Chapter 169 Master of Saint Demon

圣魔之师（三更）

“เป็นเจ้านายกับลูกน้องสองคนนั่น!”เจิ้งหยวนที่ชี้นิ้วไปยังลู่อี้ผิงและวัวกระทิงมังกรเขาทองคำ.

หม่าซีที่เผยแววตาเย็นชาเอ่ยออกมาว่า“กล้าสังหารคนตระกูลหม่า,มันจะโอหังเกินไปแล้ว! ตรวจสอบความเป็นมาของพวกเขารึยัง?”

เจิ้งหยวนเร่งรีบเอ่ยตอบ“ยังขอรับ,ทว่าพวกเขาไม่ควรจะเป็นคนของดินแดนปิศาจสวรรค์ของพวกเรา.”

เสียงของเย่จื่อโม่ที่ไม่พอใจ“ไม่ว่าจะเป็นใครมาจากใหน,ก็ต้องตกตายทั้งหมด,รวมทั้งตระกูลและนิกายของมันด้วย,สังหารอย่าให้เหลือ.”

หม่าซีพยักหน้า,เจิ้งหยวน,ใต่หวังเจี้ยนเอ่ย,“ไป,ไปกับข้าเอาศีรษะของพวกมันมา!”จากนั้นก็เอ่ยเพิ่มว่า“อย่างเพิ่งสังหารพวกมันในทันทีล่ะ.”

“ขอรับ,ให้ให้ท่านหม่าซีวางใจได้.”เจิ้งหยวน,ไต่หวังเจี้ยนและคนอื่น ๆ กล่าวด้วยความเคารพ,ก่อนที่จะนำคนของนิกายจินกังบินตรงไปหาลู่อี้ผิงและวัวกระทิงมังกรเขาทองคำ.

ในเวลานี้ผู้คนต่างก็จดจ้องมองไปยังทิศทางของลู่อี้ผิงและวัวกระทิงมังกรเขาทองคำเป็นสายตาเดียวกัน.

เจิ้งหยวน,ใต่หวังเจี้ยนที่นำยอดฝีมือนิกายจินกังไปยังยอดเขาที่ลู่อี้ผิงและวัวกระทิงมังกรเขาทองคำอยู่.

เวลานั้นพวกเขาที่เห็นวัวกระทิงมังกรเขาทองคำนำสัตว์อสูรเทวะคุนเผิงออกมา.

เจิ้งหยวน,ไต่หวังเจี้ยนและคนอื่น ๆ ที่จ้องมองไปยังปลาตัวน้อยในมือวัวกระทิงมังกรเขาทองคำ,พวกเขาที่มองเห็นเป็นเหมือนกับปลาเส้นยาวในมือของชายร่างใหญ่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อด้วยความสงสัย.

“เจ้าสังหารศิษย์ของข้า,หม่าเฟยอย่างงั้นรึ?”เจิ้งหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา.

“ไม่ต้องพูดให้มากความหรอก.”ใต่หวังเจี้ยนที่กล่าวจบพร้อมกับฟาด,ฝ่ามือของเขาไปที่ลู่อี้ผิงและวัวกระทิงมังกรเขาทองคำทันที.

พลังพิภพที่พลุ้งพล่าน,กวาดม้วนปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า.

ใต่หวังเจี้ยนเป็นจ้าวพิภพที่น่าเกรงขาม,กล่าวได้ว่าเขามีพลังพิภพถึง 2 ล้านพลังต่อสู้.

อย่างไรก็ตาม,ขณะที่ไต่หวังเจี้ยนลงมือ,สัตว์เทวะคุนเผิงในมือวัวกระทิงมังกรเขาทองคำก็ขยายใหญ่ขึ้นมาหลายเท่า.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำ เริ่มหวดเหวี่ยงมันออกไปเหมือนกับไม่เบสบอล.

ขณะวัวกระทิงมังกรเขาทองคำได้เหวี่ยงออกไปนั้นปรากฏเสียงสายลมดังหวีดหวิวน่าพรั่นพรึง,ไต่หวังเจี้ยนที่ไม่อาจตอบสนองได้ทันถูกฟาดเข้าไปในทันที.

พริบตานั้นได้ยินเพียงเสียง“ปัง”

กว่าจะตั้งสติกได้,ใต่หวังเจี้ยนก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว.

ขณะที่ทุกคนเงยหน้ากวาดตามองไปรอบ ๆ คาดไม่ถึงว่าจะไม่เห็นร่างของใต่หวังเจี้ยนเลย.

ไม่เพียงแค่คนของนิกายจินกังที่งงงวย,เหล่าผู้ฝึกตนรอบ ๆ ต่างก็กลายเป็นเซ่อไปทั้งหมดทุกคน.

เย่จื่อโม่,หม่าซีเองก็กลายเป็นโง่งมไปเหมือนกัน.

กล่าวได้ว่าแม้แต่จิตสัมผัสของพวกเขา,ก็ไม่อาจสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของไต่หวังเจี้ยนว่าอยู่ที่ใด.

เทือกเขาเทียนเซี่ยที่กลายเป็นเงียบสงบไปในบัดดล.

อย่างไรก็ตามเสียงหวดสัตว์เทวะคุนเผิงดังได้ขึ้นอีกครั้ง,เสียงลมหวีดหวิวที่ดังกวาดม้วนไปทั่วยอดเขา.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่หวดออกไปครั้งนี้ได้ยินเพียงเสียงดังปัง ซ้ำอีกครั้ง.

ครานี้เป็นเจ้านิกายจินกังที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย.

ที่ขอบฟ้าไกล,ยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินทางไปยังเทือกเขาเทียนเซี่ย,จู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งที่ลอยตัดหน้าหายไปอย่างรวดเร็ว,ทำให้พวกเขาชงักตกใจหยุดนิ่งไปชั่วครู่.

แต่ละคนที่จ้องมองหน้ากันและกันด้วยความงงงวย.

อย่างไรก็ตามคลื่นอากาศที่พัดผ่านพวกเขานั้นทำให้หลายคนรู้สึกขนลุกตั้งชันหนังหัวชาหนึบโดยไม่ได้ตั้งใจ..

“นั่น,คือเจ้านิกายจินกังอย่างงั้นรึ?”ใครบางคนที่กลืนน้ำลายฝืดลงคอ.

“เข้าใจผิดหรือไม่?”

เข้าใจผิด?

“บางทีอาจจะเข้าใจผิด.”

อย่างไรก็ตามขณะจะบินต่อไปยังเทือกเขาเทียนเซี่ยต่อ.

ยังไม่เคลื่อนตัวออกไปด้วยซ้ำ,ก็มีเงาร่างของผู้ฝึกตนอีกคนพุ่งตัดอากาศมา.

เวลานี้พวกเขาที่เร่งรีบหลบด้วยความหวาดกลัว.

“นั่นมันชุดของบรรพชนชรานิกายจินกังงั้นรึ?!”

ครั้งนี้,มีคนหลายคนที่เห็นเหมือน ๆ กัน.

ทว่าที่เทือกเขาเทียนเซี่ยเวลานี้,วัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่หวดคนลอยออกไปเรื่อย ๆ.

ด้วยความเร็วที่แทบมองไม่เห็น คนแล้วคนเล่า.

กว่ายอดฝีมือนิกายจินกังจะตั้งสติได้,บนพื้นก็หายไปเจ็ดคนแล้ว.

คนที่เหลือที่ได้สติ,จ้องมองวัวกระทิงมังกรเขาทองคำ,ด้วยความหวาดกลัว,พร้อมกับหนีตายออกไปในทันที.

เห็นยอดฝีมือมากมายหนีไปทุกทิศทุกทาง,วัวกระทิงมังกรเขาทองคำเผยยิ้ม,ก่อนที่จะขยายขนาดอสูรเทวะคุนเผิงขึ้นอีกหลายเท่า,จนมีขนาดเท่ากับภูเขาลูกหนึ่งเหวี่ยงออกไปทันที.

พริบตานั้นคนของนิกายจินกังกว่าร้อยคนที่หนีกระจัดกระจายไปแต่กับถูกหวดไปทั้งหมด.

หลังจากนั้นอสูรเทวะคุนเผิงก็ย่อขนาดกลับมาเท่ากับฝ่ามือ.

ที่ไกลออกไป,เผ่าวิญญาณรัตติกาล,ตระกูลหม่า,และเหล่ากลุ่มอิทธิพลอื่น ๆ มากมายต่างก็จ้องมองวัวกระทิงมังกรเขาทองคำ,จดจ้องมองร่างปลาน้อยที่แข็งทื่ออยู่ในมืออีกฝ่าย.

“ปลาน้อยนั่น,หรือว่าจะเป็นอสูรเทวะคุนเผิง?”บรรพชนชราตระกูลหม่าที่เอ่ยเสียงสั่น.

คราแรกเขาจำไม่ได้,ทว่าเมื่อครู่ขณะที่มันขยายร่างอสูรเทวะคุนเผิงมีขนาดเท่าภูเขา,พวกเขาก็สามารถมองเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของมันได้.

“อสุรเทวะคุนเผิงรึ? ไม่ใช่ว่านั่นคืออสูรผู้พิทักษ์ของนิกายเทวะคุนเผิงหรอกรึ?”บรรพชนชราเผ่าวิญญาณรัตติกาลเอ่ยอุทานออกมา.

ทั่วทั้งพิภพเหิงหยวน,มีเพียงแค่สัตว์ผู้พิทักษ์ของนิกายเทวะคุนเผิงของจิวเทียนเท่านั้น,ไม่คาดคิดเลยว่าจะอยู่ในมือคนอื่น.

อย่างไรก็ตามเมื่อคิดถึงเรื่องดังกล่าว เย่จื่อโม่,หม่าเฟย ก็สั่นกระตุก.

นิกายเทวะคุนเผิงอย่างงั้นรึ?

ผู้เยาว์ชุดน้ำเงินผู้นั้นหรือว่าจะเป็น?

“อาจารย์ของนักบุญปิศาจ,ลู่อี้ผิง!”เย่จื่อโม่ที่เอ่ยเสียงสั่น.

อาจารย์ของนักบุญปิศาจลู่อี้ผิง!

เหล่าคนของเผ่าวิญญาณรัตติกาลและคนของตระกูลหม่า ไม่มีใครที่ไม่ตกใจ.

งานชุมนุมนิกายเทวะคุนเผิง,ลู่อี้ผิงได้กวาดล้างนิกายดังกล่าวไป.

ทว่าสถานะของลู่อี้ผิงได้มีการเปิดเผยต่อมาว่าเขาก็คืออาจารย์ของนักบุญปิศาจ.

เช่นนั้นคนที่อยู่ตรงนี้ก็คือ,บรรพชนทัณฑ์สายฟ้าและอาจารย์ของนักบุญปิศาจ,ลู่อี้ผิงนั่นเอง

ลู่อี้ผิงที่กวาดตามองออกไป,จ้องมองเผ่าวิญญาณรัตติกาลและคนของตรุกูลหม่า.

เวลานั้นคนของเผ่าวิญญาณรัตติกาลและตระกูลหม่าที่สั่นสะท้าน,ลู่อี้ผิงที่ยกมือขึ้นดึ่งร่างของเย่จื่อโม่และหม่าซีมาอยู่ที่ด้านหน้าของพวกเขา.

ลู่อี้ผิงจ้องมองเย่จื่อโม่เอ่ยออกมาว่า“ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าจะจัดการข้า,กวาดล้างตระกูลและนิกายของข้าอย่างงั้นรึ?”

เย่จื่อโม่,ปราณปิศาจที่หมุนวนทั่วร่างสลายหายไปทันที,หมวกสีดำที่ปกปิดครึ่งหน้าไม่รู้ว่าปลิวหายไปที่ใด,เผยให้เห็นใบหน้าที่แก่ชราเหี่ยวย่น.

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว“ท่านลู่,ข้าไม่รู้ว่าเป็นท่าน,โปรดอภัยให้ด้วย!”เวลานี้ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า.

เย่จื่อโม่เผ่าวิญญาณรัตติกาล,พลังของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าบรรพชนสายฟ้าเหล่ยยวี,ทว่าตอนนี้แทบร้องไห้ทั้งน้ำตา.

ส่วนหม่าซีที่มาด้วย,เวลานี้ยืนนิ่ง,ไม่กล้าเคลื่อนไหว.

“อภัยรึ?”ลู่อี้ผิงเอ่ยอย่างไม่แยแส“หากข้าอ่อนแอ,เจ้ายังจะอภัยข้าใหม?”จากนั้นเขาก็ชี้นิ้วออกไป,สายฟ้าเทวะที่บ้าคลั่งล่วงหล่นจากบนท้องฟ้าฟาดลงมา.

เย่จื่อโม่,หม่าซินตลอดจนเหล่ายอดฝีมือเผ่าวิญญาณรัตติกาลและตระกูลหม่าถูกสายฟ้ากลืนกินไปทั้งหมด.

เมื่อสายฟ้าหายไป,เผ่าวิญญาณรัตติกาลและตระกูลหม่าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย.

ในเวลาเดียวกัน,ที่ไกลออกไป,ปรากฏราชรถคันใหญ่ปรากฏขึ้น.

บนตัวราชรถนั้น,มีอักษรสลักไว้ว่า“จ้านเทียน.”

อักขระ“จ้านเทียน”สองตัวส่องแสงวับวาว,เต็มไปด้วยกลิ่นอายที่ยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม.

ท้ายที่สุดคนของเมืองจ้านเทียนก็มาถึงแล้ว.

บนราชรถคนใหญ่นั้น,มีผู้เยาว์ที่แผ่กลิ่นอายผยองและอหังการออกมา.

นอกจากนี้ด้านหน้ารถยังมียอดฝีมือที่ขี่พยัคฆ์ทมิฬเก้าตนลากรถมาด้วย.