บทที่ 10 - ผมยกให้คุณ

บทที่ 10 - ผมยกให้คุณ

"คุณเฉินครับ ผมตั้งใจจะเปิดร้านไป๋เยว่ถางขึ้นมาใหม่อีกครั้งในเมืองไห่เฉิง อยากจะเชิญคุณมาร่วมงานในฐานะผู้เชี่ยวชาญพิเศษ เงินเดือนสตาร์ทที่หนึ่งล้าน บวกค่าคอมมิชชั่นอีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของทุกชิ้นที่คุณดูขาด คุณสนใจไหมครับ"

วีรกรรมของเฉินหลินเมื่อครู่ทำให้ไป๋เฟิงเลื่อมใสหมดใจ ในสายตาเขา ค่าตัวขนาดนี้ถือว่าคุ้มแสนคุ้มสำหรับคนที่มีพรสวรรค์ระดับปีศาจแบบนี้

เฉินหลินนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบอย่างใจเย็น

"ขอเวลาผมคิดดูก่อนนะครับ แล้วผมจะติดต่อไป แต่ว่า..."

เฉินหลินเว้นจังหวะเล็กน้อย หันกลับไปมองป้ายร้านเก่าซอมซ่อ

"ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะหาทางเอาร้านเดิมกลับคืนมาให้ได้ ที่นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ท่านไป๋จิ่นเทียนสร้างมากับมือ มันมีจิตวิญญาณและหยาดเหงื่อของตระกูลไป๋ฝังอยู่ จะปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือคนอื่นแบบนั้นมันน่าเสียดายแย่"

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลมใจ ไป๋เฟิงรีบโค้งคำนับด้วยความซาบซึ้ง

"ขอบคุณที่ชี้แนะครับคุณเฉิน ผมจะจดจำไว้ ผมสัญญาว่าจะหาทางทวงคืนร้านเก่าแก่ของตระกูลและกอบกู้ชื่อเสียงของไป๋เยว่ถางกลับมาให้จงได้"

เฉินหลินพยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนจะพาซูเยว่เดินจากไป

ไป๋เฟิงมองแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยแววตายกย่องระคนสงสัย ชายหนุ่มผู้นี้แม้อายุยังน้อยแต่กลับมีบารมีและรังสีความน่าเกรงขามแผ่ออกมาอย่างประหลาด เขาผ่านโลกมามาก เจอคนมาเยอะ แต่ไม่เคยเจอใครที่ทำให้เขารู้สึกทึ่งได้ขนาดนี้มาก่อน

...

ตัดกลับไปที่ร้านไป๋เยว่ถาง

เพล้ง!

จินหู่คว้าชามลายครามใบใหญ่ทุ่มลงพื้นจนแตกกระจายไม่มีชิ้นดี

หน้าม้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้งโหยง ร้องเสียงหลงด้วยความเสียดาย

"ลูกพี่! อย่าทุบสิพี่ ถึงจะเป็นของเลียนแบบยุคสาธารณรัฐแต่มันก็ขายได้เป็นหมื่นอยู่นะ เสียดายของ!"

"ของราคาเป็นสิบห้าล้านโดนฉกไปต่อหน้าต่อตา มึงจะให้กูมานั่งเสียดายชามใบละหมื่นเนี่ยนะ!" จินหู่ตวาดลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น

ชายชุดจงซานรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย "พี่เสือ ใจเย็นก่อนครับ ถึงมันจะเอาของออกจากร้านเราไปได้ แต่พี่คิดเหรอว่ามันจะเอาออกจากเมืองไห่เฉิงไปได้ง่ายๆ เมื่อกี้ผมสั่งให้ลูกน้องตามประกบมันไปแล้ว เดี๋ยวผมโทรบอกขาใหญ่ในวงการให้ช่วยดักปล้นกลางทาง รับรองว่ามันเสร็จเราแน่"

พอได้ยินแผนการชั่วร้าย สีหน้าเกรี้ยวกราดของจินหู่ก็ค่อยๆ สงบลง เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

"เออ ไอ้เฉิง มึงนี่มันหัวไวสมเป็นสมุนคู่ใจกูจริงๆ กูประมาทไปหน่อย ลืมไปว่าที่นี่มันถิ่นใคร นี่มันเมืองไห่เฉิง! ถิ่นของกูจินหู่! ใครหน้าไหนจะมาเหยียบจมูกกูฟรีๆ ไม่ได้ สั่งลูกน้องเตรียมรถให้พร้อม ถ้าสบโอกาสเมื่อไหร่ ลงมือได้เลย อย่าให้ของหลุดไปได้เด็ดขาด!"

...

บนรถปอร์เช่หรู

ซูเยว่ขับรถไปพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไปพลางเหมือนคนบ้าจี้

"พี่เฉิน พี่นี่สุดยอดไปเลย ฉันมองไม่ออกสักนิดว่าก้อนหินสกปรกนั่นจะเป็นของวิเศษ"

"ลางเนื้อชอบลางยา ของแบบนี้ต้องอาศัยชั่วโมงบิน เธอเพิ่งเริ่มเล่นของเก่า ดูไม่ออกก็ไม่แปลกหรอก"

ซูเยว่เบ้ปากเล็กน้อย ก่อนจะทำหน้าจริงจัง

"พี่เฉิน เมื่อกี้ที่คุณไป๋เขาเสนอราคามา ฉันว่านั่นคือราคาตลาดที่ยุติธรรมแล้วนะ ถ้าฉันให้ค่านายหน้าพี่แค่สิบเปอร์เซ็นต์มันจะดูเอาเปรียบพี่เกินไปหรือเปล่า แต่ตอนนี้เงินสดในบัญชีฉันหมุนได้แค่ล้านสองล้านเอง ให้แค่นี้ฉันอายแย่เลย"

เห็นท่าทางจริงจังของเด็กสาว เฉินหลินก็หลุดขำออกมา

"ถ้าผมเห็นแก่เงินจริงๆ ป่านนี้ผมคงฮุบของไว้เองแล้วไม่บอกความจริงคุณหรอก ของเก่าแก่มรดกตกทอดพวกนี้ ขอแค่ได้ไปอยู่ในมือคนที่เห็นคุณค่า มันก็คุ้มค่าในตัวมันเองแล้ว เรื่องเงินทองมันของนอกกาย ไม่ต้องคิดมากหรอก"

สำหรับเฉินหลินตั้งแต่ชาติที่แล้ว ทองคำกองเท่าภูเขาก็เป็นเพียงเศษดิน ในสายตาของอดีตมือหนึ่งแห่งกรมสมบัติชาติ เงินทองไม่มีค่าเทียบเท่าเกียรติภูมิของแผ่นดิน

"แต่ถ้าคุณไม่สบายใจจริงๆ งั้นขอแค่แสนเดียวพอ พอดีช่วงนี้ผมช็อต อยากได้เงินไปทำทุนหมุนเวียนหาของชิ้นต่อไป"

สิ้นคำพูดของเขา รถออฟโรดสีดำทึบคันหนึ่งก็พุ่งสวนเลนเข้ามาด้วยความเร็วสูง หมายจะประสานงากับรถของซูเยว่

"ระวัง!"

[จบแล้ว]