บทที่ 33 - เขายังไม่ตาย ผมช่วยได้!

บทที่ 33 - เขายังไม่ตาย ผมช่วยได้!

สายตาของผู้อำนวยการโรงพยาบาล หัวหน้าแผนก และประธานหวางจดจ้องมาที่หมอเหลียงเป็นจุดเดียว

"คุณ! หมอเหลียง! คุณทำงานประสาอะไร ทำไมถึงปล่อยให้ท่านผู้เฒ่าเสียชีวิต" หัวหน้าแผนกเปิดฉากตำหนิเสียงเขียวเพื่อหาแพะรับบาป

ประธานหวางเป็นถึงผู้สนับสนุนรายใหญ่ของโรงพยาบาล ขืนทำให้เขาไม่พอใจมีหวังงบประมาณปีหน้าหายวับไปกับตา ดังนั้นไม่ว่าจะต้องลงโทษ ตัดเงินเดือน หรือไล่ออก อย่างไรเสียก็ต้องหาคนมารับผิดชอบเพื่อระบายความแค้นของ "ประธานหวาง" ให้ได้

"เปล่านะคะหัวหน้า จริง ๆ แล้วคนไข้ยังมีโอกาสรอด แต่ว่า..."

"แต่อะไร คุณมัวแต่ไปรักษาคนไข้รายอื่นจนละเลยเคสสำคัญใช่ไหม" หัวหน้าแผนกสวนกลับทันควัน ไม่เปิดช่องให้หมอสาวได้แก้ต่าง

เมื่อรู้ว่าแพทย์หญิงตรงหน้าคือต้นเหตุที่ทำให้บิดาต้องจบชีวิต ความโกรธแค้นของประธานหวางก็พุ่งทะลุปรอท เขาง้างมือขึ้นเตรียมจะตบหน้าเธอฉาดใหญ่

ทว่าเฉินหลินก้าวเข้ามาขวางไว้ได้ทันท่วงที ร่างสูงใหญ่ยืนกำบังหมอเหลียงไว้มิดชิด

"เรื่องนี้โทษหมอไม่ได้ มันมีคนมาขัดขวางการรักษาต่างหาก"

"มึงเป็นใครวะ หลบไป!"

ประธานหวางกำลังเลือดขึ้นหน้าไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เขาเปลี่ยนเป้าหมายจากหมอเหลียงมาเป็นชายหนุ่มที่กล้าสอดปาก แล้วเหวี่ยงหมัดใส่เต็มแรง

ผัวะ!

เฉินหลินไวกว่า เขาชิงลงมือก่อนด้วยการแทงเข่าสวนเข้าไปที่หน้าท้องของอีกฝ่าย

ประธานหวางตัวงอเป็นกุ้งร่วงลงไปกองกับพื้น สองมือกุมท้องร้องโอดโอย สายตาจ้องมองเฉินหลินด้วยความอาฆาตแค้น "ไอ้สารเลว... มึงตายแน่! พวกมึงยืนบื้อทำไม ไปรุมกระทืบมันให้ตาย!"

เหล่าบอดี้การ์ดได้รับคำสั่งก็เตรียมจะกรูเข้ามา

"หยุด! ห้ามขยับ! นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ!"

เสียงตะโกนทรงอำนาจดังมาจากหน้าประตูห้องฉุกเฉิน ปรากฏว่าพยาบาลแอบโทรแจ้งตำรวจตั้งแต่ตอนที่เกาจื้อเฉิงเริ่มอาละวาด เจ้าหน้าที่จึงมาถึงที่เกิดเหตุได้ทันเวลาพอดี

เมื่อเห็นเครื่องแบบตำรวจ กลุ่มบอดี้การ์ดก็ชะงักฝีเท้าไม่กล้าหืออือ ยืนนิ่งเป็นหุ่นปั้น

นับว่าโชคดีที่ตำรวจมาระงับเหตุได้ทัน มิเช่นนั้นห้องฉุกเฉินคงกลายเป็นสนามมวย ลำพังเฉินหลินคงเอาตัวรอดได้สบาย แต่คนไข้ที่นอนพะงาบ ๆ อยู่รอบข้างคงโดนลูกหลงกันระนาว

ตำรวจเข้าควบคุมสถานการณ์และสอบปากคำพยานในที่เกิดเหตุ พยาบาลสาว ๆ ที่อัดอั้นตันใจจึงพากันเล่าความจริงออกมาจนหมดเปลือก

เมื่อความจริงปรากฏว่าต้นเหตุที่ทำให้หมอมาช้าคือการก่อกวนของเกาจื้อเฉิง ความโกรธแค้นของประธานหวางจึงเปลี่ยนทิศทางไปยังเป้าหมายใหม่

และที่น่าตลกกว่านั้นคือ "ท่านรองประธาน" ที่เกาจื้อเฉิงพยายามจะให้หมอลัดคิวไปรักษานั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงลูกน้องปลายแถวของประธานหวาง!

ประธานหวางผู้นี้มีนามว่า "หวางจื้อเกา" เป็นประธานกรรมการของ "เต๋อหมิงกรุ๊ป" บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่แห่งเมืองไห่เฉิง และเป็นเจ้าของเงินทุนในโครงการที่เกาจื้อเฉิงรับเหมาอยู่

ส่วน "คนงานก่อสร้าง" ที่เสียชีวิตไปนั้น ไม่ใช่คนงานธรรมดา แต่คือ "หวางตงชิง" ผู้ก่อตั้งเต๋อหมิงกรุ๊ป บิดาบังเกิดเกล้าของหวางจื้อเกา!

เศรษฐีเฒ่าผู้นี้วางมือจากธุรกิจแล้วเกิดเบื่อหน่าย จึงนึกสนุกปลอมตัวเป็นคนงานเข้าไปสมัครงานในไซต์ก่อสร้าง เพื่อแอบดูพฤติกรรมของพนักงานระดับล่าง

ใครจะไปคาดคิดว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น

เกาจื้อเฉิงพยายามประจบเจ้านายหวังความก้าวหน้า แต่การกระทำของเขากลับกลายเป็นการฆ่าพ่อของเจ้านายใหญ่ทางอ้อม

นี่มันไม่ใช่แค่ตบหัวเสือ แต่เป็นการกระตุกหนวดมังกรชัด ๆ

"มึงเองรึเกาจื้อเฉิง กูตามหาตัวมึงมาสองวันแล้ว งานที่มึงรับเหมาน่ะ ทั้งใช้วัสดุห่วยแตก ทั้งลดสเปค..."

"แล้ววันนี้ มึงยังกล้ามาก่อเรื่องในโรงพยาบาล จนพ่อกูต้องตาย!"

"มึงเตรียมตัวไว้เลย กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่!"

หวางจื้อเกาชี้หน้าด่ากราดต่อหน้าตำรวจโดยไม่เกรงกลัวกฎหมาย

เกาจื้อเฉิงหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงกทำอะไรไม่ถูก สมองมึนงงไปหมด ใครจะไปตรัสรู้ว่าตาแก่งั่ก ๆ ที่มาเฝ้าโกดังจะเป็นถึงมหาเศรษฐีระดับตำนาน

ให้เขามีสิบหัวก็คิดไม่ถึง

...

ตำรวจยังคงตรึงกำลังรักษาความเรียบร้อยร่วมกับรปภ.โรงพยาบาล ผู้บาดเจ็บรายอื่น ๆ ได้รับการปฐมพยาบาลจนพ้นขีดอันตรายแล้ว

เมื่อแพทย์ยืนยันการเสียชีวิตของหวางตงชิง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลจึงหันไปสั่งงานหมอเหลียงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "หมอเหลียง เมื่อกี้ผมเข้าใจคุณผิดไป คุณช่วยเข็นร่างท่านผู้เฒ่าไปไว้ที่ห้องดับจิตก่อนนะ..."

สถานการณ์ในห้องฉุกเฉินเริ่มคลี่คลาย ผู้อำนวยการเห็นสภาพหมอเหลียงที่หน้าตาบวมช้ำจึงอยากให้เธอปลีกตัวออกไปพักสงบสติอารมณ์สักครู่ โดยใช้การเข็นศพเป็นข้ออ้าง

"ค่ะ"

หมอเหลียงรับคำเสียงเบา แล้วเข็นรถเข็นที่มีร่างไร้วิญญาณคลุมผ้าขาวออกไป

เฉินหลินเดินตามหลังไปเงียบ ๆ ตั้งใจว่าจะหาจังหวะปลอบใจเธอสักหน่อย แต่แล้วสายตาอันเฉียบคมของเขาก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

นิ้วก้อยของศพกระตุกเบา ๆ

"เดี๋ยว!"

เฉินหลินรีบคว้าขอบรถเข็นไว้ แล้วพุ่งเข้าไปทาบมือลงบนหน้าอกของชายชรา สัมผัสได้ถึงไออุ่นจาง ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่

"เขายังไม่ตาย!"

เสียงตะโกนของเฉินหลินทำเอาหมอเหลียงสะดุ้งโหยง และเรียกความสนใจจากทุกคนในห้องฉุกเฉินให้หันกลับมามองเป็นตาเดียว

หวางจื้อเกาที่ยังแค้นฝังหุ่นเรื่องโดนเข่าลอย ตะคอกกลับมาทันที "ไอ้เวร มึงจะทำอะไร!"

"ไสหัวไปให้พ้น อย่ามาแตะต้องศพพ่อกู!"

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเห็นชายหนุ่มแต่งตัวมอซอก็ขมวดคิ้ว "คุณเป็นใคร นี่มันโรงพยาบาลนะ ห้ามยุ่งกับศพคนไข้โดยพละการ"

หัวหน้าแผนกผสมโรงทันที "ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร กรุณาอย่าพูดจาเพ้อเจ้อ ญาติผู้เสียชีวิตเขาก็เสียใจมากพอแล้ว คุณยังจะมาเล่นตลกอะไรอีก"

"รปภ. อยู่ไหน ลากตัวมันออกไป!"

หมอเหลียงเห็นท่าไม่ดี รีบกางปีกปกป้องเฉินหลิน "ผอ.คะ หัวหน้าคะ อย่าเพิ่งเรียกยามค่ะ"

"เขาเป็นญาติคนไข้ของฉันเอง ไม่ได้มาร้ายหรอกค่ะ ให้เขาไปกับฉันเถอะนะคะ"

เธอหันมากระซิบเตือนเฉินหลินเสียงสั่น "คุณอย่าพูดอะไรบ้า ๆ สิ ท่านผู้เฒ่าไปสบายแล้ว"

"ไอ้เจ้าของบริษัทนั่นอิทธิพลล้นฟ้า คุณไปกวนโมโหเขาเดี๋ยวจะเดือดร้อนเอานะ"

เฉินหลินส่ายหน้าเบา ๆ สีหน้ายังคงราบเรียบมั่นคง เขาพูดย้ำคำเดิมชัดถ้อยชัดคำ

"ผมไม่ได้พูดเพ้อเจ้อ เขายังไม่ตาย แต่ก็ใกล้เต็มทีแล้ว ผมช่วยชีวิตเขาได้"

พูดจบ เขาก็เอื้อมมือไปฉีกเสื้อคนไข้ขาดแควก

การกระทำอันอุกอาจทำให้ทุกคนตกตะลึง

"หยุดนะ!"

"บ้าไปแล้วหรือไง!"

"ไอ้หนุ่ม อย่าหาเรื่องใส่ตัว ข้อหาดูหมิ่นศพมันติดคุกนะโว้ย!"

เสียงห้ามปรามดังระงมทั้งจากหมอและตำรวจ

เฉินหลินหันไปมองกวาดทุกคนด้วยแววตามุ่งมั่น "ผมไม่ได้หาเรื่อง ผมกำลังจะช่วยคน!"

"ชีพจรเขายังเต้นอยู่แผ่ว ๆ ถ้าไม่รีบช่วยตอนนี้เขาตายจริงแน่"

"พวกคุณอยากยืนดูเขาตายไปต่อหน้าต่อตาหรือไง"

ไม่มีหมอคนไหนเชื่อคำพูดของเฉินหลิน มีเพียงเกาจื้อเฉิงคนเดียวที่มองเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

ถ้าหวางตงชิงตาย หวางจื้อเกาคงตามจองล้างจองผลาญเขาไม่เลิกแน่ ชีวิตนี้คงหาความสุขไม่ได้อีก

แต่ถ้าตาแก่นั่นฟื้นขึ้นมาได้ อย่างน้อยโทษหนักก็อาจกลายเป็นเบา

คนสิ้นตรอกอย่างเกาจื้อเฉิงจึงตะโกนสวนขึ้นมา "มันรู้เรื่องหมอ! ให้มันลองดูสิโว้ย เผื่อรอด! ไหน ๆ พวกมึงก็ว่าตายแล้ว ให้มันลองหน่อยจะเป็นไรไป เสียหายตรงไหนวะ!"

[จบแล้ว]