บทที่ 21 - แจกันทองแดงสมัยหมิง

บทที่ 21 - แจกันทองแดงสมัยหมิง

วัตถุทรงกลมนูน ก้นมีฐานรอง ซุกซ่อนอยู่รวมกับกองเศษเหล็กบุบเบี้ยว โผล่ออกมาให้เห็นเพียงครึ่งเดียว

ทว่าด้วยสายตาของอดีตหัวหน้าผู้เชี่ยวชาญสมบัติชาติแห่งราชวงศ์ชิง เฉินหลินดูปราดเดียวก็รู้ทันทีว่ามันคือ 'แจกันทองแดงทรงกู' หนึ่งในชุด 'เครื่องบูชาห้าประการ'

นี่คือของสะสมยอดนิยมในวงการของเก่า

นึกไม่ถึงว่าการรับซื้อของเก่าจะทำให้เจอสมบัติล้ำค่าเข้าให้แล้ว

เฉินหลินเก็บอาการนิ่งเงียบ ไม่ได้ดึงแจกันใบนั้นออกมาในทันที แต่ยกกะละมังทั้งใบออกมา

"ของพวกนี้มันจุกจิกเกินไป เดี๋ยวค่อยชั่งน้ำหนักรวมทีเดียว"

พวกเด็กหนุ่มเอาแต่เร่งยิกๆ ไม่ได้สังเกตความผิดปกติแต่อย่างใด

เฉินหลินลงมือขนของลงจากรถคนเดียว ใช้เวลาครึ่งค่อนวันกว่าจะเคลียร์รถตู้จนโล่ง

เขาตีราคาของทีละชิ้น โดยให้ราคาสูงกว่าราคารับซื้อของเก่าทั่วไปประมาณสิบเปอร์เซ็นต์ เขียนรายการพลางขานราคาให้พวกเด็กหนุ่มฟังไปด้วย

สุดท้ายเขาก็ยกกะละมังสแตนเลสที่อัดแน่นไปด้วยเศษโลหะขึ้นชั่งน้ำหนัก

"กองนี้มีทั้งทองแดงทั้งเหล็กปนกัน แยกยาก"

"เอาอย่างนี้แล้วกัน ครึ่งหนึ่งคิดราคาเศษเหล็ก โลละหยวนแปด อีกครึ่งคิดราคาถัวเฉลี่ยทองแดงกับเหล็ก โลละสี่หยวนห้า จะได้คิดเงินง่ายๆ"

"รวมทั้งหมดเป็นเงินหกร้อยห้าสิบ"

เฉินหลินฉีกบิลที่เขียนเสร็จแล้วยื่นให้

เด็กหนุ่มคนหนึ่งรับไปดู ขมวดคิ้วทำหน้าไม่พอใจ "เฮ้ยพี่ พวกผมขนมาขายตั้งเยอะแยะ ให้แค่หกร้อยห้าสิบเองเหรอ ร้านเมื่อกี้เขาให้ตั้งเจ็ดร้อยนะ"

โธ่เอ๊ย...

ต่อราคาเพิ่มแค่ห้าสิบเนี่ยนะ? เด็กหน่อเด็ก

เฉินหลินส่ายหน้า "เป็นไปไม่ได้"

"เห็นว่าพวกนายขนมาเยอะ ฉันถึงบวกราคาเพิ่มให้แล้ว ไม่มีใครให้สูงกว่านี้หรอก"

"จะขายหรือไม่ขายก็ว่ามา ฉันจะปิดร้านแล้ว"

เฉินหลินทำท่าจะหันหลังเดินกลับเข้าร้าน

เด็กหนุ่มรีบคว้าแขนเฉินหลินไว้ เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มร่า "เอาน่าๆ ขายๆๆ แหม พี่นี่ใจร้อนจัง ร้านพี่ให้ราคาดีสุดแล้วล่ะ"

"ขอบัตรประชาชนด้วย"

"จะดูบัตรประชาชนทำไม"

"ของพวกนี้เป็นของบ้านผม ของปู่ทิ้งไว้ที่บ้านเก่า เป็นแค่ขยะ ผมไม่ได้ขโมยมานะเว้ย"

"ไม่ได้"

"ถ้าฉันไปรับซื้อถึงบ้านไม่ต้องดูก็ได้ แต่ถ้าขนมาขายเองแถมเยอะขนาดนี้ ต้องลงบันทึกไว้เป็นหลักฐาน"

ความจริงกฎไม่ได้เข้มงวดขนาดนั้น แต่เพราะเด็กพวกนี้ดูท่าทางกะล่อน แถมขับรถมาขายของเก่า ใครเห็นก็ต้องระแวงว่าเป็นของโจรหรือเปล่า ขืนรับซื้อของโจรจะกลายเป็นรับของโจรไป

พอได้ยินเฉินหลินบอกว่า 'ไปรับซื้อถึงบ้านไม่ต้องดูบัตร' เด็กหนุ่มก็ตาเป็นประกายทันที

"พี่พูดจริงดิ! รู้งี้ให้พี่ไปขนเองดีกว่า รถผมเปื้อนหมดแล้วเนี่ย"

"เอาไงดีพี่ชาย วันนี้พวกผมต้องรีบใช้เงินไปเที่ยว!"

"พี่รับของพวกนี้ไปก่อน แล้วพรุ่งนี้พี่ไปที่บ้านผมตามที่อยู่นี้ ไปขนของที่เหลือมาให้หมดเลย... ผมเหมาขายเกลี้ยง!"

เด็กหนุ่มพูดพลางจดที่อยู่ยุกยิกใส่กระดาษยื่นให้เฉินหลิน

เฉินหลินแสร้งทำเป็นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ "เอ้าๆ เชื่อใจนายสักครั้ง ทะเบียนรถนายฉันจดไว้แล้วนะ"

เด็กหนุ่มหน้ามุ่ยเล็กน้อยแต่ก็ไม่ว่าอะไร

เฉินหลินนับเงินหกร้อยห้าสิบหยวนส่งให้ พอส่งพวกเด็กหนุ่มกลับไปแล้ว เขาก็รีบยกกะละมังสแตนเลสเข้ามาในร้าน หยิบแจกันทองแดงทรงกูใบนั้นออกมาดูด้วยความตื่นเต้น

เครื่องบูชาห้าประการ หรือ 'อู่ก้ง' เป็นชุดเครื่องถวายสักการะในพิธีพื้นบ้าน

ประกอบด้วยกระถางธูปหนึ่ง เชิงเทียนคู่ และแจกันคู่ นับเป็นเครื่องดีบุกสำคัญของคนโบราณ คำว่า 'ซี' (ดีบุก) พ้องเสียงกับคำว่า 'ซี' (ประทาน) เป็นของจำเป็นสำหรับตั้งโต๊ะไหว้เจ้าและพระ

เครื่องบูชานี้ใช้ถวายเครื่องหอม ดอกไม้ ตะเกียง น้ำ และผลไม้ แด่ทวยเทพ

โดยเฉพาะแจกันทรงกู เดิมทีในสมัยซางโจวใช้เป็นภาชนะใส่เหล้า มาถึงสมัยซ่งด้วยรูปทรงที่งดงามจึงเริ่มนิยมนำมาปักดอกไม้

แจกันทองแดงใบนี้สภาพสมบูรณ์ เส้นสายพลิ้วไหว รูปทรงสง่างาม

ก้นแจกันมีตราประทับ 'สร้างในรัชศกเซวียนเต๋อแห่งราชวงศ์หมิง'

ดูจากปีและสภาพ ของชิ้นนี้ลำพังแค่ชิ้นเดียวก็น่าจะขายได้สักห้าหกพันหยวน

ถ้าหาคู่ของมันเจอจนครบชุด ราคาจะพุ่งขึ้นไปอีกสองเท่า แถมของสวยงามขนาดนี้เป็นที่ต้องการของนักสะสมแน่นอน

เฉินหลินคุ้ยกะละมังดูอีกรอบ หวังว่าจะเจออีกใบ

แต่ก็ต้องผิดหวัง

ถึงอย่างนั้น เงินหกร้อยห้าสิบแลกกับของเก่ามูลค่าห้าหกพัน กำไรเห็นๆ

ปกติของพวกนี้มักจะมาเป็นคู่ ไม่ว่าจะเก็บสะสมหรือขายต่อก็ต้องไปกันเป็นคู่

เด็กหนุ่มคนนั้นบอกว่าที่บ้านยังมี 'ขยะ' อีกเพียบ

ถ้าลองไปค้นดู ดีไม่ดีอาจจะเจอแจ็คพอต

เฉินหลินมองกระดาษที่อยู่ ท่องจำจนขึ้นใจ ภาวนาว่าขอให้ที่อยู่นี้เป็นของจริง

เซียวคุนเดินถือชามข้าวออกมาจากหลังร้าน

ข้างกายมีเด็กสาวคนหนึ่งเดินตามมา ในมือถือจานกับข้าวสองสามอย่าง

"พี่หลิน ได้ยินว่าพี่ยังไม่ได้กินข้าว หนูเลยตักมาให้"

เด็กสาววางจานลงพร้อมทักทาย "พี่หลิน"

"อือ ไม่ไปอ่านหนังสือเหรอ"

เฉินหลินทักตอบ นี่คือน้องสี่ 'หลินเสี่ยวหว่าน'

เสี่ยวหว่านยิ้มหวาน "วันอาทิตย์หยุดจ้ะ เลยมาช่วยงาน"

"พี่ทำอะไรอยู่เหรอ"

"เปล่าหรอก"

ทันใดนั้นเซียวคุนเห็นกองของหน้าร้านก็ตาโต "โอ้โห! อะไรเนี่ย ฟ้าประทานขยะมาเหรอพี่ ผมเพิ่งกินข้าวเสร็จกะจะพักพุงซะหน่อย ไม่ให้พักเลยเหรอเนี่ย"

เขาบ่นอุบอิบแต่ก็เดินออกไปขนของเข้าร้านอย่างรู้หน้าที่

เสี่ยวหว่านเห็นดังนั้นก็รีบออกไปช่วย

เซียวคุนยกของรอบหนึ่งก็หอบแฮ่ก

ร่างกายเขาไม่เอื้อให้ทำงานหนัก

เฉินหลินห่อแจกันอย่างระมัดระวังแล้ววางไว้บนชั้นด้านหลัง

"ฉันทำเอง นายไปนั่งพัก"

"ผมไหวพี่"

"ไปนั่ง!"

น้ำเสียงเฉินหลินเด็ดขาด เซียวคุนเคารพพี่ชายคนนี้มาแต่ไหนแต่ไร จึงเกาหัวแกรกๆ เดินกลับไปนั่งหลังเคาน์เตอร์ "พี่หลินใจดีที่สุด"

เสี่ยวหว่านค้อนขวับ "น้องไม่ใจดีเหรอ"

"ฮะๆ ดี! ดีทุกคนแหละ!"

เซียวคุนยิ้มแห้ง

"เธอก็ไปนั่งพักซะ เดี๋ยวเสื้อเปื้อน"

เฉินหลินหันไปบอกน้องสาว วัยสดใสขนาดนี้เขาไม่อยากให้ต้องมาทำงานแบกหาม

เสี่ยวหว่านก้มหน้ากัดริมฝีปากเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง "ไม่เป็นไรพี่ หนูฝึกไว้ จบ ม.ปลาย หนูจะออกมาช่วยพวกพี่ทำงาน"

เฉินหลินขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนดุเสียงเข้ม "เหลวไหล!"

"เรียนเก่งขนาดนี้ จะทิ้งการเรียนได้ยังไง"

"การศึกษาห้ามทิ้งกลางคันเด็ดขาด"

หลินเสี่ยวหว่านก้มหน้างุด อึกอักตอบเสียงเบา "แต่ค่าเทอมมันแพง ค่ายาป้าจูยังหาไม่พอเลย หนูจะ..."

"เรื่องเงินใช่หน้าที่เธอต้องคิดไหม"

คำดุของเฉินหลินทำเอาหลินเสี่ยวหว่านไม่กล้าเถียง ได้แต่ยืนบิดชายเสื้อเงียบๆ

เฉินหลินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือใหญ่ลงบนศีรษะน้องสาวแล้วลูบเบาๆ

"ตั้งใจเรียน สอบให้ได้"

"ไม่ใช่แค่เธอ เซียวคุนกับโย่วรู พี่ก็จะส่งเสียด้วย"

"พวกเธอทุกคนต้องได้เรียนหนังสือ"

เซียวคุนถอนหายใจ "แต่... จะไปเอาเงินมาจากไหนล่ะพี่"

เฉินหลินปรายตามอง "จากไหนน่ะเหรอ? พรุ่งนี้ตามฉันออกไปข้างนอก"

[จบแล้ว]