Chapter 160 This small Kun Kun delivered me

这小鲲鲲就送我了吧（四更）

บรรพบุรุษหยวนที่ทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยวจ้องมองเขม็งไปยังลู่อี้ผิง,ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายที่หวดร่างของเหล่ยเห่า,เฉินโหยวเฉียนและคนอื่น ๆ พุ่งเข้าไปในดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนหยวนไม่หยุด,แทบจะทุกคนแทบจะเข้าเป้ากระแทกร่างของเจ้าจนขยับไม่ได้.

ดังนั้นในดินแดนบรรพชน,เวลานี้นอกจากเหล่ยเห่าและเฉินโหยวเฉียนยังมีร่างของคนอื่น ๆ ถูกอัดยัดเข้าไปแน่นไปหมด.

เพราะคนมากมายที่ถูกยัดเข้าไป ห้าผู้ยิ่งใหญ่,จ้าวพิภพสองพัน และเทพสวรรค์หลายหมื่นอัดแน่นอยู่ด้านดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิง,จึงไม่มีที่ให้เขาซ่อนตัว,ทำให้ต้องหนีออกมาจากดินแดนบรรพชน.

“ผู้ยอดเยี่ยมเป็นใคร?!”บรรพบุรุษหยวนที่โกรธเกรี้ยว,ขณะที่เห็นแววตาของลู่อี้ผิงที่มองมา,เขากับรู้สึกหวาดกลัวเจ็บใจ.

ไม่ได้ใช้อำนาจแห่งกฎ,ทว่ากับแข็งแกร่งได้ขนาดนี้เลยอย่างงั้นรึ?!

พลังของคนผู้นี้เขาไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคนพูดได้เลย.

เวลานี้แทบทุกคนที่อยู่รอบ ๆ จ้องมองลู่อี้ผิง,ต่างก็เผยความหวาดกลัวโดยสมบูรณ์.

หลินเจ๋อและพวกที่มาพร้อมกับลู่อี้ผิงก่อนหน้านี้,เมื่อคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา,รู้สึกขนลุกซู่.

แววตาที่ลึกล้ำ,ความสุขุมที่ลึกเกินหยั่ง,ผู้เยาว์ที่เป็นมิตรเป็นอย่างมาก,คาดไม่ถึงว่าจะเป็นอสุรกายถมสวรรค์ที่น่าหวาดกลัว.

ในเวลาเดียวกัน,ไม่นานหลังจากนั้น,ที่ไกลออกไป,มีกลุ่มยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งที่กำลังบินมา.

เดิมทีพวกเขามัวแต่จับจ้องมองลู่อี้ผิงเลยไม่รับรู้การมาของคนเหล่านี้,ทว่าเมื่อเห็นแล้วก็กลายเป็นวุ่นวายขึ้นมาทันที.

“นักบุญอู๋ซ่วง!”

ผู้ก่อตั้งโรงเตี้ยมอู๋ซ่วง.

ได้ยินมาว่าเป็นศิษย์พิเศษของนักบุญปิศาจ.

“ท่านเฉิงซ่วงหลง!”

“ท่านโจวหลิน!”

“ท่านเหมียวชิงหยาง!”

เมื่อเห็นคนที่ตามหลังนักบุญอู๋ซ่วงมา,ไม่มีใครไม่ตื่นตะลึง.

กล่าวได้ว่าในอดีตพวกเขาก็คือผู้ติดตามท่านนักบุญปิศาจ,ที่พิชิตทั่วหล้านั่นเอง.

“จ้าวสงครามทั้งสิบแปด!”บรรพชนชรานิกายเสวียนเทียน จีเทียนเอ่ยอุทาน.

จ้าวสงครามทั้งสิบแปด ก็คือแม่ทัพผู้ติดตามของนักบุญปิศาจ,คาดไม่ถึงว่าจะถูกส่งออกมาทั้งหมดเวลานี้.

“ไม่ใช่ว่าโรงเตี้ยมอู๋ซ่วงปฏิเสธคำเชิญนิกายเทวะคุนเผิงหรอกรึ? ตอนนี้กับนำกำลังทั้งหมดออกมาเลยรึ?”ใครบางคนที่เอ่ยออกมา.

ทุกคนที่ได้ยินต่างก็เผยความประหลาดใจ.

ก่อนหน้านี้เหล่ยเห่าได้ส่งคำเชิญนักบุญอู๋ซ่วงด้วยตัวเอง,หวังให้นักบุญอู๋ซ่วงเข้าร่วมชุมนุมครั้งนี้,เพื่อล้อมสังหารลู่อี้ผิง,ทว่านักบุญอู๋ซ่วงได้ปฏิเสธไป,แม้แต่ทุบตีทูตของนิกายเทวะคุนเผิงครึ่งเป็นครึ่งตายกลับมาด้วย.

ตอนนี้,นักบุญอู่ซ่วงกับนำจ้าวสงคราทั้มงสิบแปดของนักบุญปิศาจมาที่นี่.

ขณะที่ทุกคนกำลังประหลาดใจตกใจอยู่นั้น,ก็เห็นนักบุญอู๋ซ่วงก้าวเข้ามา,อยู่ด้านหน้าของลู่อี้ผิง.

เฉิงซ่วงหลงและคนทั้งสิบแปดเองก็ด้วย.

เวลานี้ทุกคนที่รู้สึกแปลก ๆ.

“ได้ยินมาว่าลู่อี้ผิงปิดโรงเตี้ยมอู๋ซ่วงที่เมืองเสวียนกู่,นักบุญอู๋ซ่วงจึงมาคิดบัญชีกับลู่อี้ผิงอย่างงั้นรึ?”ประมุขบางคนที่เอ่ยออกมา.

“เป็นไปไม่ได้,กู่อู๋ซ่วงไม่ใช่คู่มือของลู่อี้ผิง,ไม่มีทางที่จะต่อต้าน,เว้นแต่สมองของเขามีแต่แป้งเปียก.”เจ้านิกายอีกคนที่ส่ายหน้าไปมา.

ขณะที่ทุกคนกำลังจ้องมอง,กู่อู๋ซ่วงและคนทั้ง 18 คน,เข้ามาใกล้ลู่อี้ผิงแล้ว.

ในเวลานี้,อสูรเทวะคุนเผิงที่กลายเป็นเหมือนกับศพเหยียดตรงไม่ต่างจากไม้กระบองในมือของลู่อี้ผิง.

กู่อู๋ซ่วงที่จ้องมองอสูรเทวะคุนเผิงที่ไม่ต่างจากซากศพ,หัวใจที่เต็นไปมา.

เฉิงซ่วงหลง,โจวหลิน,เหมียวชิงหยาง ทั้งสิบแปดคน,ที่ตามหลังมา.

ท้ายที่ศิษย์,กู่อู๋ซงและเฉิงซ่วงหลงและพวกทั้ง 18,ก็คุกเข่าลงที่ด้านหน้าลู่อี้ผิง,เอ่ยกล่าวด้วยความเคารพ“ศิษย์หลานกู๋อู๋ซ่วงคารวะ,ซีจู่!(อาจารย์ของอาจารย์)”

“พวกเราของคารวะซีจู่เย่ (อาจารย์ของเจ้านาย!”

เฉิงซวงหลง,โจวหลิน,เหมียวชิงหยางและพรรคพวกทั้งสิบแปดที่โค้งคำนับอย่างนอบน้อม,พร้อมกับเอ่ยเสียงดัง.

ยอดฝีมือรอบ ๆ ที่เงียบกันหมด.

“ซีจู่?!”หลินเจ๋อที่เอ่ยเสียงสั่น.

ทุกคนรู้ว่ากู่อู๋ซ่วงเป็นศิษย์กิตติมศักดิ์ของท่านนักบุญปิศาจ,กู่อู๋ซ่วงเรียกลู่อี้ผิงว่าซีจู่,หมายความว่าเป็นอาจารย์ของท่านนักบุญปิศาจอย่างงั้นรึ?

“ลู่อี้ผิงก็คืออาจารย์ของท่านนักบุญปิศาจ?!”จ้าวพิภพคนหนึ่งที่เอ่ยเสียงดัง.

นักบุญปิศาจ!

หนึ่งตัวตนที่สั่นคลอนจิวเทียน,โลกเทวะและแดนโหยวหมิงมาแล้ว! ผู้ไร้เทียมทานทั้งสามยุค.

หนึ่งแสนปีก่อน,ผู้ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด,ย่อมเป็นนักบุญปิศาจ.

แม้แต่ตัวตนที่มีชื่อเสียงหลายคนในยุคโบราณยังถูกชื่อเสียงของนักบุญปิศาจกลบไป.

ใครคืออาจารย์ของนักบุญปิศาจ,ไม่เคยมีใครรู้.

ตอนนี้,คาดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อยว่าบรรพชนทัณฑ์สายฟ้า,ก็คืออาจารย์ของนักบุญปิศาจ.

บรรพบุรุษหยวนจ้องมองกู่อู๋ซวง,สายตาชงักงัน.

แม้นว่าเขาจะซ่อนตัวจากโลกหล้ามาเนิ่นนานหลายยุค,ทว่าเกี่ยวกับเรื่องนักบุญปิศาจ,เขาย่อมรู้ดี.

กู่อู๋ซ่วง,เฉิงซ่วงหลงและคนอื่น ๆ ที่คุกเข่า,ทว่าก็รู้สึกร้อนรน,ฝ่ามือหลังเหงื่อที่เย็นยะเยือบออกมาไม่น้อย.

“ลุกขึ้น.”ลู่อี้ผิงเอยต่อกู่อู๋ซวง,เฉิงซ่วงหลิงและคนอื่น  ๆด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ.

กู่อู๋ซ่วง,เฉินซ่วงหลงและคนอื่น ๆ ที่ลุกขึ้นอย่างนอบน้อม.

ในเวลานั้น,ลู่อี้ผิงที่บีบร่างของอสูรเทวะคุนเผิง,ให้ย่อขนาดลงอีก.

“แท้จริงแล้วสหายเต๋า ก็คือซือจุ้นของนักบุญปิศาจนี่เอง”บรรพบุรุษหยวนที่ได้สติ,ยกมือผสานเอ่ยต่อลู่อี้ผิง.

เขาเรียกลู่อี้ผิงว่าสหายเต๋า.

เพราะลู่อี้ผิงคือซือจุ้นของนักบุญปิศาจ,ในความเห็นของเขา เป็นรุ่นเดียวกัน.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำก้าวเข้าไปหาลู่อี้ผิง,จ้องมองอสูรเทวะคุนเผิงในมือของอีกฝ่าย,เอ่ยด้วยรอยยิ้ม“จูเหริน,ให้ข้าได้เล่นบ้าง.”

ลู่อี้ผิงที่โยนอสูรเทวะคุนเผิงให้กับวัวกระทิงมังกรเขาทองคำ.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำ,รับอสูรเทวะคุนเผิง,ก่อนที่จะหวดออกไป.

อสูรเทวะคุนเผิงที่กำเนิดคลื่นพลังพุ่งเข้าหาบรรพบุรุษหยวน.

พลังเหวี่ยงที่เกิดจากอสูรเทวะคุนเผิง,ทำให้บรรพชนหยวนตกใจใบหน้าเปลี่ยนสี,ร่างกายที่เผยอำนาจแห่งกฎพิภพ,ยกมือขึ้นรับอสูรเทวะคุนเผิงที่กลายเป็นไม้กระบอง.

เวลานั้น,พลังอากาศที่สูงใหญ่ราวกับคลื่นสึนามิ,ปะทะเข้ากับอำนาจแห่งกฎพิภพทองคำ 110,000 สว่างจ้า.

“อำนาจแห่งกฎพิภพ 110,000!”กู่อู๋ซวงและคนอื่น ๆ อุทานอกมาเสียงดัง.

แม้แต่จ้าวพิภพทั่วไปการจะรวมพลังพิภพนั้นก็ยากเข็นพอแล้ว,ผู้บัญชาภพที่ควบคุมพลังแห่งกฏพิภพได้หนึ่งแสนยิ่งยากเข้าไปใหญ่.

พลังแห่งกฎพิภพ บรรพบุรุษหยวนที่ตระหนักรู้ได้นั้นกับมีถึง 110,000 กฎพิภพ.

ตูมมมมมมม!

พลังของเขาที่ปะทะเข้ากับอสูรเทวะคุนเผิง.

อย่างไรก็ตาม,อสูรเทวะคุนเผิงกับเคลื่อนขยับเร็วมาก.

ตูมมมมมมมมมม!

พลังแห่งกฎพิภพของบรรพบุรุษหยวน 110,000 แตกสลาย,ร่างบรรพบุรุษหยวนที่ถูกฟาดกระแทกลอยละล่องพุ่งเข้าไปยังดินแดนบรรพชนคุนเผิงทันที.

ผืนปฐพีที่สั่นไปมาอย่างรุนแรง,ผ่านไปนานเหมือนกัน.

สายตาของทุกคนที่จับจ้องมองไปยังวัวกระทิงมังกรเขาทองคำ,ไม่อาจเอ่ยคำอะไรออกมาได้.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่เหวี่ยงอสูรเทวะคุนเผิงเอ่ยออกมาว่า“รู้สึกดีจริง ๆ,หลังจากนี้ใครขัดตา,ก็ใช้เผิงเผิง หวดออกไปก็พอแล้ว.”

ทุกคนที่มุมปากกระตุก.

อสุรเทวะคุนเผิงที่ใหญ่ยักษ์เท่ากับครึ่งหนึ่งของเทือกเขานิกายเทวะคุนเผิง,กลายเป็นไม้กระบองไปแล้ว?

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม“จูเหริน,เสี่ยวคุนมอบให้ข้านะ.”

ก่อนหน้านี้เรียกเผิงเผิง,ตอนนี้เรียกเสี่ยวคุนไปซะแล้ว.

“ไม่ใช่เจ้ามีแท่งเหล็กอยู่แล้วไม่ใช่รึ?”ลู่อี้ผิงเอ่ย.

อาวุธของวัวกระทิงมังกรเขาทองคำก็คือเสาสวรรค์ที่ใหญ่ที่สุดที่ถอนออกมาจากห้องโถงศาลสวรรค์ในยุคปรัมปรา,ทว่านับตั้งแต่ดึงออกมาก็ไม่เคยนำมาใช้เลย.

“เสาสวรรค์มันใหญ่ยาวไป.”วัวกระทิงมังกรเขาทองคำเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“เสี่ยวคุนนี่สิ,ถึงจะเหมาะมือ.”

ลู่อี้ผิงที่ได้ยินคำพูดดังกล่าวได้แต่ส่ายหน้าไปมา,ก่อนที่จะก้าวตรงเข้าไปยังดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิง.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่ผนึกอสูรเทวะคุนเผิงเอาไว้ในสิ่งประดิษฐ์เทวะมิติเก็บของส่วนตัว,ก่อนจะก้าวเข้าไปในดินแดนบรรพชนตามหลังลู่อี้ผิงไป.