บทที่ 77 คนอยู่ที่เสื้อผ้า ม้าอยู่ที่อาน
บทที่ 77 คนอยู่ที่เสื้อผ้า ม้าอยู่ที่อาน
บทที่ 77 คนอยู่ที่เสื้อผ้า ม้าอยู่ที่อาน
หลินเย่ปั่นจักรยานกลับมาถึงลานซื่อเหอหยวน
มือที่จับแฮนด์รถมีปลาสดแขวนไว้อยู่สองตัว หนักราวสามกิโลกรัม ชัดเจนว่านี่คือผลลัพธ์ จากการตกปลามาทั้งวันของเขา ด้านหลังจักรยานยังมีถุงผ้าที่ซื้อจากร้านของเฉินเสวี่ยหรูไว้ด้วย
“ว้าว ! หลินเย่เปลี่ยนชุดใหม่ ดูหล่อขึ้นเยอะเลย !”
"พูดจริง ๆ นะ ! ! ! "
"ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยสังเกตว่าหลินเย่หล่อขนาดนี้ ? ! ! "
"ใช่ ก่อนหน้านี้แค่รู้สึกว่าหลินเย่ตัวสูงใหญ่ แต่ร่างกายผอม สีหน้าก็ไม่ดี"
“นั่นแหละ เพราะก่อนหน้านี้หลินเย่ลำบากมาก กินไม่อิ่ม แต่ตอนนี้ชีวิตดีขึ้น ผิวพรรณก็เลยดีตาม”
“ยิ่งใส่ชุดจงซานแล้วยิ่งดูเปลี่ยนไปเลย”
“ใช่ ! เขาว่ากันว่า ‘คนอยู่ที่เสื้อผ้า ม้าอยู่ที่อาน’ หลินเย่ใส่ชุดนี้ดูเท่ขึ้นจริง ๆ”
“ดูสิ ข้างหลังจักรยานเขามีถุงเสื้อผ้าใหม่อีกนะ”
“พวกนี้ไม่รู้จักประหยัดเลย แทนที่จะซื้อผ้ามาตัดเองกลับดันไปซื้อเสื้อผ้าราคาแพงมาใส่”
“ก็แบบนี่ล่ะ หลินเย่เป็นผู้ชายโสด จะตัดเย็บเสื้อผ้าเป็นได้ไง และตอนนี้หลินเย่ก็ไม่ได้ขาดเงินสักหน่อย !”
เหล่าหญิงสาวในลานต่างแอบมองหลินเย่ด้วยสีหน้าแววตาเขินอายเล็กน้อย กระซิบกระซาบกันอย่างตื่นเต้น แม้แต่ฉินหวยหรูที่กำลังซักผ้าอยู่ ก็ยังแอบเหลือบมองหลินเย่อย่างอดไม่ได้
ก่อนหน้านี้ ใบหน้าของหลินเย่ดูซีดเซียวเหมือนไม่ค่อยมีแรง เหมือนคนทั่วไปในยุคนั้น โดยเฉพาะคนชนบท ที่หน้าตาซีดเซียวเป็นเรื่องปกติ
แต่ตอนนี้ ใบหน้าของเขาขาวใสขึ้น ไม่ใช่ขาวแบบอ่อนแอ แต่เป็นขาวแบบสุขภาพดีและดูแข็งแรง รูปร่างยังสูงใหญ่เหมือนเดิมและไม่ได้ผอมบางเหมือนแต่ก่อนแล้ว
ไหล่กว้าง แข็งแรง เอวไม่ย้วย หุ่นดีดูโดยรวมแล้วถือว่าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเป็นชาย ชุดจงซานที่เขาใส่ทำให้ใบหน้าที่ยังดูเด็กหน่อย ๆ ของเขาดูโตและมั่นคงมากขึ้น เพิ่มเสน่ห์ของผู้ชายขึ้นอีกหลายเท่า !
“ทำไมเขาถึงดูดีขึ้นขนาดนี้นะ...” ฉินหวยหรูคิดในใจและตัวสั่นเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาซักผ้าต่อทันที ถ้าจางซือมาเห็นว่าเธอเผลอทำหน้าเหม่อลอยใส่หลินเย่แบบนี้ คงไม่พ้นถูกต่อว่าแน่
“ถ้าใครได้แต่งงานกับหลินเย่ คงโชคดีมากเลยนะ”
“ใช่ ถ้ารู้แบบนี้ตั้งแต่แรก ฉันคงจับคู่ให้หลินเย่แล้ว”
“หลินเย่หน้าตาดี แถมยังเป็นรองหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อของโรงงานเหล็กที่ 1 ด้วย ใครจะมีบุญวาสนาได้แต่งงานกับเขานะ ?”
" ปีที่แล้วตอนฉันไปดูตัว ก็เพราะคนในลานบอกว่าเขาทำพ่อแม่ตายไปแล้ว ฉันถึงได้ไม่สนใจหลินเย่เลย ตอนนี้ฉันเสียใจจริง ๆ ......"
“เรื่องนี้ฉันรู้ดี ว่าเป็นเจียงจางซือที่ปล่อยข่าวนี่แหละ”
หญิงสาวในลานต่างถอนหายใจ เมื่อนึกถึงหลินเย่ที่ใส่ชุดจงซานแล้วดูดีขึ้นมาก แต่พวกสาวน้อยในลาน กลับแอบมองเขาด้วยดวงตาเปล่งประกายอย่างตื่นเต้น
แต่คนที่เสียดายที่สุดก็คือ อวี่สวี่ เธอมีโอกาสจะได้แต่งงานกับหลินเย่ เป็นเพราะแม่ไม่เชื่อคำพูดของแม่สื่อ แต่กลับไปเชื่อเหยียนเจียเฉิงแทน ทำให้เธอพลาดผู้ชายดี ๆ ไปอย่างน่าเสียดาย !
ต่างจากชาวบ้านในลานที่สนใจแต่เรื่องชุดใหม่ของหลินเย่และความเปลี่ยนแปลงของเขา เหยียนปู้กุ้ยกลับจับจ้องไปที่ปลาสองตัวที่แขวนอยู่ตรงแฮนด์รถจักรยานของหลินเย่
“หลินเย่ กลับมาแล้วเหรอ โอ้โห ได้ปลาตัวใหญ่สองตัวเลยนะ”
“ไม่ให้ป้าสามมาช่วยทำปลาหน่อยเหรอ ? ป้าสามทำปลาอร่อยมากเลยนะ” เหยียนปู้กุ้ยยิ้มประจบ พยายามพูดจาเอาใจหลินเย่
“ไม่เป็นไร ผมทำเองได้”
หลินเย่มองเหยียนปู้กุ้ยด้วยสายตาเย็นชาพร้อมกับปฏิเสธอย่างไม่แยแส
“เอ่อ... หลินเย่ นายไม่รู้เหรอ ? วันนี้ในลานบ้านของเราเกิดเรื่องใหญ่แล้วนะ”
“อี้จงไห่ตอนเลิกงานเจอเรื่องร้าย !”
เหยียนปู้กุ้ยเปลี่ยนเรื่องอย่างไม่ยอมแพ้ พลางพูดด้วยน้ำเสียงลับ ๆ ล่อ ๆ
“อ้อ ? มีคนตายเหรอ ?”
เมื่อได้ยินข่าวเรื่องของอี้จงไห่ หลินเย่ก็คิดทันทีว่าเป็นฝีมือ ‘พี่เฉียง’ ที่ส่งคนมาเล่นงาน
“ไม่ตายนะ แต่เอ็นมือของเขาถูกเฉือนออก !”
“เฮ้อ... ถือว่าเป็นคนพิการไปแล้วล่ะ”
เหยียนปู้กุ้ยถอนใจเฮือกใหญ่แล้วรีบเสนอขึ้น “งั้นเราคุยกันไป กินข้าวไปดีไหม ?”
“นั่นมันน่าเสียดายจริง ๆ เป็นเวรกรรมที่ส่งต่อกันมา”
หลินเย่ก็ถอนหายใจเบา ๆ ด้วยท่าทางเย็นชาและตอบกลับขึ้น “ไม่ต้องหรอก ผมไม่สนใจว่าอี้จงไห่จะเป็นตายร้ายดียังไง”
“อีกอย่าง เราสองคนก็รู้สถานะกันดีอยู่แล้ว อย่าเข้ามาใกล้อีกนะ ‘ผมเกลียดกลิ่นตัวคุณ’” หลังพูดจบ หลินเย่ก็ปั่นจักรยานกลับบ้านไปทันที ไม่สนใจสายตาอาฆาตและโลภของเหยียนปู้กุ้ยเลย
“ชุ่ยฮวา ฉันหิวแล้ว”
“อกตัญญูจริง ๆ ...อกตัญญู...”
“ในลานนี้ไม่มีใครดีเลยหรือไง ? ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ ไม่มีใครเอาข้าวมาให้กินบ้างเลย”
หลินเย่ยังไม่ทันเดินเข้าไปในลานหลังบ้าน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหญิงชราหูหนวกโวยวายออกมา เมื่อคิดถึงหญิงชราหูหนวกที่นอนติดเตียง ถูกปล่อยปละละเลยแบบนี้ หัวใจเขากลับรู้สึกสบายขึ้นแปลก ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา พร้อมกับเสียงหม้อชามช้อน กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วซื่อเหอเหยวี่ยน
“ใครกันนะ ทำไมกลิ่นหอมจัง ดูเหมือนจะเป็นปลาตุ๋นซีอิ๊วด้วย”
หลิวไห่จงสูดดม แม้แต่ไข่ในปากก็ไม่อร่อยอีกต่อไป
"ใช่ ไม่คิดจะแบ่งปันเลยหรือไง" ป้ารองเสริม
หลิวกวางเทียนกับหลิวกวางฝูสูดกลิ่นอาหารอย่างหิวโหย พยายามนึกว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินปลาคือเมื่อไหร่ แต่คิดเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก ถ้าในบ้านมีปลาและเนื้อเมื่อไร หลิวไห่จงกับหลิวกวางฉีก็กินเรียบพวกเขาไม่ได้กินเลย
“จะเป็นใครได้ล่ะ ก็ต้องหลินเย่นี่แหละ”
หลิวกวางฉีกัดกินไข่ที่อยู่ในมือพร้อมแสดงออกด้วยความอิจฉาอย่างชัดเจน
“ไอ้หนูนั่นกินแต่ของดีทุกวัน ใช้ชีวิตดูฟุ่มเฟือยเกินไป ยังไงก็ต้องถูกคนไปแจ้งจับเร็ว ๆ นี้แหละ” หลิวไห่จงจิบเหล้าแล้วบ่นด้วยความอิจฉา
แต่ก็แค่พูดไปงั้นแหละ เพราะทุกคนรู้ดีว่าหลินเย่มีฝีมือในการตกปลา ถ้าจะไปแจ้งจับก็เท่านั้น แถมยังจะมีปัญหาเพิ่มให้ตัวเองอีก
“ฉันหิวแล้ว ใครกำลังทำปลาตุ๋นซีอิ๊ว รีบเอามาให้ฉันหน่อย”
“ทุกคนต้องรู้จักเคารพผู้สูงอายุด้วยนะ !”
“หญิงชราอย่างฉันแก่ขนาดนี้ แถมยังนอนติดเตียงอีก พวกแกไม่มีหัวใจ ไม่มีความเมตตาเลยหรือไง ?” หญิงชราหูหนวกได้กลิ่นปลาหอม ๆ ยิ่งหิวจนทนไม่ไหว ต้องตะโกนโวยวายเสียงดังขึ้น แต่ก็ไม่มีใครสนใจเธอเลย
ป้าใหญ่ทำอาหารเสร็จแล้ว ก็เอาไปส่งที่โรงพยาบาล
ที่ลานกลางบ้านตระกูลเจีย
“ใครกินปลาตุ๋นซีอิ๊วกัน ?”
เจียจางซือวางขนมลงบนโต๊ะแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะสูดดมกลิ่นอาหารในอากาศ
“หลินเย่ทำค่ะ ฉันเห็นเขาตกปลาได้กลับมาสองตัว” ฉินหวยหรูพลางพูดเบา ๆ
“ไอ้หลินเย่นั่นกินแต่ของดี ๆ ไม่เคยเอามาแบ่งให้ครอบครัวเราเลย สมควรจะโสดตลอดชาติ !”
เจียจางซือรู้สึกโมโหมาก แต่ที่มุมปากมีน้ำลายไหลออกมาเป็นระยะ
“พ่อครับ ผมอยากกินปลา !” ปังเกิงร้องเสียงดัง
“ไปไกล ๆ”
เจียตงสวี่วันนี้เสียเงินพนันไปสามสิบหยวน อารมณ์ไม่ดี ตะโกนใส่ปังเกิงจนเด็กกลัวร้องไห้เสียงดัง
“ทำไมต้องตะคอกเด็กด้วย ?”
เจียจางซืออุ้มปังเกิงเข้ากอดแล้วปลอบขึ้น “ปังเกิงอย่าร้องไห้นะ พรุ่งนี้ให้แม่ไปซื้อเนื้อมา เราจะกินเนื้อกัน”
“แม่ค่ะ ฉันไม่มีเงิน” ฉินหวยหรูพลางพูดเบา ๆ
“ไม่มีเงิน ? แล้วเอาเงินไปทำอะไร ?”
เจียจางซือตวาดกลับไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง
“ตงสวี่ให้เดือนละสิบหยวน พวกเราสามสี่คนกินข้าวด้วยกัน จะเหลือเงินตรงไหน ?” ฉินหวยหรูพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ เจียตงสวี่ให้เงินค่าใช้จ่ายเดือนละสิบหยวน
บวกกับเงินเลี้ยงดูของเจียจางซือเดือนละสามหยวน ที่เหลือเขาเอาไว้ซื้อบุหรี่กับเล่นไพ่
“ยังกล้าเถียงเหรอ ?”
เจียจางซือบีบแขนฉินหวยหรูอย่างแรงแล้วพูดตำหนิขึ้น “ถ้าไม่ใช่เพราะบ้านของฉันรับเธอมา เธอคงยังขุดดินอยู่ที่บ้านนอกอยู่เลย ตอนนี้เธอปีกแข็งแล้ว.....”
“แม่ค่ะ หนูไม่ได้ทำแบบนั้น” ฉินหวยหรูตาแดงแล้วพูดเสียงดัง
“พอได้แล้ว หยุดเถียงกัน !”
เจียตงสวี่ตะโกนเสียงดังออกมาพร้อมกับถ้วยและตะเกียบลงบนโต๊ะอย่างแรง
“พรุ่งนี้ถ้าฉันได้เงิน จะไปซื้อเนื้อมาอีก”
“ใช่ ใช่ ตงสวี่ของบ้านเรายังไงก็เจ๋งที่สุด !” เจียจางซือได้ยินแบบนี้ก็ยิ้มจนตาเป็นเส้นบาง ๆ