บทที่ 188 ได้รับพรสวรรค์ธาตุความมืด

บทที่ 188 ได้รับพรสวรรค์ธาตุความมืด

“ฮ่าฮ่า!” อู๋เทียนเห็นอสูรกายจากแดนมารส่งเสียงร้องโหยหวน เขาหัวเราะเสียงดัง “เป็นเช่นนี้เอง! เจ้ากลัวการโจมตีธาตุสินะ มิน่าเล่าปราณแท้จริงถึงไม่มีผลกับเจ้า น่าจะเป็นการโจมตีกายภาพที่ไม่มีผลกับเจ้า มีเพียงการโจมตีธาตุเท่านั้นที่มีผล ฮ่าฮ่า ข้ามีวิธีแล้ว!”

บังเอิญว่าหลังจากต้านทานภัยพิบัติจากสวรรค์แล้ว อู๋เทียนก็ได้รับทักษะสองทักษะ ทักษะหนึ่งคือธาตุไฟ ‘เพลิงลามทุ่ง’ อีกทักษะหนึ่งคือธาตุสายฟ้า ‘เทพลงทัณฑ์’

ขณะที่อสูรกายจากแดนมารกำลังร้องโหยหวน อู๋เทียนก็โยนดาบมังกรดำเข้าสู่ช่องเก็บของระบบทันที มือซ้ายเกิดสายฟ้า มือขวาเกิดเปลวไฟ

“เทพลงทัณฑ์!” อู๋เทียนเหวี่ยงมือซ้ายเข้าใส่อสูรกายจากแดนมาร

ตูม! สายฟ้าลงบนศีรษะของอสูรกาย ร่างกายของอสูรกายก็กระเด็นขึ้น แล้วร่วงลงมา

“เพลิงลามทุ่ง!” อู๋เทียนใช้มังกรไฟอีกครั้ง ไฟบนร่างของอสูรกายก็รุนแรงขึ้น

“จี๊!” อสูรกายร้องโหยหวนไม่หยุด เสียงแหลมคมและน่ากลัว

“เจ้ากล้าไล่ล่าข้า เจ้ามาจัดการข้าสิ! ฮ่าๆๆ อสูรกายจากแดนมาร ข้าจะจัดการเจ้า! เทพลงทัณฑ์!”

อู๋เทียนเย้ยหยัน มือซ้ายเทพลงทัณฑ์ มือขวาเพลิงลามทุ่ง โจมตีอสูรกายจากแดนมารที่อยู่บนพื้นอย่างต่อเนื่อง ความโกรธแค้นที่ถูกไล่ล่าเมื่อครู่ได้ถูกระบายออกมาทั้งหมด

“ต่อๆๆ ไปตายซะ!” อู๋เทียนเล็งมือทั้งสองข้างเข้าใส่อสูรกาย

ปัง! เสียงดังสนั่น อสูรกายจากแดนมารยังไม่ทันส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างกายก็กลายเป็นหมอกควันสีดำ แล้วหายไปทันที

ติ๊ง!

“ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นอู๋เทียนสังหารอสูรกายจากแดนมาร ได้รับค่าประสบการณ์สองแสนแต้ม ค่าประสบการณ์ 656,983/2,000,000”

“ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นได้รับพรสวรรค์ธาตุความมืด ทักษะติดตัวธาตุความมืด ‘กลืนกินทมิฬ’”

“กลืนกินทมิฬ (ระดับสามัญ): ทักษะธาตุความมืด กัดกร่อนทุกสสารและพลังงาน ระดับสูงขึ้น พลังงานที่กัดกร่อนก็จะยิ่งมากขึ้น”

“ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นอู๋เทียนได้รับกุญแจลึกลับหนึ่งดอก!”

หลังจากอู๋เทียนจัดการอสูรกายจากแดนมารแล้ว เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในใจ ทำให้อู๋เทียนรู้สึกตื่นเต้นทันที

อสูรกายจากแดนมารถึงกับให้ค่าประสบการณ์สองแสนแต้ม อู๋เทียนตอนนี้มีพลังยุทธ์ราชันย์ยุทธ์ขั้นหก แม้จะสังหารยอดฝีมือระดับเดียวกันก็ยังไม่ได้รับค่าประสบการณ์มากถึงเพียงนี้ แต่อสูรกายตัวเล็กๆ กลับให้ค่าประสบการณ์สองแสนแต้ม ถือเป็นโชคดีที่ไม่คาดคิด

ทว่าอู๋เทียนก็โชคดีที่ได้รับทักษะธาตุโจมตีหลังจากภัยพิบัติจากสวรรค์ มิเช่นนั้นคงไม่มีทางจัดการอสูรกายจากแดนมารตัวนี้ได้เลย

สิ่งที่น่าประหลาดใจไม่ใช่เพียงค่าประสบการณ์มากมายเท่านั้น แต่ยังมีพรสวรรค์ธาตุความมืดและทักษะธาตุความมืดด้วย อู๋เทียนมีธาตุไฟและธาตุสายฟ้าอยู่แล้ว สายฟ้าจัดอยู่ในธาตุทอง ดังนั้นตอนนี้จึงมีธาตุไฟ ธาตุทอง และธาตุความมืด(หยิน) หากรวบรวมธาตุอีกสี่ธาตุที่เหลือได้ เขาก็จะสามารถใช้พลังแห่งสวรรค์ได้ แม้ว่าอู๋เทียนจะไม่รู้ว่าพลังแห่งสวรรค์คืออะไร แต่ก็รู้สึกว่ามันต้องร้ายกาจมากเป็นแน่

ทว่ากุญแจที่ปรากฏขึ้นสุดท้ายทำให้อู๋เทียนสงสัย

“กุญแจลึกลับ: ไม่ทราบการใช้งาน ไม่สามารถทิ้ง ไม่สามารถแลกเปลี่ยน”

“กุญแจดูเก่าแก่มาก ราวกับมีพลังอันมหาศาลซ่อนอยู่ แต่ไม่ทราบการใช้งาน ดูเหมือนจะร้ายกาจดี อย่างไรก็ไม่สามารถทิ้งได้ คงจะมีประโยชน์ในภายหลัง!”

อู๋เทียนศึกษากุญแจลึกลับอยู่ครึ่งค่อนวันก็ไม่พบผลลัพธ์ใดๆ จึงทำได้เพียงโยนกุญแจเข้าสู่ช่องเก็บของระบบ บางทีอาจมีประโยชน์ในภายหลัง

หลังจากจัดการอสูรกายจากแดนมารตัวนี้แล้ว กลิ่นอายที่มืดมิดและเย็นยะเยือกก็หายไป เห็นได้ชัดว่าการตายในบ้านหลังนี้เกิดจากอสูรกายจากแดนมารตัวนี้ เมื่อกำจัดมันแล้ว ต่อไปพวกอู๋เทียนย่อมต้องปลอดภัย

หลังจากได้รับพรสวรรค์ธาตุความมืด บาดแผลที่หน้าอกของอู๋เทียนก็เริ่มฟื้นฟูอย่างช้าๆ เห็นได้ชัดว่าเกิดจากการต้านทานของธาตุความมืดในร่างกาย

“เสี่ยวจิน อย่าขยับ ข้าจะรักษาบาดแผลบนหลังเจ้า”

จากนั้น อู๋เทียนก็ใช้กลืนกินทมิฬกลืนกินหมอกควันสีดำบนหลังเสี่ยวจิน กลืนกินทมิฬสามารถกัดกร่อนทุกสสารและพลังงาน หมอกควันสีดำนี้ประกอบด้วยพลังงานธาตุความมืด ย่อมถูกกลืนกินได้

หลังจากกลืนกินหมอกควันสีดำแล้ว บาดแผลบนหลังเสี่ยวจินก็ไม่เน่าเปื่อยอีกต่อไป หลังจากรับประทานโอสถรักษาแผล บาดแผลก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

“ทำไมอสูรกายจากแดนมารถึงปรากฏตัวที่นี่ ซ้ำยังถูกผนึกไว้ในไหดินเผา? น่าจะเป็นเพราะคนที่สร้างทางเดินใต้ดินนี้ชอบสะสมสมบัติ บังเอิญเก็บไหที่ผนึกอสูรกายจากแดนมารไว้ที่นี่ แล้วย้อนทำร้ายตนเองกระมัง?” อู๋เทียนมองไหดินเผาแล้วครุ่นคิด “การมีอสูรกายจากแดนมารอยู่ที่นี่ แสดงว่านอกทวีปเซิ่นหลงคงมีแดนมารอยู่ ดูท่าโลกนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิด!”

แน่นอนว่าตอนนี้อู๋เทียนไม่มีเวลาสนใจว่าโลกนี้ไม่เรียบง่ายเพียงใด ตอนนี้เขาสนใจว่าทางเดินใต้ดินนี้จะนำไปสู่ที่ใด

ดังนั้น อู๋เทียนจึงเดินไปตามทางเดินใต้ดินต่อ เดินอยู่ครึ่งชั่วยามก็มาถึงปลายทาง ปลายทางถูกปิดด้วยหินขนาดใหญ่กว่าพันจิน โชคดีที่ตอนนี้อู๋เทียนมีพลังยุทธ์ราชันย์ยุทธ์ขั้นหกแล้ว หินขนาดพันจินก็ยังสามารถผลักได้ หลังจากผลักหินขนาดใหญ่ออกไป อู๋เทียนก็ออกจากทางเดินใต้ดิน

มองไปรอบๆ ที่นี่เป็นพื้นที่รกร้าง ทางเข้าถ้ำอยู่ในพุ่มไม้ที่หนาแน่น

“บัดซบ! ที่นี่ที่ไหน?” อู๋เทียนยืนอยู่ข้างทางเข้าถ้ำด้วยความประหลาดใจ มองไปรอบๆ อู๋เทียนก็เข้าใจทันที “ที่นี่คือทุ่งนาของชาวบ้าน แต่ดูเหมือนพื้นที่นี้จะถูกทิ้งร้างไปแล้ว ที่นี่ห่างจากบ้านของข้าครึ่งชั่วยาม ดูท่าคนที่สร้างบ้านหลังนี้คงเตรียมทางหนีไว้ให้ตนเอง!”

อู๋เทียนหรี่ตามองไปไกล บ้านของเขาอยู่ห่างจากที่นี่มาก อู๋เทียนมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย พึมพำกับตนเองว่า “ฮิฮิ ทางเดินลับนี้ไม่เลวเลย หากบ้านถูกล้อมโจมตี การหนีจากทางเดินลับนี้ย่อมไม่มีใครล่วงรู้!”

จากนั้น อู๋เทียนก็กลับเข้าไปในทางเดินใต้ดิน ผลักหินขนาดใหญ่ปิดทางเข้าถ้ำตามเดิม

เมื่ออู๋เทียนกลับมาถึงบ้านผ่านทางเดินใต้ดิน เสี่ยวฮุ่ยและคนอื่นๆ ก็กลับมาถึงบ้านแล้ว กำลังตามหาอู๋เทียนอยู่

“พวกเจ้ากลับมาเร็วถึงเพียงนี้?” อู๋เทียนเดินออกจากห้อง มองหลี่เถี่ยต้านแล้วถาม

“นายน้อย ท่านอยู่ในห้องนี้ตั้งแต่เมื่อครู่แล้วหรือ? ผ่านไปหนึ่งชั่วยามแล้ว พวกเราซื้อของมากมายกลับมา นายน้อยตั้งใจจะอยู่ที่นี่จริงๆ สินะ?” หลี่เถี่ยต้านถามด้วยความเป็นห่วง

“แน่นอนอยู่แล้ว สาเหตุที่บ้านหลังนี้มีคนตายก็เพราะมีอสูรกายอยู่ แต่อสูรกายตัวนั้นถูกข้ากำจัดไปแล้ว ต่อไปเราย่อมปลอดภัย!” อู๋เทียนยิ้มเล็กน้อย

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ในเมื่อนายน้อยกำจัดอสูรกายไปแล้ว ข้าก็วางใจ” หลี่เถี่ยต้านเชื่อคำพูดของอู๋เทียนอย่างสนิทใจ

อู๋เทียนพยักหน้า แล้วกล่าวว่า “เสี่ยวหลี่ เรื่องการทำความสะอาดบ้านขอมอบให้พวกเจ้าจัดการ ข้าต้องไปที่จวนขององค์ชายแปดสักหน่อย”

“นายน้อย ท่านจะไปตอบแทนบุญคุณหรือ?” หลี่เถี่ยต้านถาม

“การติดค้างบุญคุณคนอื่นทำให้ข้าไม่สบายใจ เอาล่ะ เวลาไม่เช้าแล้ว ข้าไปก่อนนะ บ้านก็มอบให้พวกเจ้าจัดการเถิด!” อู๋เทียนตบไหล่หลี่เถี่ยต้าน แล้วออกจากบ้านไปยังตำหนักขององค์ชายแปด

...

เมื่ออู๋เทียนออกจากบ้าน หมอกควันสีดำก็พวยพุ่งออกมาจากทางเดินใต้ดิน หมอกควันสีดำพุ่งไปยังทิศตะวันตก ขณะเดียวกัน รอยร้าวเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นบนอาคมป้องกันที่ผนึกไว้ทางทิศตะวันตก