Chapter 151 What you draw is the picture, what I draw is Heavenly Way

你画的是画，我画的是天道（三更）

หลิวหรูเซิ่งถือพู่กัน,เอ่ยออกมาว่า“นี่คือสมบัติจิตวิญญาณสวรรค์ยุคโบราณ,พู่กันหยินหยาง.”

“ข้ารู้.”ลู่อี้ผิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ.

พู่กันหยินหยาง,เขาย่อมรู้จักอย่างแน่นอน.

ในยุคโบราณ,เขาที่เคยเห็นเจ้าของพู่กันด้วยซ้ำ.

หลิวหรูเซิ่งได้ยินลู่อีผิ้งเอ่ยว่ารู้จักพู่กันหยินหยาง,ก็ไม่ได้คิดอะไร,ต้องไม่ลืมว่าในจิวเทียนนั้นมีคนรู้จักพู่กันหยินหยางมากมาย.

“ขอคำแนะนำด้วย.”หลิวหรูเซิ่งที่ถือพู่กันหยินหยาง,ไม่จำเป็นต้องมีกระดาษ,ทว่าวาดมันลงไปบนความว่างเปล่า.

พู่กันหยินหยางที่แทรกซึมเข้าไปในห้วงมิติส่วนลึกของมิติกลายเป็นรูปเป็นร่าง,ห้วงมิติรอบ ๆ ที่สั่นไปมา,ราวกับว่าความว่างเปล่ากำลังถูกอะไรผสมลงไป.

มือขวาของหริวหรูเซิ่งที่เริ่มขยับเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว,พริบตานั้น,ก็ปรากฏเทพสงครามร่างสีทองที่ใหญ่ยักษ์ขึ้น.

คาดไม่ถึงว่าจะปรากฏเทพสงครามที่ใหญ่ยักษ์ขึ้นในอากาศ.

เวลานี้แสงสว่างบนรูปภาพได้เปล่งรัศมีแสงออกมา,จากนั้นเทพสงครามร่างทองก็ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า!

มีชีวิต!

หวงจิว,เช่อตงหยาง,และผู้คุ้มกันทั้งสองที่เผยความอัศจรรย์ใจเป็นอย่างมาก.

เป็นภูตผีอย่างงั้นรึ?

ภาพวาดที่มีชีวิตจริง ๆ!

ขณะหวงจิว,เช่อตงหยางเผยความสงสัยว่าเทพสงครามทองคำคือภูตผีหรือไม่?,ทันใดนั้นเทพสงครามทองคำตนดังกล่าวก็บินออกไป,ง้าวทองคำในมือที่ตะวัดโจมตีไปยังลู่อี้ผิง.

หอกสีทองที่ทะลวงแหวกทองฟ้า,ส่องแสงสีทองพุ่งเข้าโจมตีลู่อี้ผิง.

The destroying the heaven and exterminating the earth strength sweeps across.

พลังทำลายที่ราวกับจะกวาดม้วนสวรรค์และปฐพีให้แหลกเป็นชิ้น ๆ.

บนพื้นปรากฏฝุ่นหินดินทราย,ผืนปฐพีที่สั่นไหว.

พลังที่น่าเกรงขาม,ทำให้เช่อตงหยาง,หวงจิวและคนอื่น ๆ ตื่นตะลึงตกใจเป็นอย่างมาก.

“ทรงพลังเกินไปแล้ว,พลังจ้าวพิภพขั้นปลายท้ายอย่างงั้นรึ?!”เช่อตงหยางที่แทบไม่อยากเชื่อ.

ตัวตนที่เกิดจากการวาดขึ้นมา,กับมีความแข็งแกร่งขอบเขตระดับจ้าวพิภพขั้นปลายท้าย.

จ้าวพิภพขั้นปลายท้าย,อย่างน้อยต้องมีพลังพิภพ 70 ล้านพลังต่อสู้นั่นเอง.

ที่เมืองเทียนเป่ย,บรรพสายฟ้าเหล่ยยวี,มีพลังใกล้ 70 ล้าน,แต่ยังไม่เกิน 70 ล้าน.

อย่างไรก็ตาม,ง้าวสีทองของเทพสงครามทองคำที่พุ่งเข้าหาลู่อี้ผิงกับหยุดลงห่างออกมาเพียงสิบเมตรเท่านั้น,มันได้ปะทะเข้ากับพลังที่มองไม่เห็น,ไม่อาจเข้าถึงตัวของลู่อีผิ้งได้.

เทพสงครามทองคำที่หยุดนิ่งไม่อาจขยับไปต่อได้.

เทพสงคราทองคำที่ยืนนิ่งไม่อาจขยับได้อีก.

หลิวหรูเซิ่งที่จ้องมองพลางขมวดคิ้ว,มือขวาของเขาที่ขยับไปมา.

ภายใต้พู่กันหยินหยาง,เทพสงครามทองคำตัวแล้วตัวเล่าที่ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า.

ในเวลานั้น,เทพสงครามอีกสี่ตนได้ก้าวออกไป.

เทพสงครามทั้งสี่,แผ่กลิ่นอายที่หนักหน่วงรุนแรง,แข็งแกร่งกว่าก่อนนี้มาก!

จากนั้น,เทพสงครามทองคำทั้งสี่ได้โจมตีไปยังทิศทางเดียวกัน.

ง้าวทองคำที่แผ่รัศมีแสง,อำนาจทะลวงสวรรค์.

แม้แต่ดวงดาราก็ราวกับว่าจะถูกง้าวทองคำทะลวงทำลายไปด้วย.

ตูมมมมม!”

เทพทั้งสามทั้งสี่ที่โจมตีปะทะเข้ากับกำแพงที่ว่างเปล่ามองไม่เห็น.

ไม่อาจสั่นคลอนเคลื่อนไหวทะลวงผ่านไปยังด้านหน้าได้อีก.

เหมือนกับก่อนหน้านี้แม้นว่าจะโจมตีรุนแรงกว่าเดิม,ทว่าพวกมันก็หยุดนิ่งไม่อาจขยับต่อไปได้อีก.

ราวกับว่าด้านหน้าของลู่อี้ผิงนั้นมีกำแพงเทพฮุ่นตุ้นขวางกั้นอยู่,จนไม่อาจสั่นคลอนได้เลย.

หลิวหรูเซิ่งที่ใบหน้าเปลี่ยนสี,กลายเป็นจริงจัง,เขาที่รวมพลังจ้าวพิภพทั้งหมด,ขยับพู่กันหยินหยาง,เวลานี้ส่องสว่างกระพริบซ้ำแล้วซ้ำเล่า.

ในเวลาต่อมา,บนห้วงมิติที่ว่างเปล่า,ปรากฏอสุรกายยักษ์ก้าวออกมาจกความว่างเปล่า.

อสุรกายยักษ์ที่ใหญ่โต,ไม่ต่างจากภูเขาลูกหนึ่ง.

เมื่อมันก้าวออกมาจากความว่างเปล่า,ท้องฟ้าที่ราวกับจะมืดลง,สวรรค์และปฐพีกลายเป็นเวลากลางคืนไปในบัดดล.

ขณะมันก้าวไปด้านหน้า,ร่างกายที่แผ่รัศมีสีดำทมิฬพวยพุ่งกระจายไปทั่ว.

“อสุรกายตัวนี้มัน?”กลิ่นอายที่ทำให้เช่อตงหยางหวาดผวาหวาดหวั่น,จนแทบลืมหายใจ.

วัวกระทิงมังกรเขาทองคำเผยความประหลาดใจเอ่ยออกมาว่า“อสูรร้ายปฐมกาล,วาฬมังกรเสวียนไห่!”

หลิวหรูเซิ่งจ้องมองวัวกระทิงมังกรที่รู้จักวาฬมังกรเสวียนไห่ก็ประหลาดใจ,พร้อมกับพยักหน้า “ถูกต้อง,นี่คือวาฬมังกรเสวียนไห่!”กล่าวจบพู่กันหยินหยางก็ส่องแสงแรงกล้า.

วาฬมังกรเสวียนไห่ที่คำรามดังลั่น.

เสียงของมันที่กังวานไกลไปทั่วสวรรค์และปฐพี.

ภูเขามากมายที่สั่นไปมา,ก้อนหินดินทรายที่กำลังลอยฟุ้งไปทั่ว.

วาฬมังกรเสวียนไห่นั้นมีปีกยักษ์สองข้าง,มันกำลังก้าวเข้าหาลู่อี้ผิง,กงเล็บที่ใหญ่ยักษ์ง้างและฟาดลงไป.

พลังที่น่าเกรงขาม,ทำให้ผืนปฐพีรอบ ๆ ลู่อีผิ้งบุบยุบลงในทันที.

อย่างไรก็ตามเหมือนว่าจะไร้ประโยชน์,เมื่อกงเล็บยักษ์ฟาดลงมา,ไม่ต่างจากเดิมมันปะทะเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็นจากนั้นก็หยุดชงักไม่อาจเคลื่อนผ่านเข้าไปแม้แต่นิดเดียว.

หลิวหรูเซิ่งที่ตกใจ,วาฬมังกรเสวียนไห่,ภายใต้กงเล็บของมัน,สามารถทำลายเมืองใหญ่ได้อย่างง่ายดาย,แต่กับไม่อาจทะลวงกำแพงล่องหนของลู่อี้ผิงได้อย่างคาดไม่ถึง.

กล่าวได้ว่าทักษะจิตรกรรมของเขาไม่อาจทำอะไรอีกฝ่ายได้เลย.

ทว่าลู่อี้ผิงยี่ยยังไม่เริ่มทำอะไรเลยแม้แต่น้อย.

ในเวลานั้น,มือของลู่อีผิ้งก็ยกขึ้น,ปรากฎพู่กันเล่มหนึ่ง,พู่กันด้ามนี้,ดูผอมบางเป็นอย่างมาก,มองคราแรกแทบจะเห็นเป็นเหมือนกับกิ่งไม้,คล้ายกับว่ามีสีน้ำเงินแต่มองอีกครั้งกับไม่ใช่สีน้ำเงิน.

พู่กันด้ามนี้,แผ่กลิ่นอายที่ทำให้ผู้คนตาลายสับสน.

หลิวหรูเซิ่งจ้องมองพู่กันในมือลู่อี้ผิง,เผยความประหลาดใจ,จากประสบการณ์ของเขาไม่เคยเห็นพู่กันเช่นนี้มาก่อน.

ลู่อีผิ้งที่ขยับวาดลากเส้นในความว่างเปล่า.

มือของลู่อี้ผิงที่ลากไปบนอากาศ,สวรรค์และปฐพีที่ถูกตัดขาดออกจากกัน!

นี่คือสวรรค์,นั่นคือสวรรค์,อีกแห่งก็คือสวรรค์.

อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่คาดคิดแม้น้อยว่าสวรรค์และปฐพีจะถูกตัด.

เข้าใจผิดหรือไม่?

เมื่อสวรรค์และปฐพีถูกตัด,ลมปราณฮุ่นตุ้นที่พลุ้งพล่านกระจาย.

พลังเส้นหนึ่งที่แหวกอากาศพุ่งเข้าหาหลิวหรูเซิ่ง.

พลังอำนาจของสวรรค์และปฐพีต้นกำเนิด,อำนาจที่เหนือล้ำกว่าทุกอาณาจักรโลกดินแดนของโลกหล้า.

สวรรค์และปฐพีส่องสว่างแผ่แสงที่ยิ่งใหญ่ออกมา.

พลังที่ราวกับว่าไม่มีอะไรในโลกหล้าสามารถขวางกั้นเอาไว้ได้.

พลังที่ทำลายวาฬมังกรเสวียนไห่หายไปได้อย่างง่ายดาย.

เทพสงครามทั้งห้าเองก็พังทลายลงแทบจะในทันทีเช่นกัน.

พลังดังกล่าวที่พุ่งมาถึงหลิวหรูเซิ่งทันที.

หลิวหรูเซิ่งที่ประหลาดใจเป็นอย่างมาก,เขายกพู่กันหยินหยางขึ้นป้องกัน,เห็นเพียงริ้วแสงสองเส้นที่พุ่งตัดอากาศออกไป,เพื่อป้องกันพลังของลู่อี้ผิง.

อย่างไรก็ตาม,ริ้วแสงสองเส้นที่พังทลายแทบจะในทันที.

พลังลู่อี้ผิงที่ไม่อาจหยุดได้ ทะลวงหน้าอกของหลิวหรูเซิ่ง.

หลิวหรูเซิ่งที่ถือพู่กันหยินหยาง,ยืนนิ่งไม่อาจขยับไปใหน.

“ความแข็งแกร่งนี้คืออะไรกัน?”เขาที่เอ่ยปาก,ยากที่จะเข้าใจ“วิถีจิตรกรรมของเจ้า,ก้าวสู่ขอบเขต กำเนิดสวรรค์และปฐพีแล้วอย่างงั้นรึ?”

ลู่อี้ผิงที่เก็บพู่กัน,เอ่ยปากออกมาว่า“ภาพที่เจ้าวาดก็เพียงแค่ภาพ,ส่วนสิ่งที่ข้าวาดก็คือวิถีสวรรค์!”

วิถีสวรรค์?

หลิวหรูเซิ่งดวงตาเบิกกว้าง,ไม่อยากเชื่อแม้แต่น้อย.

ท้ายที่สุด,เขาก็ล้มลงเสียงดัง,กลิ่นอายสลายหายไปอย่างสมบูรณ์.

พู่กันหยินหยางในมือของเขา,ยังคงส่องประกายแสงเรื่อ ๆ.

ลู่อี้ผิงที่ไร้อารมณ์ความรู้สึก,แม้นว่าหลิวหรูเซิ่งต้องการประลองวิถีจิตกรรมกับเขา,ทว่าก็ต้องการสังหารเขาด้วย,,ดังนั้นการที่อีกฝ่ายตกตายไป,ถือว่าเป็นกรรมตามสนองที่เขาต้องแบกรับ.

เช่อตงหยาง,หวงจิวที่จ้องมองกลิ่นอายของหลิวหรูเซิ่งที่หายไปหมด,หัวใจเต้นไปมาไม่เป็นจังหวะ,ยากที่จะยอมรับ.

นักบุญกู่ฉิน,ตายเช่นนี้นะรึ?

ลู่อี้ผิงจ้องไปยังพื้นที่ไกลออกไป,เอ่ยอย่างไม่แยแส“คนของนิกายฉินหัว,มานำศพไปซะ.”