Chapter 8 No one can live

无一人能活

แม้แต่เจ้านิกายเหล่ยฉิวเจี้ยน ซ่งหนิงเวลานี้ยังสั่นเทิ้ม.

ถึงเขาจะเป็นเจ้านิกาย,เมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินหง,เขาก็เต็มไปด้วยความเคารพ,แทบไม่กล้าหายใจ.

อย่างไรก็ตาม,เจ้าหนุ่มคนนี้กับกล้าเอ่ยนามของน้องชายบรรพชนของเขาตรง ๆ.

เฉินหง,ไม่คาดคิดเช่นกันว่าอีกฝ่ายจะกล้าเรียกชื่อเขาตรง ๆ.

ในเวลานั้น,อาวุโสนิกายเหล่ยฉิวเจี้ยน,คนอื่น ๆ,ขณะจะกล่าวด่าลู่อี้ผิง,เฉินหงที่ยกมือขึ้นห้ามพวกเขา,เอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม“เจ้าไม่กลัวข้าอย่างงั้นรึ?”

ลู่อี้ผิงที่จ้องมองเฉินหงอย่างไม่แยแส,“เจ้าน่ากลัวมากนักรึ?”

พันล้านปีก่อน,ก่อนที่เขาจะถือสันโดษ,คนเช่นเฉินหง,เขาใช้เพียงนิ้วเดียวดีดออกไป,ก็ตกตายเป็นหมื่นคนพร้อม ๆ กันแล้ว!

ในเวลานั้น.

เฉินหงที่เผยท่าทางตกใจ.

เขาจ้องมองลู่อี้ผิง,ก่อนที่จะเผยยิ้มออกมา,พร้อมกับหัวเราะเสียงดัง,กล่าวด้วยรอยยิ้ม“เจ้าพูดถูก,ที่จริงข้าไม่ได้น่าหวาดกลัวเลย.”จากนั้น,เขาก็เผยยิ้มอย่างอบอุ่น“เจ้ามีนามว่าอะไรอย่างงั้นรึ?”

“หลังจากนี้เจ้าก็จะรู้.”ลู่อี้ผิงที่ส่ายหน้าไปมา.

เฉินหงที่จ้องมองลู่อี้ผิงอีกครา,ก่อนจะหัวเราะ,“ดี,แล้วข้าจะฟังชื่อของเจ้าในอนาคต.”

เขารู้สึกสนใจชายหนุ่มคนนี้จริง ๆ.

“ไปเถอะ,ข้าจะพาเจ้าไปพบกับอาจารย์ของข้า.”เฉินหงเอ่ย.

ลู่อี้ผิงที่พยักหน้ารับ,เขาต้องการสอบถามหยางเฉิงเกี่ยวกับเรื่องของหยางตงว่าหายไปใหน.

ภายในใจของหลายคนที่รู้สึกแปลก ๆ,พวกเขาคิดไม่ออกเลยว่าเฉินหงไม่ได้ตำหนิลู่อี้ผิงเลย,หนำซ้ำยังดูชื่นชมอีกฝ่ายอีกด้วย.

เป็นไปได้ว่าเหล่าตัวตนที่ยิ่งใหญ่,ต่างก็มีนิสัยแปลก ๆ เช่นนี้นะรึ?

ก่อนที่จะไป,ลู่อี้ผิงจ้องมองไปยังลู่เผิง.

เฉินหงเอ่ย,“เขามากับเจ้าอย่างงั้นรึ?”จากนั้นเขาก็เอ่ยต่ออาวุโสคนอื่นของนิกายเหล่ยฉิวเจี้ยน,นำลู่เผิงไปยังตำหนักชั้นในเพื่อรอคอย.

ลู่อี้ผิงที่ตามเฉินหงตรงไปยังดินแดนบรรพชนของนิกายเหล่ยฉิวเจี้ยน.

เฉินหงที่คิดว่าลู่อี้ผิงเป็นเพียงปุถุชน,ไม่อาจบินได้,ดังนั้นเขาจึงสร้างเจิ้นหยวนกลุ่มหนึ่งขึ้น,ยกร่างลู่อี้ผิงบินออกไป.

เซียวฉางเฟิงที่จ้องมองลู่อี้ผิงถูกนำตัวไป,ใบหน้ากลายเป็นเคร่งขรึมซับซ้อน.

“นายน้อย,เรื่องของอาวุโสหยวนล่ะ!”อาวุโสเซียวอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเซียวฉางเฟิงเอ่ยออกมาด้วยเสียงเศร้าสร้อย.

“วางใจได้,ลุงหยวนไม่ตายเปล่าแน่!”เซียวฉางเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา.

ทว่ากงจู่ไท่เหยี่ยนที่จ้องมองเฉินหงนำลู่อี้ผิงไป,เอ่ยถามไท่หงเทา,ด้วยน้ำเสียงสั่นไหว,“ลุงสาม,นี่เขาเป็นปุถุชนจริง ๆ รึ?”

ไท่หงเทาย่อมเข้าใจความคิดของกงจู่ไท่เหยี่ยนได้,เอ่ยพร้อมกับฝืนยิ้มออกมา“ข้าได้ใช้เนตรฟ้าครามดูแล้ว,เป็นเช่นนั้นจริง ๆ!”

กงจู่ไท่เหยียนที่ขมวดคิ้วแน่น,“ปุถุชน,ไม่มีเจิ้นหยวน,ไม่มีพลังวิเศษ,จะสามารถดึงกระบี่เพลิงชาติออกมาได้อย่างไร?”

ไท่หงเทาที่เอ่ยอย่างไม่เต็มความ“เรื่องนี้แปลกจริง ๆ.”

เขาไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย,ว่าลู่อี้ผิงใช้วิธีไหนดึงกระบี่เพลิงชาติออกมา.

ไม่ใช่แค่เขาแน่นอน,ทุกคนรอบ ๆ ต่างก็ไม่เข้าใจเช่นกัน.

เจิ้งเยว่ที่เผยยิ้ม,“บางทีพวกเราทุกคนอาจจะคิดผิดตั้งแต่ต้นก็ได้,กระบี่เพลิงชาตินั้น,เป็นไปได้ว่าคนที่จะดึงมันออกมาได้,จะต้องเป็นปุถุชนที่ไร้พลังบ่มเพาะเท่านั้น.”

ทุกคนต่างก็ตกใจ.

เซียวฉางเฟิงเองก็มองตาโตเช่นกัน.

เป็นเช่นนี้จริง ๆ รึ?

ไม่นานหลังจากนั้น,ลู่อี้ผิงที่ตามเฉินหงมาถึงดินแดนบรรพชนเหล่ยฉิวเจี้ยน.

เฉินหงที่โบกมือ,เปิดค่ายกล,นำลู่อี้ผิงเข้าไปด้านใน.

ภายในดินแดนบรรพชน,เป็นเหมือนกับอีกโลกหนึ่งที่นี่มีท้องฟ้าภูเขาน้ำตก,นอกจากนี้พื้นที่รอบ ๆ ยังปลูกต้นไม้ใบหญ้าที่แปลกประหลาดมากมาย.

บนยอดเขาแห่งหนึ่ง,มีหมอกหนาปกคลุมไปทั่ว,แน่นอนว่ามันคือปราณวิญญาณที่ถูกควบแน่นนั่นเอง.

บนท้องฟ้ามีวิหคที่แปลกประหลาดมากมาย.

ท้องฟ้าในดินแดนแห่งนี้สะอาดใสราวกับผนึกคริสตัลที่ไร้สิ่งเจือปน.

ดินแดนบรรพชนและดินแดนบ้านนอก,เหมือนว่าเป็นโลกที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน.

เฉินหงที่กวาดตามองดินแดนบรรพชนที่เหมือนกับดินแดนสวรรค์,เผยยิ้มเอ่ยกับลู่อี้ผิง,“เจ้าคงจะเคยเห็นดินแดนสวรรค์ครั้งแรก,เป็นเช่นไร,ดินแดนบรรพชนของนิกายเหล่ยฉิวเจี้ยนของพวกเราดีหรือไม่?”

ระหว่างที่เอ่ยกล่าว,เขารู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก.

ลู่อี้ผิงที่มองดินแดนบรรพชนนิกายเหล่ยฉิวเจี้ยน,เผยยิ้มอย่างสุขุม“ก็เหมือน ๆ กันนั่นล่ะ.”

แม้นว่าดินแดนบรรพชนนิกายเหล่ยฉิวเจี้ยนนับว่าดี,ทว่าก็ด้อยกว่าป่าศักดิ์สิทธิ์ของเขาคนละโยชน์.

เหมือน ๆ กัน?

เฉินหงและเหล่าบรรพชนชราหลายคนที่พูดไม่ออก,เฉินหงที่จ้องมองลู่อี้ผิง,เผยยิ้ม,“เจ้าหนู,ข้ารู้สึกชอบท่าทางไม่แยแสของเจ้าจริง ๆ.”

จากนั้นเขาที่จ้องมองลู่อี้ผิงจากบนลงล่าง“น่าเสียดาย,เจ้าไร้พรสวรรค์! ไม่เช่นนั้น,ข้าคงรับเจ้าเป็นศิษย์ส่วนตัวแล้ว.”

ลู่อี้ผิงเผยยิ้ม.

เจ้าจะรับข้าเป็นศิษย์ส่วนตัวอย่างงั้นรึ?

เขายังจำได้ว่าเจ้าเด็กหยางตงคนนั้นเคยคุกเข่าต่อหน้าเขาในอดีตหมอบอยู่สิบวันสิบคืนเพื่อให้เขาเป็นศิษย์.

แม้นว่าเขาจะยอมในที่สุด,ทว่าก็อนุญาตให้เขาอยู่ในป่าศักดิ์สิทธิ์ได้ไม่กี่ปี,เขาได้ชี้แนะวิชากระบี่ให้กับอีกฝ่ายไม่กี่ครั้งเท่านั้น.

เพียงไม่นาน,เฉินหงและเหล่าบรรพชนชรานิกายเหล่ยฉิวเจี้ยน,นำลู่อี้ผิงมาหาหยางเฉิงในที่สุด.

หยางเฉิงที่เห็นลู่อี้ผิง,ก็เผยท่าทางประหลาดใจ.

เขาจ้องมองลู่อี้ผิง,จากนั้นก็จ้องมองกระบี่เพลิงชาติในมืออีกฝ่าย,เขาที่จินตนาการไม่ออกแม้แต่น้อยว่าลู่อี้ผิงผู้นี้กับคนที่เขาคิดเอาไว้จะเป็นคน ๆ เดียว.

เหมืองกับเฉินหง,ภายในใจที่รู้สึกผิดหวัง,แม้แต่ผิดหวังยิ่งกว่าเฉินหงซะอีก,กระบี่เพลิงชาติ,เป็นของบิดาของเขา,หลายปีมานี้เขาคาดหวังคนที่มีพรสวรรค์กระบี่ไร้ที่เปรียบมาดึงกระบี่และสืบทอดวิถีกระบี่ของบิดาของตัวเองเป็นอย่างมาก.

หลังจากรอคอยมาหลายปี,ตอนนี้กับมีคนดึงกระบีได้แล้ว.

แต่มันกลับไม่เป็น ดั่งเช่นที่เขาคาดหวัง,บางทีมันคงเป็นชะตาสวรรค์อย่างงั้นรึ?

หยางเฉิงจ้องมองลู่อี้ผิง,เอ่ยกล่าวอย่างลังเล“ในเมื่อเจ้าดึงกระบี่เพลิงชาติออกมาได้,เช่นนี้กระบี่นี้ก็เป็นของเจ้า,หวังว่าเจ้าจะดูแลสมบัติชิ้นดีอย่างดี,หลังจากนี้เจ้าสามารถอยู่ในนิกายเหล่ยฉิวเจี้ยนได้,ข้าจะมอบทักษะลับเพลงกระบี่ให้,เจ้าสามารถอ่านและศึกษามันได้.”

ลู่อี้ผิงส่ายหน้าไปมา“ข้าไม่ได้มาเพื่อกระบี่เพลิงชาติ,กระบี่เช่นนี้,ข้ามีอยู่มากมาย.”

“ส่วนตำรากระบี่,ข้าเองก็ไม่ได้ขาดแคลน.”

หยางเฉิง,เฉินหงและคนอื่น ๆ ต่างก็ตกใจเป็นอย่างมาก.

ชายหนุ่มคนนี้หมายความว่าอย่างไร?

กระบี่ล้ำค่าเช่นกระบี่เพลิงชาติ,เขามีอยู่มากมายอย่างงั้นรึ?

หยางเฉินขมวดคิ้วไปมา,ชายหนุ่มคนนี้,ดูเหมือนว่าจะไม่รู้สินะ ว่ากระบี่วิเศษเล่มนี้นั้นมีระดับใด.

ทว่าในเวลาเดียวกัน,เสียงที่ดังกึกก้องไปทั้งสวรรค์และปฐพี,แม้แต่ดินแดนบรรพชนเทือกเขาอนุสรณ์สถานยังสั่นไปมา,แผ่นดินที่ไหวอย่างรุนแรงราวกับจะพังทลายลงในทันที.

หยางเฉิงและเฉินหงตลอดจนคนอื่น ๆ ที่ใบหน้าเปลี่ยนสี.

นี่มัน?!

เสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งอหังการดังก้อง,“เจ้าหนูหยางเฉิง,เหล่าฟู่มารกระบี่ตะวันตกมาถึงแล้ว,รีบไสหัวมาทักทายเหล่าฟู่ซะ!”

มารกระบี่ตะวันตก!

หยางเฉิง,เฉินหงและคนอื่น ๆ ที่หัวใจกลายเป็นหนักอึ้ง.

ด้านนอกดินแดนบรรพชน,พื้นที่อื่น ๆ,เหล่าผู้ฝึกตนที่มาทดสอบเข้าร่วมนิกายเหล่ยฉิวเจี้ยนได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง,ต่างก็ตื่นตกใจไปตาม ๆ กัน.

กงจู่ไท่เหยี่ยนที่ใบหน้าเปลี่ยนสี“มารกระบี่ตะวันตก? เป็นไปได้ว่าเขาคือคนที่พ่ายแพ้ให้กับเทพกระบี่หยางตงในอดีตนะรึ?!”

ไท่หงเทาที่ใบหน้ากลายเป็นจริงจัง“มารกระบี่ตะวันตก,ในอดีตมีขอบเขตกระบี่ดินแดนสวรรค์,การกลับมาอีกในวันนี้,เป็นไปได้ว่าเขตแดนกระบี่ของเขาเหนือกว่าดินแดนสวรรค์แล้วแน่ ๆ!”

“มารกระบี่ตะวันตกเป็นคนที่มีจิตใจโหดเหี้ยมเลือดเย็น,เห็นมนุษย์เป็นผักปลา,หากท่านหยางพ่ายแพ้ เกรงว่าศิษย์ทั้งหมดของนิกายเหล่ยฉิวเจี้ยนคงไม่มีใครรอดชีวิตไปได้แม้แต่คนเดียว!”