Chapter 10 So exists terrifyingly

如此恐怖存在

ไม่แปลกใจเลย,ทำไมมารกระบี่กล้าเดินทางมากวาดล้างนิกายเหล่ยฉิวเจี้ยนในวันนี้!

แท้จริงได้กลายเป็นเทพไปแล้ว!

เทพ,ผู้ยืนอยู่เหนือปุถุชนทุกคน.

ถึงแม้นว่าหยางเฉิงจะแข็งแกร่ง,ทว่าต่อหน้าเทพวิญญาณ,เขาก็เป็นเพียงปุถุชนเท่านั้น.

มารกระบี่ตะวันตกจ้องมองหยางเฉิง,พร้อมกับหัวเราะ,“ใช่แล้ว,ข้าผ่านทัณฑ์สายฟ้ากลายเป็นเทพวิญญาณแล้ว,ตอนนี้กลายเป็นเทพเรียบร้อยแล้ว!”

อีกฝ่ายที่ยืนมือขัดหลังลอยอยู่บนท้องฟ้ากวาดตามองนิกายเหล่ยฉิวเจี้ยนที่เผยออกมาหลังจากค่ายกลพังทลายเป็นเหมือนดั่งดินแดนสวรรค์“น่าเสียดาย,ที่นี่,วันนี้,จะไม่มีอยู่อีกต่อไป!”

ในเวลานั้น,เสียงที่ไม่แยแสได้ดังขึ้น“กลายเป็นเทพอย่างงั้นรึ? แม้แต่รัศมีเทพยังไม่มี,ยังเรียกว่าเป็นเทพได้รึ?”

มารกระบี่ตะวันตกที่ตกใจ,จ้องมองลงมาไปหยุดที่ลู่อี้ผิง.

ปุถุชน?

ขณะมองเห็นกระบี่เพลิงชาติในมือของลู่อี้ผิง,ก็เผยความตกใจออกมา“กระบี่เพลิงชาติ!”

ในอดีต,เขาพ่ายแพ้หยางตงก็เพราะกระบี่เพลิงชาติเล่มนี้.

“เด็กน้อย,เจ้าเป็นใคร?”มารกระบี่ตะวันตกจ้องมองชายหนุ่มชุดสีนำเงินด้วยความประหลาดใจ.

“ชื่อข้า,เจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะรู้.”ลู่อี้ผิงเอ่ยอย่างไม่แยแส.

หยางเฉิง,และเหล่าบรรพชนชรานิกายเหล่ยฉิวเจี้ยนต่างตะลึงไปตาม ๆ กัน.

เฉินหงที่เผยใบหน้าแปลก ๆ ออกมา.

มารกระบี่ตะวันตกหัวเราะ,“ข้าไม่มีคุณสมบัติจะรู้อย่างงั้นรึ?”

“เจ้าหนู,หลายปีมานี้,ไม่เคยมีใครกล้าพูดเช่นนี้กับข้า!”จากนั้นใบหน้าของเขากลายเป็นบิดเบี้ยว,ยกมือข้างหนึ่งขึ้นสร้างพลังดูด.“มาใกล้ ๆ!”

พลังที่น่าเกรงขามที่ดึงร่างของลู่อี้ผิงทันที.

หยางเฉิง,เฉินหงและคนอื่น ๆ ที่คิดว่าลู่อี้ผิงคงถูกมารกระบี่ดึงเข้าไปหาแล้ว,ทว่าลู่อี้ผิงกับยังคงยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหวอยู่ที่เดิม.

หยางเฉิงและคนอื่น ๆ ต่างก็เต็มไปด้วยความงงงวย.

หมายความว่าอย่างไร?!”

แม้แต่มารกระบี่ยังตะลึง,จ้องมองมือตัวเอง.

เขาหันกลับไปจ้องมองลู่อี้ผิงด้วยความประหลาดใจ,พร้อมกับปะทุพลังออกมากกว่าเดิมอีก,มือขวาของเขาที่ใช้พลังดูดร่างลู่อี้ผิงอีกครั้ง.“มาหาข้า!”

ครั้งนี้,เขาเร่งพลังมากกว่าเดิม,จนทำให้ท้องฟ้าห้วงมิติบิดเบี้ยว.

ปราณปิศาจที่ลอยคละคลุ้งไปทั้งสวรรค์และปฐพี.

อย่างไรก็ตาม,ไม่ว่าจะเร่งพลังในการดูดมากเท่าไหร่,ลู่อี้ผิงก็ยังคงยืนอยู่กับที่,ไม่เคลื่อนไหวไปไหน.

“เกิดอะไรขึ้น,เป็นไปได้อย่างไร?!”หยางเฉิง,เฉินหงและคนอื่น ๆ ดวงตาเบิกกว้างกลมโต.

แปลกเกินไปแล้ว,เรื่องเช่นนี้พวกเขาไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย.

มารกระบี่ตะวันตกจ้องมองลู่อี้ผิง,ใบหน้ากลายเป็นจริงจัง,ร่างกายแผ่พลังเทวะออกมา,เอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“ผู้ยอดเยี่ยมเป็นใคร?”

เขาเปลี่ยนคำพูดทันที,ไม่เรียกเจ้าหนูแล้ว.

ลู่อี้ผิงที่แตะไปยังกระบี่เพลิงชาติ,เอ่ยออกมาอย่างไร้อารมณ์.“หากเจ้าสามารถรับกระบี่เพลิงชาติได้,ข้าจะให้เจ้าหนีไป.”

รับกระบี่เพลิงชาติได้อย่างงั้นรึ?

หยางเฉิง,เฉินหงและคนอื่น ๆ ไม่เข้าใจลู่อี้ผิงเลย,ในเวลานั้นลู่อี้ผิงได้โยนกระบี่เพลิงชาติออกไปทันที,เหมือนกับโยนสิ่งของทั่วไป ไปด้านหน้า.

กระบี่เพลิงชาติที่อยู่ในฝัก,ไม่แผ่พลังอะไรเลยลอยพุ่งโค้งเข้าหามารกระบี่.

ความเร็วไม่ได้เร็วอะไรเลย,ดูไม่มีอันตรายใด ๆ เลย.

กระบี่เพลิงชาติที่ลอยเข้ามาเรียบ ๆ มารกระบี่ตะวันตก เผยท่าทางประหลาดใจ,ทว่าเขาก็ไม่กล้าประมาท,รวมพลังเทวะเอาไว้ในมือก่อนที่จะคว้าไปยังกระบี่เพลิงชาติ.

ทว่าขณะที่เขาจะคว้ากระบี่เพลิงชาติ,คาดไม่ถึงเลยว่ามันกับกระแทกมือของเขาไห้กระเด็นออกไปอย่างคาดไม่ถึง!

นอกจากนี้มันยังพุ่งต่อไปกระแทกหน้าอกของเขาทันที.

ขณะกระบี่เพลิงชาติกระแทกหน้าอกของเขา,มารกระบี่ตะวันตกรู้สึกราวกับว่าถูกขุนเขาฮุ่นตุ้นโบราณกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรง.

ร่างกายของเขาที่ลอยกระเด็น,กลายเป็นอุกกาบาติพุ่งหล่นลงจากท้องฟ้า,กระแทกยอดเขาของดินแดนบรรพชน,เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว,ยอดเขาที่ระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ,ทว่าเขายังไม่หยุดเท่านั้น,ยังกระแทกยอดเขาลูกอื่น ๆ อีก.

มารกระบี่กระแทกขุนเขาไปหลายลูก,ก่อนจะล่วงหล่นลงบนพื้น,ร่างกายที่บอบช้ำอดไม่ได้ที่ต้องกระอั๊กโลหิตสีทองออกมา.

โลหิตสีทอง,ส่องประกายรอบ ๆ,สะท้อนกับค่ายกลไร้คู่เปรียบส่องแสงวับวาว.

หยางเฉิงที่ชะงัก.

เฉินหงชงักยืนเซ่อ.

เหล่าบรรพชนชรานิกายเหล่ยชิงเจี้ยนยืนงงกลายเป็นไก่ไม้.

ลู่อี้ผิงที่จ้องมองไปยังมารกระบี่ ที่เวลานี้กระอักโลหิตออกมาอย่างบ้าคลั่งเอ่ยกล่าวอย่างไม่แยแส,“ความแข็งแกร่งเท่านี้กับกล้าเรียกตัวเองว่าเทพ?”

“ไม่แม้แต่รับกระบี่ได้,นี่เป็นเทพจริง ๆ รึ?”

มารกระบี่ตะวันตกได้ยินคำพูดดังกล่าว,กระอักโลหิตสีทองออกมาซ้ำอีกครั้ง.

หยางเฉิง,เฉินหง,บรรพชนชรานิกายเหล่ยฉิวเจี้ยน,จ้องมองลู่อี้ผิง,ด้วยใบหน้าเหลือเชื่อสุด ๆ.

ผู้ข้ามทัณฑ์สวรรค์เทพวิญญาณ,มารกระบี่ซีไหลควรจะมีสถานะเป็นเทพ,คาดไม่ถึงว่าไม่อาจรับกระบี่ของเขาได้.

นอกจากนี้กระบี่ยังไม่ได้ดึงออกจากฝักด้วยซ้ำ,หนำซ้ำ ยังโยนออกไปเหมือนกับโยนสิ่งของทั่วไป.

หากกระบี่เพลิงชาติชักออกจากฝักก่อนหน้านี้,มารกระบี่ตะวันตก,ไม่สิ้นชีพไปเลยรึ?!

หยางเฉิง,เฉินหงและคนอื่น ๆ ที่จิตใจสั่นสะท้าน,ไม่กล้าแม้แต่จะคิด.

ในเวลานั้น,มารกระบี่ตะวันตกที่พยายามพยุงร่างลุกขึ้นมา,จ้องมองด้วยความตกใจและโกรธ จับจ้องมองลู่อี้ผิงตาเขม็ง,ทว่าแววตานั้นกับมีร่องรอยความหวาดกลัวแฝงอยู่,บรรยากาศที่ดูหนักอึ้ง,หัวใจที่เต้นไปมาไม่เป็นจังหวะ.

ในเวลานั้น,ร่างกายของเขาที่กลายเป็นแสงกระบี่มากมาย.

ใช่แล้ว,นี่คือแสงกระบี่,มันทรงพลังมากกว่าปราณกระบี่.

“กระบี่นิรันดร!”

มารกระบี่ตะวันตกเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา,ดังก้องราวกับเสียงสายฟ้าฟาด.

แสงกระบี่มากมายนับไม่ถ้วนพุ่งตรงไปยังทิศทางของลู่อี้ผิงทันที.

แสงกระบี่มากมายที่พุ่งทะลวงสวรรค์และปฐพีจนแทบจะทำให้เวลาทุกหนแห่งที่มันเคลื่อนไหวผ่านหยุดนิ่ง.

แสงกระบี่เป็นพลังนิรันดร,พลังกาลอวกาศรอบ ๆ ที่ไหลมารวมกันยกระดับพลังของแสงกระบี่อย่างบ้าคลั่ง.

หยางเฉิง,เฉินหงและคนอื่น  ๆ ต่างก็เผยความประหลาดใจ“กระบี่นิรันดร!”

กระบี่นิรันดร,นี่คือวิถีกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดเหนือระดับสวรรค์!

เทียบกับทักษะของหยางเฉิง,กระบี่เก้าสวรรค์ก่อนหน้านี้,แม้นจะแข็งแกร่งมาก,ทว่าพลังดังกล่าวก็อยู่ภายใต้สวรรค์และปฐพีที่พร้อมจะสลายหายไปอย่างรวดเร็ว,ทว่ากระบี่นิรันดรนั้นต่างออกไป,พลังของกระบี่นิรันดรนั้น,คงอยู่ในสวรรค์และปฐพีได้เป็นเวลานาน.

หยางเฉิงและคนอื่น ๆ คาดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย,มารกระบี่ตะวันตกไม่เพียงแค่กลายเป็นเทพ,ทว่าวิถีกระบี่,ยังอยู่ในดินแดนที่น่าอัศจรรย์ใจ.

พวกเขาที่เห็นแสงกระบี่นิรันดรที่พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทว่ากับหยุดอยู่กับที่ ห่างออกจากลู่อี้ผิงสิบเมตร,ราวกับว่าชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่ไม่อาจสั่นคลอนได้,แสงกระบี่ที่ไม่อาจเคลื่อนไหวได้อีกแม้แต่ครึ่งนิ้ว.

ใบหน้าของลู่อี้ผิงที่ยังคงไม่แยแส,ก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกไป.

แสงกระบี่นิรันดรดังนั้น,กลับกลายเป็นเหมือนกับพายุทรายแตกสลายลอยกระจายหายไปอย่างไร้ร่องรอย.

ส่วนมารกระบี่ตะวันตก,ถูกซัดลอยกระเด็นพุ่งออกไปไกล,ร่างกายในชุดคลุมสีทองที่ระเบิดออกเป็นชิ้น ๆ,ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล,มีโลหิตซึมออกมา.

นับตั้งแต่ที่เขาข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์กลายเป็นเทพวิญญาณ,กายปุถุชน กลายเป็นกายเทพ,มันก็แข็งแกร่งยากที่จะถูกทำลาย,ทว่าตอนนี้กับเต็มไปด้วยรอยแผลห้อโลหิต,ราวกับว่ามันแทบจะพังทลายสลายไปได้ทุกเมื่อ.

หยางเฉิงและคนอื่น ๆ ถึงกับพูดไม่ออก.

ความแข็งแกร่งของมารกระบี่ตะวันตกนั้น,ไม่ได้ด้อยกว่าเทพกระบี่หยางตงในอดีตเลย,ตอนนี้กับนอนเป็นหมาตายหมดสภาพอยู่กับพื้น.

นี่เขากำลังสังหารเทพอย่างงั้นรึ?

หยางเฉิงที่ครุ่นคิด ยิ่งคิดก็ยิ่งหายใจหอบ ๆ.

ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดผวาร้อนรน,ผู้เยาว์คนนี้เป็นใคร? ทำไมตัวตนเช่นนี้ถึงได้มาปรากฏในนิกายเหล่ยฉิวเจี้ยนกัน?