บทที่ 119 ยิ่งรังเกียจเหยียนเจียเฉิงมากขึ้น

บทที่ 119 ยิ่งรังเกียจเหยียนเจียเฉิงมากขึ้น

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะอธิบายให้ทุกคนเข้าใจเอง”

“ถ้าใครปากพล่อยพูดมากล่ะก็...ฉันจะฉีกปากมันเอง !”

ป้าสามหัวเราะอย่างพอใจ ส่วนเหยียนปู้กุ้ยก็ยิ้มหน้าบาน ไม่คิดเลยว่าอวี่สวี่จะทำเรื่องนี้สำเร็จจริง ๆ

หลินเย่เป็นคนหัวแข็ง ไม่เคยสนิทกับบ้านตระกูลเหยียนเลยด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้กลับยอมช่วยอย่างง่ายดาย

ดูท่าหลินเย่ก็ไม่ได้ใจดำอะไรนัก เห็นบ้านตระกูลเหยียนลำบากขนาดนี้ ก็ยังยื่นมือมาช่วย

ไม่น่าเลยจริง ๆ ตอนนั้นดันไปเข้าข้างหญิงชราหูหนวกกับอี้จงไห่เพราะแค่เรื่องสลับห้องแท้ ๆ... คิดแล้วก็อยากเอาหัวโขกฝา ช่างหลงผิดอะไรขนาดนั้น !

“พี่สะใภ้ แล้วแต่ละเดือนได้ค่าจ้างเท่าไหร่ ?” เหยียนเจียฟางรีบถามขึ้นมาทันที ส่วนเหยียนปู้กุ้ยกับคนอื่น ๆ        ก็จับจ้องไปที่อวี่สวี่ด้วย”

“เมื่อได้ยินคำว่า ‘พี่สะใภ้’ อวี่สวี่เหมือนนึกถึงใครบางคนขึ้นมา คน ๆ นั้นคอยกดดันเธอไปพร้อมกับกระซิบ เธอข่มความอายในใจอย่างสุดความสามารถ ฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดว่า”เดือนละห้าหยวน แถมยังเลี้ยงข้าวเย็นฉันหนึ่งมื้อด้วย"

เหยียนปู้กุ้ยได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นขึ้นมา แล้วพูดว่า “จริงเหรอ ! หลินเย่จะให้ห้าหยวน    ต่อเดือนเลยเหรอ ?”

นี่มันเรื่องตลกชัด ๆ แค่ซักผ้า ล้างจาน ทำงานบ้านนิดหน่อยก็ได้ห้าหยวนแล้ว ถ้าเป็นงานแบบนี้ในบ้านนี้ มีคนแย่งกันทำเยอะแยะไป หลินเย่อยู่คนเดียว จะมีผ้าให้ซักเยอะแค่ไหนกัน ?

ต้องรู้ว่า ในลานบ้านมีหลายคนที่ทำงานติดกล่องไม้ขีดไฟ ทำงานยุ่งทั้งวัน เดือนหนึ่งก็ได้แค่ห้าหยวน

ซักเสื้อผ้า ทำความสะอาด ในสายตาของผู้หญิงยุคนี้ จะไปนับเป็นงานอะไรกัน ! !

แค่เรื่องเล็ก ๆ ที่ทำแค่ผ่าน ๆ มือเท่านั้น คำนวณแล้วงานแบบนี้ยังไม่ถึงชั่วโมงต่อวันด้วยซ้ำ

หลินเย่ยังเลี้ยงข้าวเย็นอวี่สวี่อีก ทำให้ครอบครัวตระกูลเหยียนประหยัดค่าอาหารไปได้อีกหนึ่งคน คิดเป็นจำนวนมื้อก็ประมาณสามสิบมื้อต่อเดือนเลยทีเดียว

ถ้าอวี่สวี่ยังสามารถเก็บข้าวเหลือหรือน้ำแกงที่เหลือกลับมาได้ด้วย ก็จะยิ่งช่วยประหยัดได้มากขึ้นไปอีก... ! !

“ยังมีเลี้ยงข้าวมื้อหนึ่งอีกเหรอ ? งั้นเอากลับมาบ้างได้ไหม ?” เหยียนเจียเฉิงคิดถึงอาหารดี ๆ ที่บ้านหลินเย่ จึงถามด้วยความหวัง

“เรื่องนั้น...เกรงว่าจะไม่ได้ล่ะ !”

“อาหารที่บ้านหลินเย่แพงกว่าห้าหยวนแล้วนะ ถ้าฉันยังเอากลับมาบ้านอีก คนในลานคงคิดว่าเรากินไม่รู้จัก    พอแน่” อวี่สวี่พูดด้วยท่าทีแข็งกร้าว เพราะไม่อยากถูกมองว่าเสียเปรียบคนในตระกูลเหยียน

สายตาของเหยียนปู้กุ้ยและเหยียนเจียเฉิงหรี่ลงทันที เต็มไปด้วยความผิดหวังในใจ แต่เมื่อคิดตามก็ต้องยอมรับว่าอย่างที่อวี่สวี่พูดจริง ๆ อาหารที่หลินเย่กินแต่ละมื้อแพงเกือบห้าหยวนเลยทีเดียว

ทั้งบ้านนี้ นอกจากหลินเย่แล้ว ยังมีใครกล้ากินแบบนั้นอีกล่ะ ?

"ได้ งั้นเดือนหนึ่งเสี่ยวสวี่ก็ให้ที่บ้านสามหยวน" เหยียนปู้กุ้ยเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเมตตาที่สุด แม้แต่คำเรียกก็ยังเปลี่ยนไป

"อะไรนะ ? ตั้งสามหยวน ! ! พ่อ พ่อจะปล้นกันเหรอ"

เมื่อได้ยินว่าเหยียนปู้กุ้ยจะเอาเงินจากอวี่สวี่ เหยียนเจียเฉิงก็เปลี่ยนอารมณ์แบบหน้ามือเป็นหลังมือ

"ใช่ค่ะพ่อ นี่มันเป็น 'เงินเดือน' ที่หลินเย่ให้หนู เดือนหนึ่งก็ได้แค่ห้าหยวน พ่ออ้าปากก็ขอสามหยวนแล้ว จะมีแบบนี้ที่ไหนกัน......"

อวี่สวี่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว มีเงินเดือนแล้ว เธอก็มีสิทธิ์มีเสียงในบ้านเหยียน เธอโต้กลับทันที

ในตอนนี้ อวี่สวี่เริ่มจะมีความ 'ฉลาดแกมโกง' แบบในนิยายต้นฉบับขึ้นมาบ้างแล้ว

แต่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่หลินเย่ไม่ชอบเธอ เพราะเขามองเธอเป็นแค่เครื่องระบายอารมณ์เท่านั้น ต่างจากเฉินเสวี่ยหรูอย่างเทียบไม่ได้เลย

"เจียเฉิง ตอนนี้แกไม่มีเงินเดือนมาให้ที่บ้าน ถ้าเสี่ยวสวี่ก็ไม่ให้เงิน พวกแกจะไม่กินข้าวกันแล้วเหรอ ? "

เหยียนปู้กุ้ยก็โต้กลับอย่างมีเหตุผล

“ก็ไม่ถึงสามหยวนหรอกค่ะ ต่อไปฉันยังจะกินข้าวเย็นที่บ้านหลินเย่อยู่เหมือนเดิม ให้ได้สูงสุดแค่หนึ่งหยวนนะ” อวี่สวี่พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

ตอนที่เหยียนเจียเฉิงจะขอแยกบ้าน เหยียนปู้กุ้ยก็เริ่มเห็นว่าอวี่สวี่ไม่ธรรมดา ก็ไม่แปลกใจเลย ที่พอเริ่มมีรายได้เข้ามา เธอก็กลายเป็นคนแข็งกร้าวขึ้นทันที

สิ่งสำคัญคือ เหยียนเจียเฉิงไม่ได้อยู่ข้างเดียวกับพวกเขาแล้ว

“หนึ่งหยวนมันน้อยไป งั้นเอาอย่างนี้...พวกแกสองคนผัวเมีย ก็สองหยวน” ป้าสามที่หน้าตาไม่ค่อยสบอารมณ์ แต่ก็ไม่อยากทะเลาะ เลยจำใจถอยลงพร้อมพูดแทรกขึ้นมา

เหยียนปู้กุ้ยกับภรรยามีความเข้าใจกันมาหลายปี คนหนึ่งรับบทใจดี ส่วนอีกคนรับบทใจร้าย

เหยียนเจียเฉิงกับอวี่สวี่สบตากัน ก่อนจะตกลงยอมรับในที่สุด

“พ่อ แล้วงานของเหยียนเจียเฉิงล่ะ ? ทางสำนักงานชุมชนเขาว่ายังไง ?”

อวี่สวี่ถามขึ้นมาอีกครั้ง

“เฮ้อ~~”

พูดถึงเรื่องนี้ เหยียนปู้กุ้ยกับเหยียนเจียเฉิงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “อย่าพูดเลย ไปที่สำนักงานชุมชนก็โดนหัวหน้าหวังด่ากลับมาเปล่า ๆ” เหยียนเจียเฉิงพูดด้วยความหดหู่

“นั่นแหละ เป็นเพราะตัวเขาเอง !”

เหยียนปู้กุ้ยมองเหยียนเจียเฉิงอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะผ่อนเสียงลงและพูดกับอวี่สวี่ขึ้น “ในแฟ้มประวัติของเหยียนเจียเฉิงมีบันทึกเรื่องถูกไล่ออกแล้ว สำนักงานชุมชนก็ช่วยหางานอื่นให้เขาไม่ได้”

อวี่สวี่เห็นท่าทางอ่อนแอของเหยียนเจียเฉิง ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าเขาดูอ่อนแอและไร้ค่าอย่างมาก เทียบกับหลินเย่แล้วแทบไม่อยู่ในระดับเดียวกันเลย

โดยเฉพาะคนหนึ่งล้มจนลุกไม่ขึ้น กับอีกคน...ทำเธอลุกจากเตียงไม่ไหว

คิดมาถึงตรงนี้ ดวงตาของอวี่ลี่ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า เธอรีบก้มหน้าลงแสร้งทำเป็นเสียใจ เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นความรู้สึกในใจ

“เจียเฉิง พรุ่งนี้แกลองไปเดินแถวสวนสาธารณะหน่อย เผื่อจะมีงานใช้แรงให้ทำบ้าง ก็รีบคว้าไว้เลยนะ”

“พ่อ ผมไม่มีแรงขนาดนั้นหรอกครับ” เหยียนเจียเฉิงทำหน้าบึ้งอย่างไม่เต็มใจ

“ให้แกลองทำไปก่อน เดี๋ยวอีกหน่อยพ่อจะลองไปขอร้องหลิวไห่จงดูว่าพอจะฝากแกเข้าไปทำงานชั่วคราวที่โรงงานเหล็กได้ไหม”

“อีกอย่าง ถึงจะไปทำงานแบกหาม ก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาจะรับแกรึเปล่า แล้วแกจะมานั่งบ่นอะไรตรงนี้ ?”

“ถ้าไม่ได้จริง ๆ แกก็ไปเก็บของเก่าขายก็ยังดี !” เหยียนปู้กุ้ยสั่งอย่างดุดันแบบไม่ไว้หน้า

บ้านก็ลำบากขนาดนี้แล้ว เหยียนเจียเฉิงยังจะมาทำท่าทางเลือกงานอีก ?

“พ่อพูดถูกแล้วล่ะ”

อวี่สวี่ก็พยักหน้าเห็นด้วย แต่ในใจกลับคิดอีกอย่าง ถ้าเหยียนเจียเฉิงไม่ออกไปทำงาน แล้วเธอจะมีโอกาสไปหา หลินเย่ได้ยังไง ?

ยิ่งเป็นงานหนักยิ่งดี  กลับบ้านมาจะได้เหนื่อยจนหลับเป็นตาย จะได้ไม่ต้องมายุ่งกับเธอ ! พอได้ยินแม้แต่ภรรยายังพูดแบบนี้ เหยียนเจียเฉิงก็ได้แต่พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ

ตอนนี้เขาตกงาน ส่วนอวี่สวี่อย่างน้อยก็มีเงินเดือนแล้ว จะให้เขาไปเถียงอะไรได้ ? หลังจากพูดคุยกันเสร็จ บ้านตระกูลเหยียนก็ดับไฟเตรียมตัวพักผ่อน

“อวี่สวี่… ช่วยฉันหน่อยได้ไหม ?” เหยียนเจียเฉิงพยายามจะสวมกอดอวี่สวี่ แต่กลับโดนเธอยื่นมือกันเอาไว้

อวี่สวี่ตอบด้วยเสียงหงุดหงิด “ช่วย ? จะให้ฉันช่วยยังไง ? ฉันไม่ใช่หมอนะ ! นายลุกไม่ขึ้น ฉันจะช่วยยังไงได้ ?”

“ฉันได้ยินมาว่า… แค่ให้เมียช่วยกระตุ้นนิดหน่อย… บางทีมันอาจจะ…ตื่นขึ้นมาก็ได้นะ…”

“ฉันไม่ได้หลับบนเตียงเดียวกับนายรึไง ? ตอนนี้ก็ลุกขึ้นมาให้ฉันดูหน่อยสิ” อวี่สวี่ลุกนั่งกอดอกมองเหยียนเจียเฉิงด้วยสายตาประชดประชัน

แค่ไส้เดือนน้อยที่อ่อนปวกเปียก จะไปเทียบกับมังกรสวรรค์ได้อย่างไร ?

...

เหยียนเจียเฉิงหน้าแดงจนเกือบลามไปถึงใบหู ไม่กล้าตอบโต้อวี่สวี่เสียงดัง

“เข้านอน ! รอจนกว่าของนายจะตื่นได้ก่อนค่อยว่ากัน”

หลังพูดจบ อวี่สวี่ค่อย ๆ ขยับไปนอนอีกฝั่งของเตียง ไม่ยอมให้เหยียนเจียเฉิงเข้าใกล้ เมื่อเห็นแบบนั้น เหยียนเจียเฉิงก็รู้สึกเจ็บใจ หันหน้าหลบไปนอนอีกฝั่งอย่างเงียบ ๆ

อวี่สวี่เห็นเขาไม่พยายามเถียง ก็ใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย

ตอนนี้บนร่างกายของเธอ เต็มไปด้วยรอยที่หลินเย่ทิ้งไว้ โดยเฉพาะบริเวณ...จุดสำคัญ ที่แดงจัดและยกตัวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อครู่ตอนนั่งคุยกันที่บ้านตระกูลเหยียน รู้สึกปวดหน่วงไปทั่วตัว คืนนี้ไม่ใช่แค่อวี่สวี่ที่นอนไม่หลับ ยังมีอีกคน    ที่ใจสั่นไม่สงบเหมือนกัน

ย้อนกลับไปตอนที่อวี่สวี่กลับมาถึงบ้านตระกูลเหยียน

เจียตงสวี่เดินกลับบ้านด้วยตัวสั่น ไม่ใช่แค่เพราะความหนาวเย็นของคืนวันเท่านั้น แต่ยังมีความเย็นยะเยือกจากข้างในจิตใจส่งผ่านออกมาอีกด้วย...