บทที่ 84 แผนการของฉินหวยหรูไม่สำเร็จ

บทที่ 84 แผนการของฉินหวยหรูไม่สำเร็จ

คนในลานพอเห็นฉินหวยหรูถือชามเดินไปหลังบ้าน ก็เดาได้ทันทีว่าเธอจะไปทำอะไร ต่างพากันซุบซิบเบาๆ พร้อมทำหน้าสนุกเหมือนได้ดูละคร

“บ้านตระกูลเจียนี่หน้าด้านจริงๆ เมื่อกี้ยังทะเลาะกับหลินเย่อยู่เลย ตอนนี้จะไปขอเนื้อเขาแล้วเหรอ?”

“นี่เพิ่งรู้เหรอ? บ้านตระกูลนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ”

“สงสารฉินหวยหรูนะ ที่มาเจอแม่สามีแบบนั้น...”

“แล้วเจียตงสวี่ล่ะ? ไม่คิดห้ามเมียตัวเองบ้างรึไง? จะปล่อยให้ไปขอเนื้อกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้?”

“เมื่อกี้เห็นเดินออกไปข้างนอกแล้ว”

“ช่วงหลังมานี้กลับบ้านดึกตลอด ได้ยินว่าพอตกค่ำก็ออกจากบ้านไปอีก จะรีบไปไหนนัก?”

“ใครจะไปรู้...บางทีเมียท้องใหญ่แบบนั้น เขาอาจจะ...”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”

“เดากันสิ ฉินหวยหรูจะขอเนื้อเขาสำเร็จมั้ย?”

“อย่าว่ากันไปเลย ฉินหวยหรูก็เป็นคนดีนะ แค่โชคร้ายที่ต้องมาเจอคนแบบนั้น...”

เสียงหัวเราะดังขึ้นมาเป็นระยะ ฉินหวยหรูได้ยินทุกคำ แต่สีหน้ายังคงเงียบสงบ เธอเดินตรงไปถึงหน้าบ้านหลินเย่อย่างนิ่งๆ เพราะมีเฮ่ออวี่สุ่ยอยู่ในบ้าน แม้จะเป็นแค่เด็กน้อยในสายตาของหลินเย่ก็ตามแต่ก็ยังเป็นผู้หญิง

เขาเลยไม่ได้ปิดประตู พอฉินหวยหรูมาถึงก็หลินเย่กับเฮ่ออวี่สุ่ยนั่งกินข้าวอยู่ในบ้าน

“พี่หลินเย่ หมูตุ๋นของพี่หอมจังเลย ดูดีกว่าที่พี่ชายหนูทำอีกนะ”

“หิวก็กินเยอะๆ อย่ามัวแต่กินแต่หมั่นโถวนะ ดูซิ ผอมแห้งหมดแล้ว กินเนื้อเข้าไปเยอะๆ”

“แต่พี่หลินเย่สิควรกินเยอะๆ หนูรู้ว่าเดี๋ยวนี้เนื้อหายากจะตาย”

“เงียบเถอะ กินไป”

หลังพูดจบหลินเย่ก็คีบเนื้อชิ้นโตใส่ชามให้เฮ่ออวี่สุ่ย

“ขอบคุณนะพี่หลินเย่~”

เฮ่ออวี่สุ่ยตอบกลับแล้วยิ้มหวานออกมา ก้มหน้ากินเนื้อตุ๋นอย่างเอร็ดอร่อย แต่หลังจากเธอกินไปได้ไม่นาน   ช่วงไหล่ของเธอก็เริ่มสั่น น้ำตาคลอเบ้า หลินเย่เห็นแล้วถึงกับงงจึงรีบถามออกมา

“อวี่สุ่ย เป็นอะไรไปเหรอ?”

“ฮึก...หนู...หนูไม่ได้กินเนื้อเยอะขนาดนี้มานานแล้ว...พี่หลินเย่ ใจดีเหลือเกิน...”

เฮ่ออวี่สุ่ยเงยหน้าขึ้น น้ำตาซึมคลอเบ้า ดวงตาสั่นระริก เต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ… ผสมปนกับบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก

“อย่าร้องสิ ๆ ก็แค่หมูตุ๋นเอง เดี๋ยวพี่ชายเธอกลับมา เห็นเข้าคิดว่าพี่รังแกเธอนะ!” เห็นหลินเย่ทำหน้าเหวอๆ      เฮ่ออวี่สุ่ยก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

“แหะๆ ก็พี่หลินเย่นั่นแหละ รังแกหนู! ทำของดีๆ ให้กินแบบนี้ แล้วหนูจะทนกินหมั่นโถกับผักดองได้ยังไงอีก!” หลินเย่เห็นเธอหยุดร้องก็รู้สึกโล่งใจ ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้พลางหัวเราะ

“พี่นึกว่าเรื่องใหญ่ ที่ไหนได้...ต่อไปถ้าเห็นพี่ทำกับข้าวอร่อยแบบนี้แล้วหิว ก็มาขอกินได้เลยนะ”

เฮ่ออวี่สุ่ยได้ยินยิ่งรู้สึกเกรงใจ แต่ก็รีบส่ายหัวไปมา “ไม่ได้หรอก ถ้างั้นหนูก็เอาเปรียบพี่หลินเย่น่ะสิ”

“ไม่เป็นไร แค่หมูนิดหน่อยเอง คิดซะว่าพี่เลี้ยงหมาไว้ดีกว่า?”

“งั้น...ว่าง ว่าง!”

เฮ่ออวี่สุ่ยทำท่าเลียนแบบหมาน้อยจนหลินเย่หัวเราะดังออกมา

ด้านนอก ฉินหวยหรูที่แอบฟังถึงกับกลืนน้ำลาย เธอก็อยากจะเป็นหมาให้เขาเลี้ยงเหมือนกัน...

แต่ก็ได้สติกลับมา รีบสะบัดชายเสื้อทัน

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก...”

ฉินหวยหรูเคาะประตูที่แง้มอยู่ พลางยิ้มแล้วพูดขึ้น “น้องหลินเย่...อวี่สุ่ย กำลังกินข้าวกันอยู่เหรอ?”

หลินเย่เห็นฉินหวยหรูก็ขมวดคิ้ว น้ำเสียงเย็นลงทันที

“มาทำอะไร?”

“น้องหลินเย่...พี่สาวขอหมูตุ๋นสักสองชิ้นได้ไหม? ปังเกิงที่บ้านร้องจะกินเนื้อไม่หยุด พี่ท้องโตตอนนี้จะไปหาซื้อที่ไหนได้...สงสารพี่เถอะนะ...”

“ลูกชายของเธออยากกินเนื้อแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?! ไปขอสามีเธอสิ ฉันไม่ใช่พ่อมันสักหน่อย” คำพูดของหลินเย่ทำเอาฉินหวยหรูถึงกับสะท้านใจ น้ำตาคลอเบ้า เธอพยายามกลั้นใจ พูดเสียงเบาอย่างน่าสงสาร

“น้องหลินเย่...ฉันรู้...ฉันรู้ว่าคราวนี้แม่สามีของฉันผิดเอง...แต่ฉัน...”

หลังจากพูดยังไม่ทันจบ หลินเย่ก็แค่นหัวเราะออกมาแล้วพูดขัดขึ้นทันที “แม่สามีของเธอให้มาเสียหน้า            เธอก็มานะเหรอ?”

“ฉินหวยหรู...เธอนี่ช่างน่าสงสารจริงๆ...”

“เวลาบ้านไหนทำกับข้าวดีๆ เจียจางซือก็ให้เธอมาขอทุกที แต่พอกลับบ้าน ของพวกนั้นมีเหลือให้เธอไหมล่ะ?”

คำพูดของหลินเย่แต่ละคำเหมือนแทงใจดำฉินหวยหรูอย่างไม่หยุด  เฮ่ออวี่สุ่ยที่นั่งกินอย่างเงียบๆ ถึงกับชะงักช้อน แล้วเงยหน้าขึ้นมามองฉินหวยหรูแวบหนึ่ง

พูดตามตรง เธอเคยเกลียดฉินหวยหรู เพราะผู้หญิงคนนี้เคยทำให้เธออดกินข้าวกล่องดีๆ ที่พี่ชายเอากลับมาบ้านบ่อยๆ แต่พอเห็นสภาพตอนนี้ ก็อดสงสารไม่ได้

เพราะสุดท้ายแล้ว ทุกคนก็ลำบากและอดอยากเหมือนกันหมด หลินเย่เห็นฉินหวยหรูยืนนิ่งเหมือนคนไร้วิญญาณ ก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เจียตงสวี่เงินเดือนตั้งยี่สิบกว่าหยวน ไหนจะเงินเก็บของพ่อเขา เงินบำเหน็จอีก บ้านตระกูลเจียไม่ได้จนซะหน่อย”

“แต่ทำไม...ถึงไม่ให้เงินเธอไปซื้อเนื้อบ้าง?”

“กลับปล่อยให้เธอเหมือนขอทาน ต้องมาขอยืมข้าวยืมของชาวบ้านเป็นประจำ?”

“รู้รึเปล่า...ทุกเดือนเจียจางซือกับเจียตงสวี่ยังแอบออกไปกินเลี้ยงกันอยู่เลย” คำพูดนี้ทำเอาฉินหวยหรูเงยหน้าขึ้นทันทีพร้อมดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

ในหัวก็เริ่มคิดตาม...ทุกเดือนเจียตงสวี่จะพาแม่ออกไปข้างนอกเสมอ บอกว่าไปหาหมอ... แต่ถ้าไปหาหมอจริง ทำไมไม่ใช้ให้เธอเป็นคนพาไปล่ะ? ตามนิสัยบ้านนั้น ต้องสั่งให้เธอทำนะ...

“อื้ม...หนูเคยเห็นเจียจางซือกับเจียตงสวี่ออกมาจากร้านอาหารแถวโรงเรียนด้วยนะ”

เฮ่ออวี่สุ่ยพูดเสริมด้วยเสียงเบา

ฉินหวยหรูหันไปมองเด็กน้อยตาใส่ ก็รู้ทันทีว่าเด็กคนนี้ไม่โกหกแน่

“ฉินหวยหรู ไม่ว่าเธอจะพยายามทุ่มเทแค่ไหน สำหรับในสายตาแม่ลูกคู่นั้น...เธอก็แค่คนนอกคนหนึ่ง!”

คำพูดสุดท้ายของหลินเย่เหมือนฟาดเข้ากลางใจฉินหวยหรูจนเธอหมดแรง น้ำตาไหลซึมออกมาไม่หยุด

ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีเสียงร้อง...มีแค่หยดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่เธอกลืนไม่ลง

“กลับไปเถอะ...ฉินหวยหรู” หลินเย่เหลือบมองชาวบ้านที่แอบดูอยู่ในลานก่อนจะพูดด้วยเสียงเรียบเฉย

เขาไม่คิดจะใจดีแบ่งเนื้อให้ เพราะถ้าให้เธอ คนอื่นในลานต้องตามมาขอแน่

ต่างจากเฮ่ออวี่สุ่ย...เธอเป็นแค่เด็กหญิงตัวเล็กๆ พี่ชายไม่เอาไหน กินไม่อิ่มเป็นประจำ คนในลานรู้กันหมด

แต่ฉินหวยหรูไม่ใช่แบบนั้น...

ถ้าเขาให้เนื้อเธอ วันนี้ลือกันทั้งลานแน่ว่า...‘หลินเย่แอบชอบฉินหวยหรู’ หรือไม่ก็ ‘กลางคืนแอบมากินข้าว         ในบ้านของหลินเย่’ อะไรทำนองนั้น

ฉินหวยหรูมองหลินเย่ด้วยสายตาเจ็บปวด เช็ดน้ำตาแล้วหันหลังเดินจากไปเงียบๆ

“กินต่อเถอะนะเด็กน้อย เรื่องจบแล้ว” หลินเย่หันกลับไปพูดกับเฮ่ออวี่สุ่ย

“พี่หลินเย่...จริงๆ หนูก็ว่าสงสารพี่ฉินเหมือนกันนะ ตอนเธอแต่งงานมาใหม่ๆ เธอก็ดี เคยแบ่งหมั่นโถให้หนูกินด้วย”

“อาจจะใช่...แต่มันไม่เกี่ยวกับเรา อวี่สุ่ย ตัวเล็กแบบนี้ไม่ต้องไปสนใจหรอก กินข้าว ตั้งใจเรียนหนังสือให้ดีๆ ก็พอ”

หลังพูดจบหลินเย่ก็ยกมือขึ้นมาลูบหัวของเฮ่ออวี่สุ่ยเล็กน้อย

เด็กหญิงคนนี้พลางหัวเราะพร้อมกับทำตาหยีขึ้นมาอย่างน่ารัก

“ค่า~ รู้แล้ว~”