บทที่ 3 อัปเกรดพลังจิต ระดับแพลทินัม

เจียงเฟิงไม่รู้หรอกว่าการทำลายกำแพงเล่นๆ ของเขา จะสร้างความเข้าใจผิดใหญ่หลวงให้กับอาจารย์ชายสองคนนั้น

แต่ถึงรู้ เขาก็คงไม่สนใจอยู่ดี

เขายังคงนอนแผ่หราอยู่บนโซฟา ดูหนังโดยไม่ขยับตัว กินมันฝรั่งทอด ใช้ชีวิตอย่างเปรมปรีดิ์

ขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินอยู่นั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบก็ดังขึ้นในหูไม่หยุดหย่อน

[โฮสต์พักผ่อนตามอัธยาศัย พลังจิต +10]

[โฮสต์พักผ่อนตามอัธยาศัย พลังจิต +20]

[โฮสต์พักผ่อนตามอัธยาศัย พลังจิต +30]

[...]

เจียงเฟิงนอนเอกเขนกเช่นนั้นต่อเนื่องถึง 5 ชั่วโมง โดยที่เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นตลอดเวลา

[เนื่องจากโฮสต์นอนนิ่งไม่ขยับและเสพสุขต่อเนื่องเป็นเวลา 5 ชั่วโมง พลังจิตระดับทองคำจึงเต็มพิกัด เมื่อพิจารณาจากความขี้เกียจเข้าขั้นวิกฤตของโฮสต์ ระบบจึงทำการอัปเกรดพลังจิตของโฮสต์เป็น 'ระดับแพลทินัม' โดยอัตโนมัติ]

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงเฟิงถึงได้รู้ตัวว่าเขาขี้เกียจมา 5 ชั่วโมงแล้ว

ให้ตายสิ เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ

เขาใช้พลังจิตปิดคอมพิวเตอร์ทันที ตั้งใจจะสั่งอาหารเดลิเวอรี่

โทรศัพท์วางอยู่บนโต๊ะ แต่เขาขี้เกียจเกินกว่าจะลุกไปหยิบ จึงใช้พลังจิตเปิดแอปสั่งอาหารและกดสั่งแบบส่งๆ ไป

อืม... วันนี้กินต๊อกบกกีแล้วกัน

หลังสั่งเสร็จ เขาก็ยังคงนอนหลับตาพักผ่อน รู้ว่าอีกเดี๋ยวก็ได้กินของอร่อย

ต้องยอมรับว่า การเป็นคนไร้ประโยชน์ที่ไม่ต้องคิดอะไรนี่มันช่างวิเศษจริงๆ...

ทว่าพอหลับตาลง ความคิดเรื่อง "เผ่าต่างมิติ" ก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้

นับตั้งแต่ยุคฟื้นฟูพลังวิญญาณ เผ่าต่างมิติก็เหิมเกริมขึ้นเรื่อยๆ

หลายร้อยปีก่อน มนุษย์เคยทำสงครามกับเผ่าต่างมิติ ตระกูลชั้นแนวหน้าที่มีตระกูลเจียงเป็นผู้นำ ต้องสูญเสียรากฐานที่สั่งสมมาหลายศตวรรษเพื่อขับไล่พวกมันไป ทำให้มนุษยชาติได้พบกับความสงบสุขช่วงหนึ่ง

แต่จากข้อมูลที่เจียงเฟิงมี ช่วงหลังมานี้การเคลื่อนไหวของเผ่าต่างมิติดูอุกอาจขึ้นเรื่อยๆ พวกมันคอยรังควานมนุษย์อยู่ตลอด

และเขารู้สึกว่าจุดประสงค์ของพวกมันไม่ได้เรียบง่ายแค่การก่อกวน

นี่น่าจะเป็นการหยั่งเชิง หากพวกมันมั่นใจว่ามนุษยชาติไร้อัจฉริยะทางยุทธที่จะมาเป็นผู้นำในอนาคต เผ่าต่างมิติต้องเปิดฉากโจมตีเต็มรูปแบบอย่างแน่นอน

และถ้าหากมีอัจฉริยะที่เก่งกาจขนาดนั้นอยู่จริง พวกมันก็คงใช้โอกาสนี้ลอบสังหารเหล่าผู้มีพรสวรรค์ที่ยังไม่เติบโตเต็มที่

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อมหาศึกที่กำลังจะมาถึง

"เอ๊ะ? ทำไมฉันต้องมาคิดเรื่องพวกนี้ด้วยเนี่ย? จะไปสนทำไม?" เจียงเฟิงดึงสติตัวเองกลับมา

เรื่องซีเรียสพรรค์นั้นไม่ใช่สิ่งที่คนขี้เกียจไร้ค่าอย่างเขาควรเก็บมาใส่ใจ

หน้าที่ของเขาคือนอนอืดและทำตัวเหลวแหลกต่อไปต่างหาก

ทันใดนั้น เสียงจากหน้าประตูก็ดังขึ้น "สวัสดีครับ อาหารที่สั่งมาส่งแล้วครับ"

"วางไว้หน้าประตู"

เจียงเฟิงขี้เกียจพูดมาก การต้องพูดสามสี่คำก็นับว่าลำบากแย่แล้วสำหรับเขา

หลังจากไรเดอร์วางอาหารแล้วจากไป เจียงเฟิงใช้พลังจิตเปิดประตู บังคับให้ถุงต๊อกบกกีลอยมาหาเขาโดยอัตโนมัติ

รอจนอาหารเย็นลงสักพัก เจียงเฟิงก็อ้าปาก ใช้พลังจิตป้อนต๊อกบกกีเข้าปากตัวเอง

เนื่องจากนอนสบายอยู่บนโซฟา พอมีคน... เอ้ย พลังจิตป้อนข้าวให้ เขาก็เผลอหลับตาเคี้ยวอย่างเคลิบเคลิ้ม

แล้วก็... หลับไปทั้งอย่างนั้น

ปล่อยให้ต๊อกบกกีลอยค้างกลางอากาศ ทำตัวไม่ถูกอยู่ชั่วขณะ

...

เจียงเฟิงหลับยาวไปจนถึงบ่ายวันรุ่งขึ้น ตื่นมาก็พบว่าต๊อกบกกียังกินไม่หมด

แต่เพราะทิ้งไว้นานเกินไป เขาเลยใช้พลังจิตจัดการทิ้งมันลงถังขยะ

เมื่อคืนไม่ได้อาบน้ำ ตัวเลยเหนียวเหนอะหนะ สิ่งเดียวที่เขาอยากทำตอนนี้คือ... อาบน้ำ

เจียงเฟิงใช้พลังจิตถอดเสื้อยืดและกางเกงออก เหลือเพียงกางเกงชั้นใน แล้วเดินตรงไปห้องน้ำ

จังหวะนั้นเอง เสียงหวานใสก็ดังขึ้นพร้อมกับประตูหอพักที่ถูกผลักเข้ามา

"เจียงเฟิง ทำไมนายไม่ไปเรียนทั้งวันเลย อาจารย์ชางบ่นฉันจนหูชา... ว้าย ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้นนะ!"

ซูมูเอ๋อร์รีบเอามือปิดตาทันทีที่เข้ามาในห้อง อีตาเจียงเฟิงนี่จริงๆ เลย ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าเนี่ย?!

แต่หุ่นเขาดีใช้ได้เลยนะ ปกติขี้เกียจขนาดนั้น แต่ดันมีซิกแพกตั้งแปดลูก!

ถุยๆๆ... คิดบ้าอะไรของฉันเนี่ย ไม่นะ ไม่เอา...

แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะแง้มนิ้วนางข้างขวาออกเล็กน้อย แอบมองหุ่นเจียงเฟิงผ่านร่องนิ้ว

"ฉันจะอาบน้ำ"

เจียงเฟิงขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจกิริยาเสียมารยาทของซูมูเอ๋อร์ ตอนนี้เขาแค่อยากอาบน้ำเย็นๆ ให้ชื่นใจ

"อ๋อ..."

ซูมูเอ๋อร์พยักหน้ารับ "งั้นรีบไปเถอะ ฉันสัญญาว่าจะไม่แอบดู"

เจียงเฟิง: "..."

เธอแอบดูไปตั้งกี่รอบแล้ว ฉันขี้เกียจจะแฉหรอกนะ

เมื่อเข้าห้องน้ำ เจียงเฟิงใช้พลังจิตเปิดฝักบัวและถูสบู่ให้ตัวเองโดยอัตโนมัติ

"ซู่ ซู่"

หลังจากล้างตัวจนสะอาด เจียงเฟิงก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

ผิวพรรณที่ขาวผ่องอยู่แล้วยิ่งดูสะอาดสะอ้านและเปล่งปลั่งขึ้นไปอีก

ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร ประกอบกับผมที่เปียกชื้น ยิ่งขับเน้นความมีเสน่ห์ดึงดูดใจ

ภาพตรงหน้าทำเอาซูมูเอ๋อร์ที่นั่งรออยู่บนโซฟาถึงกับตะลึงตาค้าง

พระเจ้าช่วย หน้าตาก็ดี หุ่นก็แซ่บ ใครเห็นก็ต้องหลงทั้งนั้นแหละ...

เมื่อกี้ยังต้องเอามือปิดตาแอบมอง แต่ตอนนี้เธอไม่อยากปิดแล้ว อยากจะจ้องมองอย่างเปิดเผยให้เต็มตา

มันช่างดีต่อใจจริงๆ...

"กรุณาหุบปากด้วยครับ" เจียงเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ

"เอ่อ... คือฉันเป็นห่วงกลัวนายจะมีแผลตรงไหนหรือเปล่า เลยช่วยเช็กให้ละเอียดไง"

"จากการตรวจสอบ ฉันพบว่านายสุขภาพแข็งแรงดีมาก"

ซูมูเอ๋อร์ชื่นชมข้อแก้ตัวของตัวเองในใจ

เจียงเฟิง: "..."

เมื่อเห็นบรรยากาศเริ่มมาคุ ซูมูเอ๋อร์รีบเปลี่ยนเรื่อง "เอ่อ เจียงเฟิง การที่นายโดดเรียนวันนี้มันไม่ถูกนะ แต่ฉันเองก็ถือวิสาสะบุกรุกห้องนาย เอาอย่างนี้ ฉันจะเลี้ยงชานมไข่มุกเป็นการไถ่โทษ แต่นายต้องสัญญานะว่าคราวหน้าจะไปเข้าเรียนดีๆ ตกลงไหม?"

"อือ" เจียงเฟิงตอบรับสั้นๆ

ซูมูเอ๋อร์ไม่แน่ใจว่าเจียงเฟิงจะทำตามสัญญาไหม ดูจากท่าทางแล้วคงยาก แต่เธอก็ยังตั้งใจจะไปซื้อชานมให้เขาอยู่ดี

ซูมูเอ๋อร์เดินไปร้านชานมใกล้หอพัก พอกลับมาพร้อมแก้วชานมในมือ ก็พบว่า... เจียงเฟิงหลับไปแล้ว

หลับคาโซฟาในชุดกางเกงในตัวเดียว!

เดิมทีซูมูเอ๋อร์ตั้งใจจะวางชานมแล้วกลับทันที แต่หุ่นของเจียงเฟิงมันช่างยั่วยวนสายตาจนเธออดใจไม่ไหว

"ไม่ได้การ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา ต้องหาผ้าห่มมาคลุมให้หน่อย"

ซูมูเอ๋อร์ค่อยๆ หยิบผ้าห่มจากเตียงของเจียงเฟิงมาคลุมให้เขาอย่างเบามือ

ระหว่างที่ห่มผ้า... เธอก็ถือโอกาสแต๊ะอั๋งนิดหน่อย

ข้ออ้างของเธอคือ: ต้องห่มให้มิดชิด เดี๋ยวเจียงเฟิงจะเป็นหวัด

เจียงเฟิงที่มีพลังจิตแข็งแกร่งขนาดนั้น มีหรือจะไม่รู้ว่าซูมูเอ๋อร์ทำอะไร เขาแค่ขี้เกียจจะถือสา

หลังจากลวนลาม... เอ้ย ห่มผ้าให้เสร็จ ซูมูเอ๋อร์ก็ออกจากห้องไป

พออีกฝ่ายคล้อยหลัง เจียงเฟิงก็ใช้พลังจิตยกแก้วชานมขึ้นมาดูด ทั้งที่ตายังปิดอยู่

[โฮสต์พักผ่อนตามอัธยาศัย พลังจิต +50]

[โฮสต์พักผ่อนตามอัธยาศัย พลังจิต +70]

[โฮสต์พักผ่อนตามอัธยาศัย พลังจิต +90]

[...]