บทที่ 14 - คุณชายใหญ่ตระกูลซู

บทที่ 14 - คุณชายใหญ่ตระกูลซู

ซูเทียนหง ทายาทรุ่นที่สามของตระกูลซูผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองไห่เฉิง รองประธานกรรมการบริหารแห่ง 'ซู กรุ๊ป'!

ซู กรุ๊ป คือมหาอำนาจทางธุรกิจอันดับหนึ่งของเมืองไห่เฉิง บริษัทอื่นที่ว่าแน่ๆ ต่อให้เอามัดรวมกันเก้าบริษัท ก็ยังเทียบชั้นกับอาณาจักรธุรกิจของตระกูลซูได้แค่สูสีเท่านั้น

ตระกูลซูหยั่งรากลึกในเมืองนี้มานับร้อยปี สั่งสมบารมีและเส้นสายเครือข่ายไว้อย่างน่าสะพรึงกลัว ไม่มีเรื่องไหนในเมืองนี้ที่ตระกูลซูจัดการไม่ได้ และไม่มีใครหน้าไหนที่ตระกูลซูจัดการไม่ลง

ใครก็ตามที่มีโอกาสได้เกี่ยวดองกับตระกูลซูแม้เพียงปลายก้อย ชีวิตก็แทบจะก้าวกระโดดขึ้นสวรรค์ได้ในชั่วข้ามคืน

จินหู่มองหน้าซูเยว่สลับกับซูเทียนหง เครื่องหน้าละม้ายคล้ายคลึงกันถึงเจ็ดส่วนแบบนี้ ต่อให้โง่แค่ไหนก็เดาออกว่าสองคนนี้เป็นพี่น้องกัน

ตระกูลที่ใครๆ ต่างแย่งกันประจบสอพลอ แต่วันนี้เขากลับหาเรื่องใส่ตัวด้วยการไปกระตุกหนวดเสือเข้าให้แล้ว

"ทะ... ท่านประธานซู ฟังผมอธิบายก่อน ผมไม่รู้จริงๆ ว่าคุณหนูท่านนี้เป็นน้องสาวของคุณ..."

จินหู่ตัวสั่นงันงกเหมือนลูกนกตกน้ำ

ซูเทียนหงปรายตามองด้วยสายตาเย็นชา "ไม่ต้องอธิบายให้เปลืองน้ำลาย กระทืบมันซะ เอาแค่เลี้ยงไม่โตก็พอ!"

สิ้นคำสั่ง บอดี้การ์ดร่างยักษ์ก็ลากจินหู่กับลูกสมุนไปรุมยำใหญ่ที่มุมถนน เสียงหมัดเท้ากระทบเนื้อดังตุบตับผสานเสียงร้องโหยหวน

ระหว่างนั้น ซูเยว่ก็แนะนำเฉินหลินให้พี่ชายรู้จักอย่างกระตือรือร้น

"พี่เฉิน นี่พี่ชายหนูเอง ชื่อซูเทียนหง"

"พี่คะ นี่พี่เฉินหลิน เพื่อนใหม่ที่หนูเจอที่ถนนคนเดิน วันนี้ถ้าไม่ได้พี่เขาช่วยไว้ หนูคงแย่แน่ๆ"

ยามที่ซูเยว่เอ่ยถึงเฉินหลิน ดวงตาของเธอเป็นประกายวิบวับ

ซูเทียนหงมองปราดเดียวก็รู้ว่านั่นคือแววตาของหญิงสาวที่กำลังหวั่นไหว ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกขัดใจพิกล

เด็กสาววัยแรกแย้มจะมีใจให้ชายหนุ่มมันก็เรื่องปกติ

แต่น้องสาวของเขาคือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซู ต่อให้จะมีความรัก ก็ควรเลือกคนที่คู่ควรหน่อยไหม

เฉินหลินคนนี้ แม้หน้าตาจะดูดี บุคลิกใช้ได้ แถมยังมีบุญคุณช่วยน้องสาวเขาไว้

แต่ดูสารรูปการแต่งตัวสิ เสื้อผ้าเรียบๆ ราคาถูกๆ บอกว่าเป็นของแบกะดินยังให้เกียรติเกินไปเสียด้วยซ้ำ

พูดกันตรงๆ ก็คือคนระดับรากหญ้าดีๆ นี่เอง

คนแบบนี้ มีสิทธิ์อะไรมาคู่ควรกับน้องสาวเขา?

ด้วยอคติที่ก่อตัวขึ้น ซูเทียนหงจึงไม่คิดจะยื่นมือไปสัมผัสทักทายเฉินหลินด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่พยักหน้าส่งๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

"ขอบใจที่ช่วยน้องสาวฉัน ตระกูลซูมีบุญคุณต้องทดแทน"

เขาล้วงสมุดเช็คออกมาจากอกเสื้อ จรดปากกาตวัดเขียนตัวเลขลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วฉีกยื่นให้เฉินหลิน

ตัวเลขบนเช็คคือหนึ่งล้านหยวน

สำหรับเฉินหลินในตอนนี้ เงินจำนวนนี้ถือเป็นเงินก้อนโตมหาศาล

แต่เฉินหลินกลับยืนนิ่ง ไม่ยื่นมือออกไปรับ

เพราะท่าทีของซูเทียนหงนั้นวางมาดสูงส่งราวกับเทวดามองมนุษย์เดินดิน แม้จะไม่แสดงออกชัดเจนแต่แววตานั้นแฝงความดูแคลนไว้อย่างปิดไม่มิด

ชัดเจนว่าเขามองเฉินหลินเป็นพวกหิวเงินที่หวังจะเกาะแกะตระกูลซู จึงคิดจะใช้เงินฟาดหัวให้จบๆ ไป

เช็คใบนี้ไม่ต่างอะไรกับเศษเนื้อที่โยนให้สุนัขจรจัด

รับไป ศักดิ์ศรีก็ไม่เหลือ

เฉินหลินเงยหน้าสบตาซูเทียนหง ดวงตาสีดำสนิทลึกล้ำดุจห้วงมหรรณพ เมื่อซูเทียนหงจ้องมองกลับไป เขากลับรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ทั่วท้องอย่างประหลาด

ความรู้สึกกดดันแบบนี้ เขาเคยสัมผัสได้แค่ตอนอยู่ต่อหน้าพ่อหรือคุณปู่เท่านั้น

หมอนี่มันเป็นใครกันแน่?

ทำไมสัญชาตญาณถึงบอกให้... กลัว?

ซูเทียนหงเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

โชคดีที่เฉินหลินเพียงแค่มองเขาแวบเดียว ก่อนจะหันไปแบมือให้ซูเยว่

"ค่าจ้าง แสนนึง"

ซูเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าคุยกันไว้บนรถ เธอรีบควักบัตรธนาคารใบหนึ่งวางบนมือเฉินหลิน

"รหัสล่ะ?"

"367848"

เฉินหลินรับบัตรมาโดยไม่เกรงใจ หมุนตัวเตรียมเดินจากไปทันที

เจ้าของร่างเดิมช่วยซูเยว่จนตัวตาย ส่วนเขาในร่างใหม่ก็ช่วยเลือกของขวัญให้ เงินหนึ่งแสนนี้คือสิ่งที่เขาควรได้รับอย่างชอบธรรม

"เดี๋ยวก่อนสิพี่เฉิน หนูอยากเชิญพี่ไปนั่งเล่นที่บ้าน..."

[จบแล้ว]