บทที่ 16 - อดีตที่เจ็บปวด

บทที่ 16 - อดีตที่เจ็บปวด

ตอนที่เฉินหลินอายุสิบสามปี เฉินเทียนฝูพาเจ้าหน้าที่และเด็กๆ ที่เหลืออยู่เพียงหกคนไปทัศนศึกษา แต่ขากลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน รถตู้เสียหลักพลิกคว่ำตกลงไปในหุบเขา

ผู้ใหญ่ทั้งสามคนพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อช่วยชีวิตเด็กๆ ออกมาจากซากรถ

เฉินหลินเป็นคนสุดท้ายที่ถูกช่วยออกมา ขณะที่ผู้อำนวยการกำลังยกร่างเขาออกมาจากหน้าต่างรถ ลุงเหอกับป้าจูก็กำลังตะเกียกตะกายตามออกมา ทันใดนั้นรถก็เกิดเสียสมดุลและพลิกกลิ้งอีกตลบ

เฉินหลินกระเด็นออกมาได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แต่ผู้ใหญ่ทั้งสามกลับถูกตัวรถบดทับท่อนล่างจนแหลกเหลว

แม้หน่วยกู้ภัยจะช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้ แต่ทั้งสามคนต้องกลายเป็นคนพิการตลอดชีวิต เงินทองที่มีอยู่ถูกนำมารักษาตัวจนหมดเกลี้ยง

ไม่มีใครดูแลเด็กๆ อีกต่อไป เด็กๆ จึงต้องลุกขึ้นมาดูแลตัวเอง และดูแลผู้มีพระคุณทั้งสามที่นอนป่วยติดเตียง

เงินไม่ใช่ใบไม้ที่เด็ดมาใช้ได้ไม่หมด สามปีผ่านไป ทรัพย์สินของตระกูลเฉินก็เกลี้ยงบัญชี ไม่มีทุนรอนจะดำเนินกิจการต่อ

ตามระเบียบราชการ สถานสงเคราะห์แห่งนี้ต้องถูกยุบ

เฉินหลินและเด็กคนอื่นๆ ต้องถูกส่งตัวไปอยู่สถานสงเคราะห์อื่น

แต่สำหรับพวกเด็กๆ ที่นี่คือ 'บ้าน' เฉินเทียนฝูและทุกคนคือ 'พ่อแม่' ที่พวกเขารักยิ่งกว่าชีวิต

ไม่มีใครยอมจากไป

เฉินหลินซึ่งเป็นพี่ใหญ่ กับเด็กหนุ่มอีกคนชื่อ 'เกาจื้อเฉิง' ที่อายุสิบหกเท่ากัน ปรึกษาหารือกัน แล้วตัดสินใจเปลี่ยนสถานะจากเด็กในปกครองมาเป็นเสาหลักของบ้าน

พวกเขาออกไปหางานทำหาเงินมาเลี้ยงดูน้องๆ และดูแลผู้เฒ่าทั้งสาม

วันเวลาผันผ่านไปถึงสี่ปี...

เฉินหลินปั่นจักรยานโซซัดโซเซกลับมาหยุดที่หน้าประตูรั้วสนิมเขรอะ เอามือทาบหน้าอกเบาๆ

"สหาย เราคงมีวาสนาต่อกัน ในเมื่อฉันมาอยู่ในร่างนาย ชีวิตที่เหลือของนายฉันจะสานต่อเอง ความฝันในใจนายฉันรับรู้หมดแล้ว วางใจเถอะ ฉันจะทำให้มันเป็นจริงทุกอย่าง"

คำสัญญานี้เขามอบให้แก่เจ้าของร่างเดิม เฉินหลินคนก่อนเป็นคนน่าสงสารแต่ก็เปี่ยมด้วยหัวใจนักสู้ บางทีอาจเป็นเพราะจิตวิญญาณที่คล้ายคลึงกันนี้เอง ที่ดึงดูดให้เขาจากยุคอดีตมาเกิดใหม่ในร่างนี้

เฉินหลินสูดลมหายใจลึก เข็นจักรยานเดินเข้าสู่ลานบ้าน

"พี่หลิน กลับมาแล้วเหรอ!"

เด็กสาววัยสิบสี่สิบห้าปีคนหนึ่งถือตะหลิววิ่งออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มร่าเริง

"อือ ทำกับข้าวอยู่เหรอ ระวังหน่อยสิ อย่าซุ่มซ่ามนะ"

สายตาของเฉินหลินอ่อนโยนลง เขาเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กสาวด้วยความเอ็นดู

เด็กสาวหลับตาพริ้มรับสัมผัสนั้นอย่างมีความสุข แล้วพูดเจื้อยแจ้ว "พี่ รีบไปล้างไม้ล้างมือเร็ว วันนี้มีไก่กินด้วยนะ"

"เนื้อไก่? ไปเอามาจากไหน"

เฉินหลินถามกลับทันที ลำพังเขาหาเงินเลี้ยงเจ็ดปากท้องก็เลือดตาแทบกระเด็น จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อของฟุ่มเฟือยแบบนี้

แม้แต่ทุกวันนี้ การได้กินเนื้อสัตว์สักมื้อยังถือเป็นเรื่องหรูหราสำหรับพวกเขา

เด็กสาวกัดริมฝีปาก อึกอักเล็กน้อยก่อนตอบเสียงเบา "คือ... พี่เฉิงเขากลับมาน่ะ เขาซื้อมาฝาก"

สีหน้าของเฉินหลินเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที

"คนไปแล้วก็ไปลับ จะกลับมาทำไมให้รกหูรกตา"

เด็กสาวรีบดึงชายเสื้อเฉินหลินด้วยความกังวล "พี่หลิน พี่เฉิงเขากลับมาเยี่ยมผู้อำนวยการนะ... พี่อย่าทะเลาะกับเขาเลยนะ"

"ทะเลาะ? ฉันไม่ได้อยากทะเลาะ ฉันแค่อยากให้มันไสหัวไป"

เฉินหลินแกะมือเด็กสาวออกเบาๆ แล้วเดินดุ่มๆ เข้าไปในตัวบ้าน

ในห้องนอนทางทิศใต้ ชายหนุ่มใส่สูทผูกไทดูภูมิฐานกำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่ข้างเตียงผู้อำนวยการเฉิน

แทะแล้วคายเปลือกทิ้งเรี่ยราด ใส่แต่ปากตัวเอง ไม่ได้สนใจคนป่วย

เฉินหลินเดินไปหยุดที่หน้าประตูแล้วกระแอมไอเสียงดัง

ชายหนุ่มคนนั้นหันมามอง นั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นเดินออกมาประจันหน้ากับเฉินหลินที่หน้าห้อง

"แกมาทำไม?"

"กลับมาเยี่ยมบ้านไม่ได้หรือไง"

"เยี่ยมเสร็จหรือยัง เสร็จแล้วก็รีบไสหัวไป"

[จบแล้ว]