บทที่ 15 แค่นอนหลับก็ชนะแล้ว
บทที่ 15 แค่นอนหลับก็ชนะแล้ว
"เกิดอะไรขึ้นกับเฟิงเซียว? ทำไมเขาถึงยืนนิ่งไม่ไหวติงแบบนั้น?"
"ไม่รู้สิ หรือว่าเขาจะทำใจลงมือไม่ลง?"
"คู่ต่อสู้คือนายน้อยสามตระกูลจางเชียวนะ คนธรรมดาใครจะกล้าดีด้วย"
"จริงด้วย สงสัยจะเกรงกลัวบารมีของนายน้อยสามจนไม่กล้าขยับตัวแน่ๆ"
"..."
เหล่านักเรียนด้านล่างเวทีต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส ส่วนใหญ่ปักใจเชื่อว่าเฟิงเซียวหวาดเกรงต่อสถานะและเบื้องหลังอันยิ่งใหญ่ของจางเฟิง จนไม่กล้าลงมือทำร้าย
แต่มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้อยู่แก่ใจ... เขาไม่ใช่ไม่กล้าลงมือ แต่เขาขยับตัวไม่ได้เลยต่างหาก!
เขาแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อแล้ว...
ณ ตึกสูง
"หือ? เกิดอะไรขึ้นกับเด็กที่ชื่อเฟิงเซียว?"
ซือถูอ้าวเทียนขมวดคิ้ว รู้สึกทะแม่งๆ กับเหตุการณ์ตรงหน้า
"พี่อ้าวเทียน ท่านต้องเข้าใจนะ อย่างไรเสียนายน้อยสามก็มีสถานะสูงส่ง คู่ต่อสู้จะไม่กล้าลงมือก็ถือเป็นเรื่องปกติ"
จั่วไหวหลิงที่ยืนอยู่ข้างกายมีความคิดเห็นตรงกับนักเรียนส่วนใหญ่ ยิ่งเห็นจางเฟิงนอนหลับปุ๋ยอยู่กลางเวทีฮ่าวเทียนด้วยแล้ว หากเฟิงเซียวคิดจะลงมือจริงๆ ป่านนี้จางเฟิงคงตกรอบไปนานแล้ว
"สถานการณ์ไม่น่าจะง่ายดายขนาดนั้น"
ซือถูอ้าวเทียนส่ายหน้า แม้จางเฟิงจะไม่ได้ขยับตัวทำอะไรเลย แต่เขาสังหรณ์ใจว่าอาการของเฟิงเซียวในขณะนี้ ต้องเกี่ยวข้องกับจางเฟิงอย่างแน่นอน
...
"อาศัยแค่บารมีก็ผ่านรอบแรกได้เลยเหรอเนี่ย?"
ชางหานเหยาที่ยืนอยู่ขอบสนามรู้สึกสงสัยใคร่รู้ว่าเฟิงเซียวจะทำอย่างไรต่อไป ต่อให้จางเฟิงจะมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน เฟิงเซียวคงไม่ถึงกับยอมแพ้ไปดื้อๆ หรอกกระมัง?
ในขณะเดียวกัน ซูมู่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังชางหานเหยาก็แอบอมยิ้ม เธอรู้ดีว่าจางเฟิงแข็งแกร่งเพียงใด ดังนั้นจึงเชื่อว่านี่ต้องเป็นลูกไม้เด็ดที่จางเฟิงงัดออกมาใช้แน่ๆ
ซึ่งความจริง... ก็เป็นเช่นนั้น
ด้วยระดับพลังจิตของจางเฟิงในยามนี้ ต่อให้เขาหลับ... คู่ต่อสู้ก็ไม่อาจย่างกรายเข้าใกล้ได้แม้แต่ก้าวเดียว
...
บนเวทีฮ่าวเทียน
เฟิงเซียวที่ถูกตรึงร่างไว้กำลังทรมานแสนสาหัส จนถึงวินาทีนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าตนเองโดนมนตร์ดำอะไรเข้าไปกันแน่?
เวลาล่วงเลยไปทีละนาที จางเฟิงนอนหลับสบายยิ่งขึ้น ในขณะที่สีหน้าของเฟิงเซียวเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
ใครที่มีสายตาเฉียบแหลมเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ เฟิงเซียวคนนี้... ดูท่าจะไม่ใช่แค่ไม่กล้าลงมือเพราะเกรงกลัวฐานะเสียแล้ว แต่มันเหมือนกับว่าเขาไม่สามารถขยับตัวเข้าไปได้เลยต่างหาก!
หรือว่าจางเฟิงจะปลุกพลังพิเศษบางอย่างขึ้นมาได้?
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
ติ๊ง!
เนื่องจากโฮสต์นอนหลับบนเวทีประลองครบหนึ่งชั่วโมง พลังเคลื่อนย้ายพริบตา +70
เสียงสังเคราะห์ของระบบปลุกให้จางเฟิงตื่นขึ้นจากภวังค์
หือ?
เพิ่มพลังเคลื่อนย้ายพริบตาให้อีกแล้ว?
แจ๋ว... แจ๋วจริงๆ
"หืม?"
จางเฟิงลืมตาขึ้นมาเห็นคู่ต่อสู้จ้องเขตาเขม็ง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ก็ให้รู้สึกงุนงงในตอนแรก
พี่ชาย เป็นอะไรไปครับนั่น?
แต่เพียงครู่เดียวเขาก็เข้าใจ
เนื่องจากพลังจิตของเขาบรรลุถึงจุดสูงสุด จึงสามารถควบคุมผู้อื่นได้โดยอัตโนมัติ ดังนั้นพี่ชายตรงหน้านี้... จึงถูกเจตจำนงแห่งจิตของเขาล็อกตัวไว้แน่น
ช่างเถอะๆ ปล่อยเขาไปแล้วกัน
ดูท่าจะทรมานน่าดู
ทันใดนั้น เฟิงเซียวก็พ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาขยับได้แล้ว ขยับได้แล้ว!
แต่ทว่า ทันทีที่เขาตั้งท่าจะพุ่งเข้าใส่จางเฟิงเพื่อเปิดฉากต่อสู้ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็กลับมาตรึงร่างเขาไว้อีกครั้ง และวินาทีถัดมา มันทำท่าเหมือนจะบดขยี้เขาให้แหลกคาที่!
ในจังหวะนี้เอง เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนมาจากฝีมือของจางเฟิงที่อยู่ตรงหน้า!
ฉายาขยะแห่งตระกูลจางที่ร่ำลือกัน เป็นเรื่องเข้าใจผิดของคนทั้งโลกชัดๆ!
"ขอยอมแพ้!"
เฟิงเซียวตัดสินใจประกาศยอมแพ้ในที่สุด
เขายอมแพ้ดีกว่าต้องเผชิญกับความรู้สึกหวาดผวาและไร้ทางสู้เช่นนั้นอีก
สิ้นเสียงประกาศ ทั่วทั้งสนามก็ตกอยู่ในความโกลาหล!
"ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า? นักยุทธ์ระดับสองยอมแพ้คนไร้พลังเนี่ยนะ?"
"จางเฟิงแค่ขึ้นไปนอนเฉยๆ ก็ชนะแล้ว?"
"สมแล้วที่เป็นพลังแห่งอำนาจบารมี"
"เฮ้อ เรื่องแบบนี้อิจฉากันไม่ได้จริงๆ"
"..."
บนตึกสูง
"นี่มัน..."
ซือถูอ้าวเทียนมีสีหน้าประหลาดใจ ยืดเยื้อมาตั้งหนึ่งชั่วโมง จบลงด้วยการยอมแพ้งั้นรึ?
ที่สำคัญคือ เขาดูไม่ออกเลยว่าจางเฟิงมีฝีมือจริงหรือไม่
"พี่อ้าวเทียน ด้วยฐานะของนายน้อยสาม คู่ต่อสู้จะถอดใจยอมแพ้ก็สมเหตุสมผลอยู่"
จั่วไหวหลิงตบไหล่ซือถูอ้าวเทียนเบาๆ "ในเมื่อนายน้อยสามเข้ารอบไปแล้ว เดี๋ยวก็ต้องมีการประลองอีก เรายังมีโอกาสได้ดูเชิงเขาในรอบต่อๆ ไป"
"ก็จริง งั้นรอดูกันต่อไป"
ซือถูอ้าวเทียนลูบเคราพลางพยักหน้า
...
เมื่อเห็นเฟิงเซียวประกาศยอมแพ้ จางเฟิงก็ไม่ได้มีทีท่าตื่นเต้นอะไร ยังคงรักษาความเกียจคร้านไว้เสมอต้นเสมอปลาย
เขาค่อยๆ เดินลงจากเวทีฮ่าวเทียนกลับมายังจุดเดิม
เมื่อเห็นจางเฟิงกลับมา ชางหานเหยาก็ยิ้มร่า "เพื่อนจาง ยินดีด้วยนะที่ผ่านรอบแรกมาได้"
"อ้อ"
จางเฟิงตอบรับสั้นๆ สีหน้าเรียบเฉย
ชางหานเหยา: "...ช่วยทำหน้าดีใจกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง?"
ต่อให้ชนะเพราะบารมีตระกูล แต่มันก็คือชัยชนะ อย่างน้อยก็น่าจะดีใจสักหน่อยไม่ใช่เหรอ?
สำหรับจางเฟิงแล้ว มันน่าเบื่อจะตาย แค่แข่งรอบเดียวมีอะไรน่าดีใจนักหนา
สู้นอนหลับไม่ได้เลยสักนิด
"จางเฟิง ฉันกำลังจะขึ้นเวทีแล้ว ช่วยให้กำลังใจฉันหน่อยสิ"
ซูมู่เอ๋อร์เดินเข้ามาหาจางเฟิง ใบหน้าฉายแววคาดหวัง
จางเฟิงเก่งกาจขนาดนี้ ถ้าได้รับคำชมเชยจากเขา พลังแฝงของเธออาจจะตื่นตัวขึ้นมาบ้างก็ได้!