฏิเสธอีกรอบ
"ขนมเหรอ?"
"ใช่ๆ!"
แววตาของจางเฟิงเป็นประกาย มีของกินก็ดีสิ!
"งั้น... นายตกลงใช่ไหม?"
อวิ๋นซินเหยียนดีใจจนเนื้อเต้น
"อืม"
จางเฟิงพยักหน้า
"งั้นพากลับไปที่หอพักนายได้ไหม?"
"ฉันอยากเห็นพฤติกรรมในชีวิตประจำวันของนาย เผื่อจะได้แรงบันดาลใจอะไรบ้าง" อวิ๋นซินเหยียนถามด้วยความคาดหวัง
"ได้สิ"
จางเฟิงไม่ได้ปฏิเสธ หอพักเขาไม่ใช่ความลับอะไรอยู่แล้ว
"งั้นไปกันเลย"
พูดจบ อวิ๋นซินเหยียนก็ทำท่าจะก้าวเท้าเดิน
"เดี๋ยวก่อน..."
จางเฟิงรั้งเธอไว้ เดินกลับหอพักมันเหนื่อยจะตายไม่ใช่เหรอ?
ต้องใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตาสิ!
"มีอะไรเหรอ?" อวิ๋นซินเหยียนถาม
จางเฟิงไม่พูดอะไร แค่ปรายตามองเธอแวบหนึ่ง แล้ว... เขาก็หายวับไป
ในเวลาเดียวกัน ร่างของอวิ๋นซินเหยียนก็อันตรธานหายไปเช่นกัน
ชัดเจนว่าจางเฟิงใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตาระดับสูงพาเธอมาด้วย
หอพัก
อวิ๋นซินเหยียนมองไปรอบๆ อย่างมึนงง เธอมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?
มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!
สมกับเป็นยอดอัจฉริยะ จางเฟิงมีความสามารถเหนือจินตนาการจริงๆ
แต่ทว่า... เมื่อสายตาของเธอกวาดไปเจอกองถุงขนมที่วางอยู่ รูม่านตาของเธอก็หดเกร็งทันที
นี่มัน... ขนมที่เธอทำหายไปไม่ใช่เหรอ?!
กรี๊ดดด!
มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?
เหมือนจะรู้ตัวว่าโดนจับได้ จางเฟิงรีบเอาตัวบังขนมพวกนั้นไว้ แล้วทำหน้าขึงขัง "อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ"
"...ของฉัน!"
"นั่นมันของฉันทั้งนั้นเลยนะ!"
อวิ๋นซินเหยียนพยายามควบคุมอารมณ์อย่างสุดความสามารถ
นึกไม่ถึงว่าหัวขโมยที่จ้องจะฉกขนมเธอ... จะเป็นจางเฟิง!
และที่สำคัญที่สุดคือ... ตอนนี้เธอต้องการให้จางเฟิงสอนวิชา ดังนั้นจะแตกหักกับเขาไม่ได้เด็ดขาด
ช่างมันเถอะๆ... ยกให้เขาก็ได้
"ของเธอ?"
จางเฟิงกระพริบตาปริบๆ เหมือนเพิ่งค้นพบความจริงอันน่าตกใจ
หรือว่าแหล่ง "เติมของ" ที่เขาไปจิ๊กมาเมื่อคืน... คือหอพักของยัยนี่?
โอ้โห...
โลกกลมชะมัด!
"ก็ของฉันน่ะสิ ฉันตามหาตั้งนาน นึกไม่ถึงว่าจะเป็นนายที่เอามา"
อวิ๋นซินเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย
"เอ่อ... ฉันจ่ายเงินแล้วนะ"
จางเฟิงเกาหัวแกรกๆ
เขาไม่ใช่พวกกินฟรีนะ เขาแอบวางเงินไว้ให้แล้ว
"จ่ายเงิน?"
อวิ๋นซินเหยียนยังคงเคืองไม่หาย "ใครอยากได้เงินนายกัน? ถ้านายอยากกินจริงๆ... ก็บอกกันดีๆ สิ"
"ขอโทษที"
จางเฟิงรู้ตัวว่าผิด เลยไม่แก้ตัวอะไร
"ช่างเถอะ กินแล้วก็แล้วกันไป"
"ขอแค่นายช่วยให้ฉันเก่งขึ้นเร็วๆ ได้ เรื่องนี้ฉันจะยอมปล่อยผ่านไป"
อวิ๋นซินเหยียนยิ้มเจ้าเล่ห์ การที่จางเฟิงขโมยขนมเธอ เท่ากับว่าเธอมีข้อต่อรองให้เขาปฏิเสธไม่ได้แล้ว
"เฮ้อ แต่ฉันช่วยเธอไม่ได้จริงๆ นะ"
จางเฟิงทำหน้าจนปัญญา ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน "ไหนบอกว่าอยากดูชีวิตประจำวันของฉันไง? ก็เป็นแบบนี้แหละ"
พร้อมกันนั้น เขาใช้พลังจิตบังคับให้อาหารที่ซื้อมาลอยขึ้น แล้วเริ่มป้อนเข้าปากเขาโดยอัตโนมัติ...
เห็นฉากนี้ อวิ๋นซินเหยียนถึงกับอ้าปากค้าง
ที่แท้... ยอดฝีมือเขากินข้าวกันแบบนี้นี่เอง
ถ้าเธอเรียนทริคนี้ได้ จะมีโอกาสกลายเป็นยอดนักยุทธ์กับเขาบ้างไหมนะ?
เข้าใจแล้ว!
เธอบรรลุแล้ว!
ที่แท้... จางเฟิงกำลังชี้แนะหนทางสว่างให้เธอนี่เอง!