Chapter 159 Is this is shooting a ball?

这是在射球吗？（三更）

บรรพบุรุษหยวน.

สองปิศาจซีจุ,ยวีชิงเหริน,บรรพชนอสูร,ไท่จู่หวนโม่และคนอื่น ๆ ได้ยินคำพูดของเหล่ยเห่าตะโกนเข้าไปในดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิง,ก็นึกย้อนกลับไปในอดีตทันที.

“บรรพบุรุษหยวน?!”ยวีชิงเหรินที่ตะลึงไปในทันที.

อสุรกายชรา,ผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่อีกรึ?

ถึงจะมีขอบเขตเหนือกว่าจ้าวพิภพ,ก็เป็นไปไม่ได้ ที่จะมีอายุยืนยาวขนาดนั้น.

ลู่อี้ผิงที่ยังคงเหวี่ยงอสูรเทวะคุนเผิงฟาดไปยังทิศทางของเหล่ยเห่าเสียงดัง,ทันใดนั้นจากภายในดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิง,ฝ่ามือใหญ่ยักษ์ที่แหวกอากาศพุ่งออกมาป้องกันเหล่ยเห่า,เฉินโหยวเฉียนและคนอื่น ๆ.

ฝ่ามือที่ใหญ่ยักษ์ที่ปรากฏขึ้น,ไม่ได้รวมพลังพิภพ,ทว่ากำเนิดเป็นอำนาจแห่งทองคำ!

อำนาจแห่งกฏธาตุทอง!

อำนาจแห่งกฎแต่ละเส้นนั้น,มีพลังที่น่าอัศจรรย์,ความแข็งแกร่งที่เหนือยิ่งกว่าพลังพิภพ.

“อำนาจแห่งกฏพิภพ!”ไท่จู่หวนโม่ที่อุทานออกมาด้วยความตกใจ.

พลังที่เหนือกว่าเจ้าพิภพ,ก็คือพลังความเข้าใจอำนาจแห่งกฏพิภพ!

อำนาจแห่งกฎพิภพ,มีพลังเหนือกว่ากฎเทพสวรรค์และพลังพิภพมาก.

หลังจากมีระดับจ้าวพิภพขั้นปลายท้าย,ก็ต้องตระหนักอำนาจแห่งกฎพิภพ,เพื่อก้าวสู่ผู้บัญชาภพ!

ผู้บัญชาภพก็คือขอบเขตที่เหนือกว่าจ้าวพิภพ แต่ทว่าขอบเขตดังกล่าวนั้นกับมีความยากลำบากที่ตัดผ่านก้าวไปถึงขอบเขตดังกล่าวมากมายหลายเท่า.

ในจิวเทียน,มียอดฝีมือเทพสวรรค์เป็นเรื่องธรรมดา,จ้าวพิภพขั้นกลางมีมากมาย,แม้แต่จ้าวพิภพขั้นสูงเองก็มีบ้าง,ทว่าไม่เคยมีใครเคยเอ่ยถึงผู้บัญชาภพมาก่อน.

เพราะว่าผู้บัญชาภพ,แทบจะไม่เคยปรากฏออกมาให้เห็นเลย.

ตอนนี้ในดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิง,ปรากฏผู้บัญชาภพขึ้นมาแล้ว!

,ทว่าก็ไม่อาจตระหนักรู้อำนาจแห่งกฎพิภพได้,จึงไม่อาจนับเป็นผู้บัญชาภพที่แท้จริง.

ฝ่ามือใหญ่ยักษ์ที่มีอำนาจแห่งกฎรวมตัวกัน,ป้องกันอสุรเทวะคุนเผิงที่กำลังฟาดลงมาเอาไว้.

ร่างของอสุรเทวะคุนเผิงที่หยุดอยู่ด้านหน้าเหล่ยเห่า.

ก่อนหน้านี้,เหล่ยเห่า,เฉินโหยวเฉียนและคนอื่น ๆ ที่สิ้นหวังไปแล้ว,เวลานี้รู้สึกตื่นเต้นดีใจ.

“เจ้าหนุ่ม,แม้นว่าเจ้าจะแข็งแกร่งไม่น้อย,ทว่ายังไม่ตระหนักรู้อำนาจแห่งกฏพิภพ,ไม่ใช่คู่มือของข้า.”ในดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิง,เสียงที่เคร่งขรึมดังก้องขึ้นมา.

จากนั้น,เขาก็เอ่ยต่อลู่อี้ผิงอีกครั้ง“หากเจ้าคุกเข่าลงต่อหน้าข้า,รับใช้นิกายเทวะคุนเผิง,ข้าจะประทานตำแหน่งไท่ซ่างจู่ให้.”

“พรึด!”วัวกระทิงมังกรเขาทองคำแทบสำลักน้ำลายหัวเราะกังวาน,จนทำให้ทุกคนหันหน้ามองวัวกระทิงมังกรเขาทองคำเป็นสายตาเดียวกัน.

เหล่ยเห่า,เฉินโหยวเฉียนและคนอื่น ๆ ที่จ้องมองวัวกระทิงมังกรเขาทองคำด้วยความโกรธเกรี้ยว.

“ยังไม่ตระหนักรู้อำนาจแห่งกฎพิภพอย่างงั้นรึ?”ลู่อี้ผิงเอ่ยออกมาอย่างไม่แยแส“แม้นว่าข้าจะไม่ใช่อำนาจแห่งกฏพิภพ,จะสังหารคนเหล่านี้,ก็ง่ายยิ่งกว่าฆ่าไก่!”จากนั้นมือของเขาที่อาบล้นด้วยพลัง,ร่างของอสูรเทวะคุนเผิงที่กระชับหดลงมา,ก่อนที่จะถูกเขาจับฟาดเหวี่ยงฟาดออกไปทำลายฝ่ามือสีทองให้สลายหายไปในทันที.

อสูรเทวะคุนเผิงที่เป็นไม้กระบองพุ่งกระแทกไปยังเหล่ยเห่าและเฉินโหยวเฉียนทันที.

ปัง!

ร่างที่เล็กจิดถูกอสูรเทวะคุนเฟิง,ฟาดพุ่งออกไป.

สายตาของทุกคนเห็น,เหล่ยเห่า,เฉินโหยวเฉียนทั้งสองที่ลอยกระเด็นไปยังทิศทางของดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิง.

ร่างทั้งสองที่เป็นเหมือนอุกกาบาติลูกเล็กสองลูก,พุ่งปะทะเข้ากับม่านพลังดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิง,ก่อนผุดเข้าไปล่วงหล่นกระแทกเข้ากับพื้นเสียงดังสนั่น.

ภายในดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิงที่เกิดระเบิด,ผืนปฐพีที่ขยับสั่นไปมา

พลังกระแทกของอุกาบาติเทียมทั้งสองนั้นรุนแรงเป็นอย่างมาก.

ถึงแม้นว่าบรรพบุรุษหยวนจะชะลอพลังเอาไว้,ทว่าเสียงกระแทกจากด้านในดินแดนบรรพชนก็ยังคงรุนแรงเป็นอย่างมาก.

ทุกคนต่างก็ยืนนิ่งตะลึงงัน.

ผู้ยิ่งใหญ่สองคนที่มีพลังพิภพ 90 ล้าน,ลอยกระเด็นไม่ต่างจากอุกาบาติอย่างงั้นรึ?

นอกจากนี้แม้แต่ผู้บัญชาภพก็ไม่อาจขวางกั้นเอาไว้ได้อย่างงั้นรึ?

ขณะที่ลู่อี้ผิงเหวี่ยงฟาดเหล่ยเห่า,เฉินโหยวเฉียนทั้งสอง,ลอยกระเด็น, สองปิศาจซีจุ,ยวีชิงเหริน,บรรพชนอสูร,ไท่จูหวนโม่ เวลานี้ได้แต่ยืนอึงอ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน.

พริบตาที่อีกฝ่ายหวดร่างทั้งสองลอยออกไป พลังที่น่าพรั่นพรึง,ม้วนกวาดเฉียดพวกเขาออกมา สายลมที่ดังหวีดหวิว,อำนาจแรงกดดันที่ทำให้ห้วงมิติบิดเบี้ยว.

เสื้อคลุมของพวกเขาที่โบกสะบัดจนขาดสะบั้น.

ใบหน้าของพวกเขาที่ถูกเป่าอย่างรุนแรงจนบิดเบี้ยวเสียสมดุล.

เสียงคลื่นกระแทกที่กระหน่ำกวาดม้วนมาไม่หยุด,ทำให้หูของพวกเขาดับไปในทันที.

สองอสูรซีจุ,ยวีชิงเหริน,บรรพชนอสูร,ไท่จู่หวนโม่และคนอื่น ๆ แทบยืนไม่อยู่.

ไม่รู้ว่าลู่อี้ผิงตั้งใจจะทำอะไร,ถึงไม่ได้ฟาดสองปิศาจซีจุ,เหรินชิงเหริน,และไท่จูหวนโม่ไปพร้อมกัน.

อย่างไรก็ตาม,สองปิศาจซีจุ,ยวีชิงเหริน,บรรพชนอสูรและไท่จูหวนโม่,ทั้งห้าคือผู้ยิ่งใหญ่ที่น่าเกรงขาม,ผ่านการต่อสู้ที่ใหญ่เล็กมามากมาย,ไล่ล่าสังหารคร่าชีวิตสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วน,อย่างไรก็ตาม,การที่ร่างของอสูรเทวะคุนเผิงฟาดเฉียดพวกเขาไปก่อนหน้านี้,ก็ทำให้พวกเขาแขนขาอ่อนยวบ,มือไม้สั่นไปมาอย่างไม่ตั้งใจ.

รู้สึกราวกับว่าดวงวิญญาณแทบบินหายไปแล้ว.

“ตื่นเต้นพอใหม?”ลู่อี้ผิงจ้องมองทั้งห้า.

จากนั้น,ลู่อี้ผิงที่เหวี่ยงอสูรเทวะคุนเผิงอีกครั้ง,ฟาดไปยังสองปิศาจซีจุ.

ซุนไห่หยินสำนักอู๋เซิ่ง,มีชื่อเสียงที่ดังก้องไปทั่วโหยวหมิง,ทว่าซุนไห่หยินนั้นไม่อาจเทียบกับสองปิศาจซีจุที่มีพลังพิภพ 90 ล้านได้เลย กล่าวได้ว่าพวกเขาต่อหน้าสองปิศาจซีจุ ก็แค่ผู้เยาว์เล็ก ๆ เท่านั้น.

อย่างไรก็ตาม,สองปิศาจซีจุผู้ยิ่งใหญ่เวลานี้กับถูกอสูรเทวะคุนเผิงฟาดเข้ามา,พุ่งกระเด็นลอยเข้าไปในดินแดนบรรพชนเทวะคุนเผิง,เหมือนกับเหล่ยเห่าและเฉินโหยวเฉียนก่อนหน้านี้.

ดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิงที่เวลานี้กำลังสั่นไปมาอย่างรุนแรงขึ้นอีกครั้ง.

พลังที่น่าเกรงข้าม,ผืนปฐพีที่สั่นไปมาเศษหินดินทรายที่ลอยกระจายท่วมท้องฟ้า.

หลังจากนั้น,ลู่อี้ผิงก็ฟาดส่งยวีชิงเหริน,บรรพชนอสูร,ไท่จูหวนโม่ หวดออกไปทีละคน ๆ.

ผืนปฐพีที่สั่นดังกึกก้องไม่หยุดดำเนินไปเป็นเวลานาน.

ทุกคนที่กลืนน้ำลายฝืดลงคอ.

หวดยังกับฟาดเป็นลูกบอล?

เหล่ยเห่า,เฉินโหยวเฉียน,สองอสุรกายซีจุ,ยวีชิงเหริน,ไท่จู่หวนโม่ เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ไร้ที่เปรียบกลายเป็นลูกบอลที่ลู่อี้ผิงฟาดเหวี่ยงโดยที่มีเป้าหมาย เป็นดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิง.

แม้นว่าไม่อาจบอกสถานะการณ์ที่เกิดขึ้นในดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิงว่าเป็นอย่างไรบ้าง,ทว่าเหล่าคนที่ถูกฟาดเข้าไปนั้น เกรงว่าคงมีสภาพไม่ค่อยดีนัก.

อสูรเทวะคุนเผิงในมือลู่อี้ผิง,เป็นได้แค่ไม้ตะบองให้เขาเหวี่ยงฟาดเล่นเท่านั้น.

ด้วยพลังสะกดที่น่าเกรงขาม,ร่างของมันไม่อาจขยับได้,กล่าวได้ว่าเวลานี้ มันหวาดกลัวอย่างที่สุด,ฝังลึกไปจนถึงดวงวิญญาณ.

เหล่ยเห่า,เฉินโหยวเฉียนและอีกหลายคนที่ถูกฟาดเข้าไปในดินแดนบรรพชน,เวลาต่อมา,ลู่อี้ผิงก็เริ่มเหวี่ยงฟาดคนของนิกายเทวะคุนเผิง,คนของสำนักอู๋เซิ่ง,คนของสำนักกระบี่ไท่ชิง,สำนักอสูรสวรรค์,สำนักร้อยแปลง,จ้าวพิภพทั้งหมด,เทพสวรรค์,ถูกหวดพุ่งเข้าไปในดินแดนบรรพชนนิกายเทวะคุนเผิงทีละคน ๆ จนเกือบหมด.

ไม่ต้องบอกเลยว่าทุกคนที่เห็นราวกับว่าริ้วแสงมากมายพุ่งออกไปกลายเป็นห่าฝนดาวตก.

“ท้องฟ้าแน่นขนัดไปหมด,แทบไม่มีช่องว่างให้ข้าบินเลย.”วัวกระทิงมังกรเขาทองคำที่เห็นเหล่ายอดฝีมือมากมายถูกหวดลอยเต็มท้องฟ้า,เอ่ยพึมพำ.

หวงจิวที่ยืนอยู่,รู้สึกพูดไม่ออก,ยิ่งได้ยินคำพูดของวัวกระทิงมังกรเขาทองคำ,ทำให้ใบหน้าของกระตุกไปเหมือนกัน.

ภายในนิกายเทวะคุนเผิง,หลังจากเหล่ายอดฝีมือมายของสำนักอู๋เซิ่งที่กระแทกดินแดนบรรพชนเป็นห่าอุกาบาติใหญ่,ที่สาดลงมาต่อเนื่องเป็นเวลานาน,ในเวลานั้นเสียงคำรามโกรธเกรี้ยวก็ดังกึกก้อง,ร่าง ๆ หนึ่งที่บินออกมาด้วยความเร็ว.

ฝ่ายตรงข้าม,ก็คือบรรพบุรุษหยวนที่เหล่ยเห่าเอ่ยขอความช่วยเหลือไปก่อนหน้านี้,ทว่าเวลานี้ใบหน้าของอีกฝ่ายที่เศร้าสลด,ชุดเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นเสียหาย,ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ถูกร่างของเหล่ยเห่าและเฉินโหยวเฉียนกระแทกเข้าไปหรือไม่?