บทที่ 6 - องค์กรหัวรุนแรง

บทที่ 6 - องค์กรหัวรุนแรง

"ปัง! ปัง!" "ปัง! ปัง!" "ปัง! ปัง!"

กระสุนปลิวว่อน เจาะทะลุหลังคาเก่าคร่ำครึจนฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่ว

บนท้องถนนเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องบาดหูของผู้คนและเสียงฝีเท้าที่วิ่งหนีตายกันอลหม่าน

เฉิวถูคุ้มกันฉินซูม่านที่กำลังตัวสั่นเทาให้วิ่งไปหลบที่หลังกำแพงเตี้ยๆ ที่แตกหักริมถนน มือหนึ่งกดศีรษะเธอลงต่ำเพื่อช่วยกำบัง อีกมือหนึ่งค่อยๆ โผล่ศีรษะออกไปสังเกตสถานการณ์

ศัตรูมีจำนวนไม่มาก เพียงเจ็ดแปดคนเท่านั้น

พวกเขาสวมหมวกไหมพรมสีดำคลุมหน้าแบบบาลาคลาวาเหมือนกันหมด สวมเสื้อกั๊กยุทธวิธีเก่าๆ ที่เกิดจากการนำเศษผ้ามาเย็บต่อกัน บริเวณหน้าอกพ่นสีเป็นรูปกากบาทสีแดงขนาดใหญ่

เครื่องแต่งกายที่สะดุดตานั้นทำให้เฉิวถูจำสถานะของฝ่ายตรงข้ามได้ในทันที 'นี่มัน... แนวร่วมปฏิรูปสัมพันธ์?'

แนวร่วมปฏิรูปสัมพันธ์ หรือที่เรียกสั้นๆ ว่า 【เหลียนเจิ้น】 (แนวร่วม) เป็นกองกำลังติดอาวุธต่อต้านรัฐบาลหัวรุนแรงในโลกนี้ที่ต่อต้านการปกครองของแปดที่พำนักใหญ่

อุดมการณ์ของพวกเขาคือการปลดแอกเขตเตรียมการวางผังจากการปกครองของแปดที่พำนัก วิธีการส่วนใหญ่เน้นความรุนแรง เช่น การลอบสังหาร การลักพาตัว และการก่อวินาศกรรม

เฉิวถูเคยได้ยินเหยียนเชินพูดถึงองค์กรนี้ ตอนนั้นเหยียนเชินโกรธจนตาแทบถลน ด่าทอองค์กรนี้ว่าเป็นพวกแมลงสาบสกปรก!

ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้เห็นกับตาตัวเอง

เฉิวถูยังจำสมาชิกขององค์กรนี้ได้ ฟางหมิงและเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการพิเศษคนอื่นๆ ย่อมจำได้เช่นกัน

ดังนั้น ในที่เกิดเหตุจึงเต็มไปด้วยเสียงตะโกนสั่งการของเจ้าหน้าที่เหล่านี้

"พวกแมลงสาบเหลียนเจิ้น!"

"ระวังตัว หาที่กำบัง!"

"บนดาดฟ้า ทิศ 30-70 องศา มี 16 คน ทั้งหมดมีอาวุธปืน!"

และในขณะนี้ ในฐานะเจ้าหน้าที่ที่มีตำแหน่งสูงสุดในที่เกิดเหตุ ฟางหมิงได้รับหน้าที่บัญชาการสถานการณ์ทั้งหมด เขาทำสัญญาณมือสั่งให้ลูกน้องกระจายกำลังอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับตะโกนมาทางเฉิวถูว่า "คุ้มกันคุณซูม่านให้ดี รอพวกเรากำจัดศัตรู!"

ได้ยินคำสั่งของฟางหมิง เฉิวถูปรายหางตามองฉินซูม่านแวบหนึ่ง

เวลานี้ฉินซูม่านยังคงอยู่ในอาการขวัญผวา เธอนั่งคุดคู้อยู่ใต้ร่างเขาไม่กล้าขยับเขยื้อน ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ และดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่เฉิวถูกลับรู้สึกทะแม่งๆ

ถนนจิ้วเซี่ยนเป็นเพียงถนนธรรมดาๆ เส้นหนึ่งใน 79 เส้นทางของเมืองซินเจี้ย ไม่มีฐานทัพทหาร ไม่มีหน่วยงานรัฐบาล ไม่มีธนาคารกลาง ไม่มีอะไรเลย ทำไมจู่ๆ ถึงถูกกลุ่มเหลียนเจิ้นโจมตี?

ถูกเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการพิเศษพวกนี้ล่อเป้ามา?

แต่... มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยไหม?

เฉิวถูคิดไม่ตก จึงตัดสินใจดูสถานการณ์ต่อไป

เขาค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปสังเกตการณ์ในที่เกิดเหตุอย่างระมัดระวัง

แต่พอได้เห็นภาพตรงหน้า เขาก็ถึงกับอึ้ง

ฝ่ายปฏิบัติการพิเศษคือหน่วยงานใช้ความรุนแรงที่ทรงพลังที่สุดของกรมสืบสวน ส่วนกลุ่มเหลียนเจิ้นก็เป็นองค์กรหัวรุนแรงที่โหดเหี้ยมอำมหิต เฉิวถูเดิมคิดว่าทั้งสองฝ่ายคงจะยิงกันสนั่นหวั่นไหว การต่อสู้ดุเดือดเลือดพล่าน

แต่... ความเป็นจริงกลับกลายเป็นว่า คนกว่าสามสิบชีวิตจากทั้งสองฝ่ายถือปืนสามสิบกว่ากระบอก ยิง "ปัง ปัง ปัง" ใส่กัน แม้เสียงจะดังสนั่นดูคึกคัก แต่ผลลัพธ์คือมีแค่คนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ไม่มีใครต้องออกจากการต่อสู้เลยสักคนเดียว

เห็นฉาก "ไก่รองบ่อนจิกกันเอง" แบบนี้ เฉิวถูถึงกับตะลึง

นี่ทำบ้าอะไรกันอยู่? เล่นละครเหรอ?

คิดได้ดังนั้น เฉิวถูรีบค้ยความทรงจำอย่างรวดเร็ว เพื่อทำความเข้าใจว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่

ไม่นานเขาก็พบสาเหตุ

ที่แท้ ในโลกยุคหายนะ ทรัพยากรนั้นขาดแคลน ดินปืนและอาวุธปืนล้วนเป็นของหายาก ดังนั้นสมาชิกขององค์กรหัวรุนแรงจึงได้รับการฝึกฝนน้อยมาก ฝีมือจึงอยู่ใรระดับพื้นๆ

ส่วนฝ่ายปฏิบัติการพิเศษ แม้จะเป็นหน่วยงานที่แข็งแกร่งของกรมสืบสวน ได้รับสิทธิพิเศษมากมายและมีโควตากระสุนให้ใช้ แต่... เมืองซินเจี้ยเพิ่งก่อตั้งได้ไม่ถึงหนึ่งปี เจ้าหน้าที่ระดับล่างส่วนใหญ่ก็เป็นมือใหม่ที่เพิ่งรับสมัครเข้ามา ยังไม่ผ่านการฝึกฝนมาเท่าไหร่ ฝีมือจึงธรรมดามากเช่นกัน

นั่นทำให้พอปะทะกัน ทั้งสองฝ่ายเลยไม่สามารถสร้างความเสียหายให้อีกฝ่ายได้อย่างมีประสิทธิภาพ

การค้นพบโดยบังเอิญนี้ นอกจากจะทำให้เฉิวถูตกใจแล้ว ยังทำให้เขาเกิดความคิดบ้าบิ่นขึ้นมาอย่างหนึ่ง...

บางทีนี่อาจเป็นโอกาสดีที่จะพลิกสถานการณ์?

ต้องรู้ก่อนว่า ถึงสองกลุ่มนี้จะไม่ได้เรื่อง แต่เฉิวถูนั้น "ได้เรื่อง"!

ชาติก่อนเพื่อความอยู่รอด เขาต้องจับปืน ฝึกยิงปืนทุกวัน และยังหาโอกาสเข้ารับการฝึกแบบกึ่งทหาร บวกกับพรสวรรค์ที่ไม่เลว ฝีมือของเขาจึงเหนือกว่าพวกมือใหม่พวกนี้มากโข

เขาถึงขั้นเคยเข้าร่วมการปะทะและดวลปืนขนาดเล็กระหว่างแก๊งมาแล้วหลายครั้ง มีประสบการณ์การต่อสู้จริงติดตัว

ถ้าเขาสามารถโชว์ฝีมือการยิงปืนในการดวลปืนครั้งนี้ แล้วค่อยพลิกแพลงสถานการณ์อีกนิดหน่อย... บางทีวิกฤตคืนนี้อาจจะผ่านไปได้ง่ายๆ เผลอๆ ไม่ต้องไปเดินถนนสี่แยกด้วยซ้ำ...

ค่อยๆ วาดภาพโครงร่างในหัว ไม่นานแผนการหนึ่งก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในสมองของเฉิวถู

ครู่ต่อมา แววตาของเฉิวถูก็เปลี่ยนเป็นแน่วแน่

เขามองดูทั้งสองฝ่ายที่กำลังยิงปะทะกันอีกครั้ง จากนั้นล้วงเครื่องสื่อสารทรงแท่งรุ่นเก่าออกมาจากกระเป๋า กดปุ่มไม่กี่ที ส่งข้อความออกไปหนึ่งฉบับ

เมื่อส่งข้อความสำเร็จ เฉิวถูเอื้อมมือไปที่เอวด้านหลัง หยิบปืนพกที่เคยใช้จ่อหัวฉินซูม่านมาถือไว้ในมือ

นี่คืออุปกรณ์มาตรฐานที่กรมสืบสวนแจกจ่ายให้เจ้าหน้าที่ทั่วไป ใช้เพื่อรับประกันว่าเจ้าหน้าที่จะมีอำนาจข่มขวัญพลเรือนในเขตเตรียมการวางผังได้อย่างเด็ดขาด...

เขาปลดแม็กกาซีนออกมาอย่างชำนาญ ตรวจดูจำนวนกระสุน: 12 นัด

จากนั้นเขาก็ทบทวนความทรงจำในการใช้ปืนกระบอกนี้ของร่างเดิม

ระยะยิงหวังผลอยู่ที่ประมาณ 40 เมตร แต่เพราะปืนที่เจ้าหน้าที่ทั่วไปใช้เป็นของเก่าโล๊ะมาจากที่พำนัก ความแม่นยำอาจจะต่ำไปบ้าง

แต่สำหรับระยะห่างยี่สิบกว่าเมตรระหว่างสองฝ่ายในตอนนี้ ถือว่าเพียงพอแล้ว

คิดได้ดังนั้น เฉิวถูใส่แม็กกาซีนกลับเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว ดึงสไลด์ขึ้นลำ พร้อมกับยกปืนขึ้นตั้งท่าระวังภัย สายตาสอดส่องไปทั่วสนามรบ รอคอยโอกาสอย่างอดทน

ผ่านไปไม่กี่วินาที หางตาของเฉิวถูก็เห็นศัตรูคนหนึ่งบนดาดฟ้าฝั่งตรงข้ามโผล่ออกมาจากที่กำบัง ร่างกายส่วนใหญ่เปิดโล่งเข้ามาในวิสัยทัศน์ของเขา

วินาทีนั้น เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งตัวออกมาทันที ตั้งท่าเล็งยิงแบบเวฟเวอร์ เล็งผ่านศูนย์หน้าศูนย์หลังเป็นเส้นตรง เล็งไปที่ศัตรูคนนั้นแล้วลั่นไก "ปัง! ปัง! ปัง!" ติดต่อกันสามนัด!

ควันปืนฟุ้งกระจาย ปลอกกระสุนกระเด็นร่วงหล่น กระสุนสามนัดแหวกอากาศดั่งสายฟ้าฟาด พุ่งเข้าใส่ศัตรูคนนั้นด้วยความเร็วที่ไม่อาจตั้งตัวทัน!

จังหวะที่เฉิวถูเลือกนั้นยอดเยี่ยมเกินไป ศัตรูคนนั้นไม่มีเวลาแม้แต่จะหลบ!

ได้ยินเพียงเสียง "ฉึก!" "ปุ! ปุ!" สามครั้งซ้อน กระสุนนัดหนึ่งเฉี่ยวร่างเขาไป ส่วนอีกสองนัดเจาะทะลุท้องน้อยด้านซ้ายและขาซ้ายของเขาอย่างแม่นยำ!

วินาทีนั้น ศัตรูคนดังกล่าวเหมือนถูกค้อนเหล็กทุบ ร่างกายเซถลา! วินาทีต่อมา ดอกไม้เลือดสองดอกก็บานสะพรั่ง! ย้อมเสื้อผ้าของเขาจนแดงฉานในพริบตา!

"ตุบ!" เขาล้มคว่ำลงบนดาดฟ้า ส่งเสียงครางโอดโอย หมดสภาพการต่อสู้ทันที!

นี่เป็นคนแรกนับตั้งแต่เปิดฉากยิงกันมาที่ต้องสูญเสียความสามารถในการรบ ดังนั้นทั้งสนามรบจึงดูเหมือนจะหยุดชะงักไปชั่ววินาที

เจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการพิเศษหันขวับมามองเฉิวถูโดยสัญชาตญาณ ราวกับเพิ่งเคยรู้จักเฉิวถูเป็นครั้งแรก

ส่วนพวกอันธพาลจากองค์กรหัวรุนแรงก็ตกใจจนขวัญเสีย รีบหลบเข้าที่กำบังและยิงสวนกลับมาทางเฉิวถู

แต่ตอนนั้นเฉิวถูได้หดตัวกลับเข้าที่กำบังเรียบร้อยแล้ว กระสุนลูกหลงปลิวว่อน กระทบกำแพงเตี้ยที่เขาซ่อนตัวอยู่เสียงดัง "ปัง! ปัง!" แต่ไม่อาจทำอันตรายเขาได้แม้แต่ปลายก้อย

ด้วยการลงมืออย่างกะทันหันของเฉิวถู สนามรบจึงเข้าสู่ช่วงสงบศึกชั่วคราว ทั้งสองฝ่ายไม่กล้ายิงมั่วซั่วแบบเมื่อกี้อีก ต่างฝ่ายต่างระมัดระวังตัวมากขึ้น

แต่... มือใหม่ก็คือมือใหม่ ต่อให้ระวังแค่ไหนก็ยังเผยพิรุธได้ง่ายๆ

ไม่นานนัก เฉิวถูก็จับจังหวะที่ศัตรูอีกคนเคลื่อนตัวออกจากที่กำบังได้อีกครั้ง เขาเลื่อนปากกระบอกปืนอย่างเด็ดขาด แล้วลั่นไกอีกสามนัดซ้อน!

"ปัง! ปัง! ปัง!" "ฉึก!"

คราวนี้ดวงแค่พอใช้ได้ กระสุนสามนัดเข้าเป้าที่หน้าอกขวาของศัตรูเพียงนัดเดียว แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้อีกฝ่ายหมดสภาพการต่อสู้ไปอีกคน!

แค่นี้ก็พอแล้ว!

ถ้าบอกว่าการยิงศัตรูเจ็บหนักครั้งแรกคือความฟลุ๊ค งั้นครั้งที่สองที่จัดการศัตรูได้อย่างหมดจดงดงามก็คงยากจะเรียกว่าฟลุ๊คแล้ว

ดังนั้น...

"ถอย! ถอย!"

ฝ่ายตรงข้ามเดิมทีก็เป็นพวกกองโจรที่ไม่มีระเบียบวินัย พอเห็นว่าเฉิวถูเป็น "เทพเจ้าปืน" ก็หมดใจจะสู้ต่อ รีบหิ้วปีกคนเจ็บหนีตายกันจ้าละหวั่น

หลังคาลาดเอียงของตึกในเมืองร้างเป็นที่กำบังชั้นดีในการถอยทัพ ดังนั้นเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการพิเศษจึงยิงขู่ไล่หลังไปสองสามนัด แล้วปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไป ไม่ได้ไล่ตาม

และเมื่อพวกกบฏถอยไปจนหมด เจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการพิเศษก็ค่อยๆ เดินออกมาจากที่กำบัง

พวกเขามองเฉิวถูด้วยสายตาซับซ้อน อ้าปากอยากจะพูดอะไรหลายครั้ง แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี...

(จบแล้ว)