บทที่ 100 ครอบครัวตระกูลหลิวกลับมาบ้าน

บทที่ 100 ครอบครัวตระกูลหลิวกลับมาบ้าน

"อาจารย์เล่ย์ ช่วงนี้รบกวนคุณมาก"

"สหายหลินเย่ คุณสุภาพเกินไปแล้ว"

ผ่านไปเพียงสองวัน ห้องด้านข้างของหลินเย่ก็ปรับปรุงเสร็จเรียบร้อยแล้ว มีทั้งห้องน้ำแบบชักโครกรวมห้องอาบน้ำแยกเป็นสัดส่วน ผนังรอบด้านก็ซ่อมแซมและทาสีใหม่ทั้งหมด

ดูไปแล้วก็แทบไม่ต่างจากห้องน้ำสมัยใหม่ เพียงแต่ยังไม่มีฝักบัวหรือเครื่องทำน้ำอุ่น เวลาอาบน้ำจึงต้องใช้      ถังใส่น้ำและต้มน้ำร้อนเองเหมือนเมื่อก่อน

“ตำรวจพาคนในบ้านตระกูลหลิวกลับมาแล้ว!”

ช่วงตอนบ่ายวันนั้น ป้าสองที่อยู่หน้าบ้านร้องตกใจขึ้นมาทำให้ทุกคนในลานได้ยินกันทั่ว

“จริงเหรอ? เขาไม่ใช่ขโมยหรือไง? ทำไมถึงปล่อยเขาออกมาได้ละ?”

“จริงสิ หลิวไห่จงกับภรรยา หลิวกวงฉี และหลิวกวงฝู กลับมาแล้ว”

“แล้วหลิวกวงเทียนล่ะ?”

“ไม่เห็นเลย น่าจะยังถูกขังในสถานีตำรวจอยู่”

“งั้นก็แปลว่า... หลิวกวงเทียนเป็นคนขโมยเงินบ้านตระกูลเจียใช่ไหม?”

“รีบไปดูกันเถอะ...”

คนในลานซื่อเหอหยวนต่างพากันวิ่งออกมาดู เห็นโตวเหมินและตำรวจอีกสองนายพาหลิวไห่จงกับครอบครัวกลับมา ตอนนี้หลิวไห่จงดูผอมลงมาก เดินก็ต้องมีป้าสองค่อยช่วยพยุง

ตอนนี้สภาพจิตใจของคนในบ้านตระกูลหลิวนั้นแย่มาก ทุกคนหน้าซีดเผือด มีถุงใต้ตาดำชัดเจน เหมือนกับคนอดหลับอดนอนต่อเนื่องมาหลายคืน

“ลุงหลิวกลับมาแล้ว...”

เหยียนปู้กุ้ยทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พร้อมกับจ้องหน้าหลิวไห่จงด้วยสายตาซับซ้อน

“อืม”

หลิวไห่จงพยักหน้าเบาๆ แล้วไม่ได้พูดอะไร หลังจากนั้นก็เดินตามตำรวจเข้าไปในลานบ้าน ช่วงหลายวันที่อยู่ในสถานีตำรวจ เขาใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงถูกสอบสวนบ้าง หิวโหยบ้าง

ในท้ายที่สุดถ้าไม่ใช่เป็นเพราะหลิวกวงเทียนยอมรับผิด เขาคิดว่าเขาคงตายอยู่ในห้องขังของสถานีตำรวจนั้นแน่นอน

“หลิวไห่จง แกนี่สมควรตาย รีบเอาเงินของฉันคืนมา! คืนมาเดี๋ยวนี้!”

ทันทีที่ได้ยินว่าครอบครัวหลิวกลับมาแล้ว เจียจางซือรีบวิ่งออกมาจากในบ้านเหมือนแม่หมูแก่ที่กำลังส่งเสียงร้องอย่างโหยหวน ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เธอไม่เคยหยุดสาปแช่งครอบครัวหลิวเลยแม้แต่วินาทีเดียวพร้อมกับหวังให้เจ้าหน้าที่ตำรวจรีบตัดสินว่าครอบครัวหลิวเป็นฝ่ายผิดเพื่อให้พวกเขารีบเอาเงินคืนมา

"สหาย สหายอย่าตื่นเต้น!!"

“พวกเรามาที่นี่ก็เพื่อจัดการเรื่องนี้”

โตวเหมินตกใจจนเกือบจะคว้าปืนขึ้นมา เมื่อเห็นท่าทางก้าวร้าวของเจียจางซือ  โชคดีที่ข้างหลังมีเจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มสองนายยืนอยู่ฝั่งซ้ายและขวาคอยห้ามเจียจางซือเอาไว้ทัน

“คุณตำรวจ ทำไมถึงปล่อยหลิวไห่จง ไอ้คนชั่วแบบนี้ออกมาได้? ควรจะจับทั้งครอบครัวเข้าคุกไปเลย!”

เจียจางซือหันไปตะโกนร้องไห้กับตำรวจทั้งสามนาย

ในวินาทีนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที ก่อนจะถามด้วยความหวังว่า “คุณตำรวจ เงินของครอบครัวเราอยู่ที่ไหน? แล้วจะให้หลิวไห่จงชดใช้ไหม?”

“อย่าเพิ่งใจร้อนนะครับ เรามาที่นี่ก็เพื่อประกาศเรื่องนี้โดยตรง”

โตวเหมินไม่ได้ชอบเจียจางซือที่อารมณ์ร้อนแบบนี้เลย แต่ก็ไม่มีทางเลือกเพราะเขาได้รับมอบหมายให้ดูแล    เรื่องนี้โดยเฉพาะ พอมองไปรอบๆ เห็นทั้งคนแก่และคนหนุ่มสาวที่มารวมตัวกัน

หลังจากนั้นโตวเหมินจึงพูดเสียงดังขึ้น “หลิวกวงเทียนยอมรับแล้วว่าเป็นคนขโมยเงินของพวกคุณไป”

คำพูดนี้เหมือนก้อนหินก้อนใหญ่ถูกโยนลงในน้ำเกิดคลื่นลูกใหญ่ทันที

“อะไรนะ! เป็นหลิวกวงเทียนทำจริงๆ เหรอ?”

“ไม่น่าเชื่อว่าโจรที่ใหญ่ที่สุดในลานบ้านเรา ไม่ใช่บ้านตระกูลเจียแต่เป็นบ้านตระกูลหลิว!”

“ไม่ใช่หรอก หลิวกวงเทียนจะไปขโมยเงินบ้านตระกูลเจียบ้านทำไม?”

“ก็เพราะไม่มีเงินใช้ไงล่ะ!”

“หลิวไห่จงให้เงินหลิวกวงฉีแค่ซื้อขนมเท่านั้น ส่วนหลิวกวงเทียนที่เป็นหนุ่มแล้วไม่มีเงินติดตัวเลยก็เลยคิดชั่ว...”

“เฮ้อ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!”

“บ้านเรากลับมีโจรแบบนี้ขึ้นจริง ๆ เหรอ!”

“หลิวไห่จงก็ไม่ใช่คนดีอะไร...”

ทุกคนในลานเริ่มพูดคุยวิจารณ์กันไปมาอย่างคึกคัก

“ฉันก็รู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่า หลิวกวงเทียนไม่ใช่คนดี เป็นคนไม่มีหัวใจ!” เจียจางซือมองคนในบ้านตระกูลหลิว พร้อมด่าทออย่างไม่หยุดปาก

หลิวไห่จง, ป้าสองและหลิวกวงฉี ต่างมีสีหน้าหม่นหมอง จนไม่กล้าสบตาใคร

“คุณตำรวจ เงินของพวกเราล่ะ?” เจียจางซือรีบถามทันที

“จากคำสารภาพของหลิวกวงเทียน เขาติดหนี้พนันและหนีเจ้าหนี้ ดังนั้นจึงเสี่ยงขโมยเงินมา” โตวเหมินพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ

“ในคืนวันที่ขโมยเงิน เขานำเงินไปจ่ายหนี้พนันหมดเลย...”

จริงๆ แล้ว สองวันที่ผ่านมานี้ หลิวกวงเทียนก็ยอมรับผิดแล้วแต่ตอนพูดถึงเงินที่ได้มา เขากลับไม่บอกตามตรง สุดท้ายก็แค่บอกว่าเอาไปใช้หนี้พนัน

เมื่อสองวันนี้ตำรวจใช้เบาะแสที่หลิวกวงเทียนให้การมาและพยายามจับกุมบ่อนพนันใต้ดินแห่งนี้ แต่เมื่อไปถึงกลับเจอแต่บ้านร้าง ไม่มีบ่อนพนันจริงๆ

เจิ้งเฉาหยาง, ไป๋หลิง และคนอื่นสงสัยว่า หลิวกวงเทียนอาจไม่ใช่คนขโมยจริง อาจเป็นคนอื่นในบ้านตระกูลหลิว แต่คนในบ้านตระกูลหลิวทุกคนยืนยันว่าเป็นหลิวกวงเทียน และหลิวกวงเทียนเองก็ยอมรับผิดอย่างไร้ความรู้สึก ตำรวจสอบสวนเพิ่มอีกสองวัน จึงทำได้แค่สรุปคดีส่งฟ้อง

เพราะหลิวไห่จงเป็นช่างเหล็กระดับสูง มีคนจากสหภาพแรงงานสอบถามแล้ว ตำรวจจึงไม่สามารถกักขังคนในบ้านตระกูลหลิวได้นานเกินไป

“อะไรนะ! เจ้าตัวเล็กนั่นเอาเงินพวกเราไปใช้หนี้บ่อนพนันหมดเลยเหรอ?!” เจียจางซือเบิกตากว้างพร้อมกับ ตกใจอย่างสุดขีด เพื่อนบ้านแถวนั้นก็แปลกใจที่หลิวกวงเทียนยังไปเล่นพนันอีก

“ทางบ้านตระกูลหลิวยินดีชดเชย 500 หยวน เป็นค่าชดเชยให้บ้านตระกูลเจีย”

“อะไรนะ!  500 หยวนเหรอ? ไม่ได้เด็ดขาด!”

โตวเหมินมองคนในลานด้วยความเหนื่อยหน่าย หวังให้เรื่องนี้จบเร็วๆ

เจียจางซือถึงกับโวยวายราวกับหนูตัวใหญ่ที่โดนเหยียบหาง ก่อนจะตะโกนเสียงดังขึ้น “เงินบำนาญของฉันก็มีเกือบ 700 หยวนนะ!! ทางบ้านตระกูลหลิวต้องจ่ายอย่างน้อย 800 หยวน ไม่งั้นเรื่องนี้ยังไม่จบ!”

“เจียจางซือ เธอพูดเท่าไหร่ก็เท่านั้นหรือไง? หลิวกวงเทียนก็บอกแล้วว่าไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนั้น แค่สามสี่ร้อยหยวนเอง พวกเรายอมจ่ายให้ตั้ง 500 หยวน ยังไม่พอจะให้เกียรติเธออีกหรือ?” ป้าสองทนไม่ไหว ลุกขึ้นมาตอบโต้ด้วยเสียงแข็ง

“พูดไร้สาระ! เงินบำนาญของฉันมีเกือบ 700 จริงๆนะ!”

“แกนั่นแหละพูดมั่ว! บ้านพวกแกมีเงินมากขนาดนี้ได้ยังไง? ถ้ามั่นใจมากก็เอาสมุดบัญชีมาให้ดูสิ!”

“เจ้าเตี้ย ลูกแกเอาเงินฉันไป แกก็ยังกล้ามาทะเลาะกับฉันอีกเหรอ? รีบจ่ายเงินมา!”

“หญิงแก่ แกกำลังรีดไถ!”

ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครยอมกัน โต้เถียงกันจนหน้าแดง เกือบจะลงไม้ลงมือกัน โชคดีที่ตำรวจเข้ามาห้ามทัน

“พอๆ นะครับ”

“นี่เป็นจำนวนเงินที่ทางตระกูลหลิวยินยอมจะชดใช้ให้ ถ้าคุณยังไม่พอใจ ก็สามารถฟ้องร้องผ่านศาล ให้หลิวกวงเทียนเป็นผู้จ่ายค่าชดเชยได้”

โตวเหมินพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “งั้นก็ให้หลิวกวงเทียนเป็นคนจ่าย”

เจียจางซือพูดเสียงดังอย่างไม่ยอมแพ้

“ตกลง งั้นพวกเราไม่จ่าย 500 หยวนนี้แล้ว ให้หลิวกวงเทียนรับผิดชอบเอง”

“เป็นเขาที่ขโมยเงินไป อีกอย่างไม่เกี่ยวกับพวกเราเพราะเขาเอาไปใช้หนี้บ่อนพนันเอง ดังนั้นบ้านเราไม่ต้องจ่ายแทน” ป้าสองพูดตรงไปตรงมา

“เจ้าเตี้ย นี่มันหมายความว่าอย่างไร?” เจียจางซือได้ยินแบบนั้นก็ถามเสียงดังทันที  ป้าสองไม่ได้อธิบายแค่เบ้ปากหนีแล้วหันไปมองทางอื่น

เจียจางซือมองโตวเหมิน

โตวเหมินอธิบายขึ้น “ตามกฎหมายของประเทศ คนที่ขโมยคือหลิวกวงเทียน เขาต้องรับผิดชอบคืนเงินเอง ไม่เกี่ยวกับคนอื่น”

“คุณพูดอะไรนะ!”

ใบหน้าของเจียจางซือบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“เจียจางซือ ตอนนี้สังคมบ้านเมืองเราเปลี่ยนใหม่แล้ว ห้ามใช้วิธีเก่าแบบนั้นอีก”

ป้าสองพูดอย่างมั่นใจขึ้น “ใครขโมยเงิน ก็ให้ไปเอาเงินคืนจากคนนั้น”

".........."

เจียจางซือโกรธจนหน้าแดง ชี้ไปที่ป้าสองแต่พูดไม่ออก

ให้หลิวกวงเทียนคืนเงิน?? เขามีเงินที่ไหนกัน!! ถ้าเขามีเงิน จำเป็นต้องไปขโมยหรือ?