Chapter 171 Battling Heaven battlefield, war what?

战天战地，还有战什么？（二更）

สัตว์เทวะคุนเผิงที่ถูกเหวี่ยงมา,ฉีอ้าวซือที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ,อย่างไรก็ตาม,เวลานั้นฝ่ามืออรหันต์ทัณฑ์สวรรค์กับระเบิดพังทลายแทบจะในทันที.

เหล่ายอดฝีมือของเมืองจ้านเทียนที่เห็นท้องฟ้ามืดลง,แทบไม่อาจบอกได้ว่าสัตว์เทวะคุนเผิงนั้นกว้างขวางกินรัศมีกี่ลี้,การเหวี่ยงลงมาเกิดเสียงดังกึกก้อง,น่าหวาดกลัว,จนทำให้พวกเขาลืมหลบหนีด้วยซ้ำ.

ฉีอ้าวซือที่ได้สติอย่างรวดเร็ว,กระตุ้นค่ายกลของราชรถเทวะจ้านเทียนทันที.

เห็นเพียงราชรถเทวะจ้านเทียนที่ส่องรัศมีแสงเจิดจ้าพุ่งขึ้นสู่สวรรค์.

ค่ายกลที่สร้างม่านแสงป้องกันขึ้นมามากมายหลายชั้น.

ส่วนฉีอ้าวซีเองก็กระตุ้นสายโลหิตเฟยเทียนจนถึงจุดสูงสุด.

“กำเนิดเฟยเทียน!”เขาที่คำรามออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว.

กลิ่นอายที่พุ่งพล่านลุกโชนพุ่งทะลวงขึ้นสู่สวรรค์.

สายโลหิตเฟยเทียน,หนึ่งในสิบสายโลหิตยุคโบราณ,ที่มีความเร็วที่น่าอัศจรรย์.

สายโลหิตเฟยเทียนคือสายโลหิตที่ต่อต้านสวรรค์,เมื่อกระตุ้นเปิดใช้งาน,แม้แต่ผู้บัญชาภพก็ยากที่จะไล่ตามเขาทัน.

ร่างของฉีอ้าวซือที่หายไปจากราชรถเทวะทันที.

ในเวลานั้น,อสูรเทวะคุนเผิงที่ถูกเหวี่ยงกวาดลงมา.

ราชรถเทวะจ้านเทียนที่กระตุ้นม่านพลังป้องกันขึ้นมาหลายชั้นเกิดระเบิดขึ้นมาทันที,สัตว์เทวะคุนเผิงนั้นทรงพลังมาก ฟาดลงมาบนราชรถเทวะจ้านเทียน.

ตูมมมมมมมมม

ราชรถเทวะจ้านเทียนที่ระเบิดลอยกระเด็นออกไป.

เรือนรถที่แบนตั้งแต่อยู่กลางอากาศ.

อสูรเทวะคุนเผิงยังคงเหวี่ยงออกไป.

เดิมทีฉีอ้าวซือหายไปแล้ว,ทว่าห้วงมิติที่สั่นไปมาอย่างรุนแรงนั้น,ทำให้เขาล่วงหล่นลงจากท้องฟ้า,เวลานี้เขาตกใจเป็นอย่างมาก,ขณะมองเห็นสัตว์เทวะคุนเผิงที่กำลังฟาดลงมา.

เพราะความตกใจหวาดกลัว,เขาได้กระตุ้นพลังอีกครั้ง,เปลวเพลิงสีทองที่ปะทุขึ้นปกคลุมร่างกายของเขา.

“ศาสตร์ลับจ้านเทียน!”

“วิชาบ่มเพาะจ้านเทียนที่ไร้เทียมทาน!”

บรรพชนชราที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ.

พลังอำนาจจ้านเทียนที่ปะทุขึ้นมาโอบอุ้มร่างฉีอ้าวซือ.

ขณะที่วิชาลับจ้านเทียนถูกใช้,ดวงตาของฉีอ้าวซือที่ส่องประกายแสงสีทอง,ผมชี้ชันเป็นสีทอง,ร่างกายของเขาที่เปล่งรัศมีแสงส่องประกาสีทองราวกับเทพสงคราม.

กลิ่นอายของเขาที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมบ้าคลั่ง,จ้าวพิภพขั้นปลายท้าย,เวลานี้ตัดผ่านไปยังระดับผู้บัญชาภพ!

ฉีอ้าวซือไม่ใช่ผู้บัญชาภพ,ทว่าในเวลานี้,ความแข็งแกร่งของเขาเทียบเท่ากับผู้บัญชาภพแล้ว.

“จ้านเทียน!”

“นักรบสวรรค์!”

“ทำลายล้างทวยเทพ!”

ฉีอ้าวซือที่คำรามลั่น,หมัดของเขาที่ต่อยออกไปทันที.

ตูมมมมมมมมม.

สวรรค์และปฐพีที่พังทลาย.

หมัดยักษ์สองข้างที่พุ่งลอยออกไป.

นอกจากนี้หมัดของเขายังขยายใหญ่ขึ้น,พุ่งเข้าทะกับสัตว์เทวะคุนเผิงที่กดทับลงมา.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำเห็นก็เอ่ยออกมาว่า“ดูเหมือนว่าจะแปลงร่างเป็นนักรบสวรรค์เหมือนกับปู่ของเจ้าได้แล้วสินะ!”

สัตว์เทวะคุนเผิงและหมัดทั้งสองเข้าปะทะกันเกิดระเบิดเสียงดังสนั่น.

ตูมมมมม

ฉีอ้าวซือได้ยินวัวกระทิงมังกรเอ่ยถึงการแปลงร่างเหมือนกับปู่ของเขา,ก็ดวงตาเบิกกว้างกลมโต,เขาจำได้ว่าบิดาของเขาได้เล่าออกมาว่า,วิชาแปลงร่างสีทองนั้นได้เรียนรู้มาจากคนผู้หนึ่ง.

เสียงระเบิดดังกึกก้อง.

หมัดที่ใหญ่ยักษ์กระแทกไปยังสัตว์เทวะคุนเผิง,เกิดระเบิดดังไม่หยุด,ถึงแม้นว่าฉีอ้าวซือจะใช้พลังระดับผู้บัญชาภพ,แต่กับไม่อาจต้านทานสัตว์เทวะคุนเผิงที่ฟาดลงมาได้เลย.

ตูมมมมมมมมมมมมม

ฉีอ้าวซือไม่อาจหลบเบี่ยงได้,ถูกฟาดด้วยสัตว์เทวะคุนเผิง.

ส่วนเหล่ายอดฝีมือของเมืองจ้านเทียนเองก็ถูกแรงระเบิดซัดลอยกระเด็นไปทุกทิศทุกทางเช่นกัน.

ฉีอ้าวเทียนที่เห็นเพียงยอดฝีมือมากมายลอยละล่องกระแทกขุนเขาต่าง ๆ รอบ ๆ เสียงดังกึกก้อง.

ยอดเขามากมายหลายแห่งที่พังทลายลง.

เศษหินดินทรายที่ล่วงหล่นพังทลายกระจายฟุ้งไปทั่ว.

ฝุ่นดินทรายที่ปกคลุมคลุ้งปกคลุมท้องฟ้า.

สัตว์เทวะคุนเผิงที่ฟาดลงมานั้น,ทำให้ราชรถจ้านเทียนที่แบนกลางอากาศลอยกระเด็นออกไปกระแทกเข้ากับยอดเขาแห่งหนึ่ง.

ผืนปฐพีที่แยกออกเป็นทาง.

เหล่าผู้ฝึกตนมากมายที่ซ่อนตัวอยู่ต่างก็สั่นสะท้านไปตาม ๆ กัน.

ศาสตร์ลับจ้านเทียน,ทำให้อีกฝ่ายมีพลังพลังผู้บัญชาภพ,นอกจากนี้ยังกระตุ้นเปดค่ายกลราชรถเทวะจ้านเทียนป้องกันอีก,แต่กับอาจป้องกันการโจมตีของวัวกระทิงมังกรเขาทองคำได้เลย.

ลู่อี้ผงที่ชูจักรศักดิ์สิทธิ์ขึ้น,จ้องมองอักษรรูนบนจักรศักดิ์สิทธิ์อย่างระมัดระวัง,ไม่ได้สนใจการต่อสู้ข้างหน้าแม้แต่น้อย,เขาไม่สนใจราชรถเทวะจ้านเทีน,ไม่สนใจยอดเขาที่พังทลายลงเป็นแถบ ๆ.

“หลายปีนี้,ต้องลำบากเจ้าจริง ๆ.”ลู่อี้ผิงเอ่ยกับจักรศักดิ์สิทธิ์.

จักรศักดิ์สิทธิ์ที่ส่งเสียง“หวึ่ง ๆ” แผ่รัศมีแสงอรหันต์ออกมา,ตอบกับลู่อี้ผิง.

มียอดฝีมือคนหนึ่งที่จ้องมองมาแต่ไกล,เห็เข้าก็งงงวย,ลู่อี้ผิงไม่ใช่เพิ่งได้รับจักรศักดิ์สิทธิ์หรอกรึ? นี่เขาหลอมมันตั้งแต่เมื่อไหร่,ถึงได้สามารถสื่อสารกับจักรศักดิ์สิทธิ์ได้?

ผ่านไปนานเหมือนกัน,ฝุ่นผงที่ลอยคลุ้ง ๆ ค่อย ๆ บางลง.

ฝุ่นทรายที่หยุดลง.

ร่าง ๆ หนึ่งที่บินออกมาจากส่วนลึกของยอดเขาที่พังทลาย,เป็นฉีอ้าวซือ,ที่เกราะทั่วร่างแตกหัก,มุมปากมีโลหิตไหล,แม้แต่หน้าอกก็ชโลมไปด้วยโลหิต,จ้องมองวัวกระทิงมังกรเขาทองคำเอ่ยด้วยความตกใจ หวาดกลัว.

“เจ้ารู้จักทักษะแปลงร่างของปู่ข้าได้อย่างไร?”เขาอดไม่ได้ที่จะถามวัวกระทิงมังกรเขาทองคำออกมา.

เขาไม่เชื่อว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญ.

การแปลงร่างสีทองของปู่ของเขานั้นมีเพียงบิดาและเขาเท่านั้นที่รู้.

นอกจากนั้นไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย.

“การแปลงร่างของปู่เจ้าอย่างงั้นรึ?”วัวกระทิงมังกรเขาทองคำเอ่ย“ใครบอกเจ้าว่ามันเป็นทักษะของปู่เจ้า?”

ไม่ใช่อย่างงั้นรึ? ฉีอ้าวซือที่ตกใจ.

“เจ้ารู้ใหมว่าทำไมเผ่าวิญญาณรัตติกาล,ตระกูลหม่า,และคนของนิกายจินกัง,เจ้าจึงไม่เห็น?”วัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่หัวเราะเบา ๆ.

ฉีอ้าวซือที่กลืนน้ำลายฝืดลงคอ,เป็นไปได้ว่าเผ่าวิญญาณรัตติกาลและตระกูลหม่าไม่ได้จากไปอย่างงั้นรึ?

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่เก็บสัตว์เทวะคุนเผิง เอ่ยออกมาว่า“วันนี้ข้ารู้สึกดีจริง ๆ.”

ฉีอ้าวซือดึงสายตากลับจากสัตว์เทวะคุนเผิง,ขณะจ้องมองไปยังลู่อี้ผิง“เจ้าคืออาจารย์ของนักบุญปิศาจ,ลู่อี้ผิง?”

ลู่อีผิ้งที่โบกมือความคุมจักรศักดิ์สิทธิ์ให้หมุนวนไปในอากาศ,ฉีอ้าวซือที่เห็นก็รู้สึกเย็นยะเยือบ.

ลู่อี้ผิงที่จ้องมองไปยังคนของตระกูลฉี,เอ่ยออกมาเล็กน้อย“เจ้าคิดว่าก่อนหน้านี้ข้าไม่มีคุณสมบัติใช้จักรศักดิ์สิทธิ์อย่างงั้นรึ? คิดว่าข้าไม่อาจใช้มันได้งั้นรึ?”

ในเวลานั้น,ลู่อี้ผิงที่ควบคุมจักรศักดิ์สิทธิ์ลอยขึ้นไปบนอากาศ,ขยายใหญ่แผ่ออกไปปกคลุมท้องฟ้า,รัศมีแสงอรหันต์ปกคลุมทั้งสวรรค์และปฐพี,ความมืดมิดได้หายไปทั้งหมด,ความหนาวเย็นได้สลายไปจนเกลี้ยง.

จักรศักดิ์สิทธิ์,ที่หมุนวนได้ยินเสียงสวดมนต์เป็นระยะ ๆ,แสงสีทองที่แผ่รัศมีรุนแรงมากขึ้นและก็มากขึ้น.

รัศมีแสงสีทองที่แผ่กดทับลงมาจากบนท้องฟ้า,ฉีอ้าวซือและคนตระกูลฉีเวลานี้แทบไม่อาจขยับได้.

ผู้ฝึกตนมากมายต่างก็เผยความประหลาดใจ,นี่คืออานุภาพของจักรศักดิ์สิทธิ์อย่างงั้นรึ?

เพียงแค่กลิ่นอายก็ทรงพลังขนาดนี้แล้ว,หากว่าโจมตีออกไป,จะทรงพลังขนาดใหน?

ร่างกายของฉีอ้าวซือที่ปลดปล่อยรัศมีแสงอรหันต์ออกมาชั้นหนึ่ง,เห็นชัดเจนเขาได้กระตุ้นพลังอรหันต์ทัณฑ์สวรรค์เพื่อต่อต้านแรงกดดันของจักรศักดิ์สิทธิ์.

จักรศักดิ์สิทธิ์ที่ขยับเล็กน้อย,แรงกดดันที่พวยพุ่งเกิดเสียงดังปัง,วงแหวนอรหันต์ของฉีอ้าวซือก็ระเบิดแตกสลายไปทันที.

แรงกดดันที่โถมทับลงมาอย่างรุนแรง.

ฉีอ้าวซือที่รู้สึกราวกับว่ากระดูกทั่วร่างของเขากำลังถูกบดขยี้.

เพียงคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย,แรงกดดันดังกล่าวนั้นก็หายไป,จักรศักดิ์สิทธิ์ก็คืนขนาดร่อนกลับไปอยู่ในมือของลู่อี้ผิง.

ลู่อี้ผิงจ้องมองไปยังฉีอ้าวซือ“เจ้าควรจะดีใจที่เป็นหลานของเสี่ยวฉี,หากพบเจ้าครั้งหน้า,ต่อให้เสี่ยวฉีกลับมาจากอาณาจักรเบื้องบน,ก็ไม่อาจช่วยเจ้าได้.”

จากนั้นเขาก็นำวัวกระทิงมังกรเขาทองคำบินจากไป.

เมื่อลู่อี้ผิงจากไป,เทือกเขารอบ ๆ ที่ถูกแสงจักรศักดิ์สิทธิ์ปกคลุมก่อนหน้านี้ได้สลายกลายเป็นฝุ่นผง.

ฉีอ้าวซือที่ชงักนิ่งไปนาน,ไม่อาจขยับได้,ลู่อี้ผิงเอ่ยเรียกปู่ของเขาว่าอย่างไร? เสี่ยวฉีอย่างงั้นรึ? น้ำเสียงราวกับว่ารู้จักปู่ของเขามาก่อน.

เป็นไปได้ว่าลู่อี้ผิงเป็นสหายของท่านปู่อย่างงั้นรึ?