บทที่ 75 มือของอี้จงไห่พิการ
บทที่ 75 มือของอี้จงไห่พิการ
บทที่ 75 มือของอี้จงไห่พิการ
“พอได้แล้ว! ถ้ายังทุบตีอีกเดี๋ยวก็มีคนตายแน่ !”
เหล่าซานตะโกนห้ามเหล่าอู่ แต่ในใจกลับคิดว่า ‘ไม่นึกเลยว่าเหล่าอู่จะมีพรสวรรค์เรื่องการแสดงเก่งขนาดนี้ เขาแทบจะเชื่อแล้วสิ ! ’
หลังจากห้ามเหล่าอู่แล้ว เหล่าซานก็เดินไปนั่งยอง ๆ อยู่ข้างหน้าอี้จงไห่ แล้วมองลงมาอย่างเหนือกว่า “ไอ้แก่ กล้าดีจริงนะ ? กล้าแจ้งจับสิบสามไท่เป่า !”
อี้จงไห่รู้สึกเจ็บใจจนร้องไห้ น้ำตาไหลพราก ยกสามนิ้วขึ้นมาสาบาน
“พี่ใหญ่ ฉันสาบานจริง ๆ ว่าฉันไม่ได้ไปแจ้งจับพวกนายนะ! นี่ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ ๆ !”
“ไอ้แก่เวร ! ถึงตอนนี้ยังมาแกล้งอีก!”
เหล่าซานโมโหแล้วเตะเข้าไปที่ปากของอี้จงไห่ทันที
“อ๊าก ! !”
ฟันหลุดไปสามซี่ในพริบตา ปากของอี้จงไห่เต็มไปด้วยเลือด แต่เขายังพยายามอธิบาย
"แกนี่ไม่รู้จักหลาบจำเลยนะ ! พี่น้อง จัดการให้ฉัน ! สั่งสอนเขาให้ดี ! ทำให้เขาเชื่อฟังหน่อย ! "
เหล่าอู่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบพาคนอีกหลายคนพุ่งเข้าหาอี้จงไห่ทั้งชกทั้งเตะจนเขาต้องร้องโอดโอย
“อ๊ากก... ฉันไม่ได้... ฉันไม่ได้ทำ !”
“ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ !”
อี้จงไห่ถูกทุบตีจนกลิ้งไปมาบนพื้น เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
“หาอะไรอุดปากมันไว้ !”
ทันใดนั้นก็มีชายร่างใหญ่โตคนหนึ่ง หยิบผ้าสกปรกเหม็นเน่าอุดปากอี้จงไห่ “ไอ้แก่ ! กล้าแจ้งจับสิบสามไท่เป่า คราวนี้ต้องให้บทเรียนที่สาสม !” เหล่าซานสั่งให้ผู้ชายกลุ่มนั้นจับมือจับเท้าอี้จงไห่ให้แน่น เขายังรับมีดปลายแหลมจากเหล่าอู่มาถือไว้ในมือ
“หือ หือ หือ...”
อี้จงไห่เห็นเหล่าซานถือมีดเข้ามาใกล้ เขากลัวจนดิ้นสุดแรง แต่คนแก่อย่างเขาจะหลบหนีจากชายร่างใหญ่โตสี่คนที่จับเขาอยู่ได้ยังไง เหล่าซานไม่ลังเล ใช้มีดเย็นเฉียบกรีดลงไปที่เส้นเอ็นข้อมือของอี้จงไห่
“ฉั๊วะ ! !”
เลือดพุ่งกระจาย อี้จงไห่ทรุดตัวหลังเงยหน้าด้วยความเจ็บปวดจนตัวแข็งเกร็งจนตาแทบจะปูดโปนออกมา
“ฉั๊วะ ! !”
“อื้ออื้ออื้อ——”
เหล่าซานไม่ได้หยุด เขาตัดเส้นเอ็นข้อมืออี้จงไห่อีกหนึ่งท่อน ทำแบบนี้เพื่อป้องกันไม่ให้เส้นเอ็นต่อกันได้อีก
ถ้าขาดไปขนาดนี้ แม้จะไปโรงพยาบาลเพื่อต่อก็ไร้ประโยชน์ มือของอี้จงไห่จะไร้ความสามารถไปเลย แม้กระทั่งจับปากกาเขียนหนังสือยังทำไม่ได้
"ไอ้แก่ ตอนนี้รู้หรือยังว่าผลของการขัดขวางพวกเราคืออะไร ยังกล้าไปแจ้งความอีกไหม ? ? "
เหล่าซานตบหน้าของอี้จงไห่แรง ๆ
“ถ้าแกยังไปแจ้งความ พวกพี่น้องคนไหนติดคุกขึ้นมา พวกเราที่เหลือจะทำให้แกกับครอบครัวพังพินาศ !”
ได้ยินคำขู่ของเหล่าซาน อี้จงไห่ถึงกับตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
“ไปกันเถอะ !”
เหล่าซานเตะเข้าท้องของอี้จงไห่แรง ๆ แล้วโบกมือเรียกพวกที่เหลือออกจากซอยตันนี้ไปอย่างเท่ ๆ
“อ๊ากกก ! ! !”
อี้จงไห่เจ็บจนคลานบนพื้นเหมือนหนอน ใบหน้าร่ำไห้ปนเลือด
“ช่วย... ช่วยด้วย ! ! !”
อี้จงไห่สุดทน พอถ่มผ้าขี้ริ้วที่อยู่ในปากออกมาได้ เขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดเต็มเสียง แต่ยังไม่ทันจะเรียกคนช่วย ก็หมดสติไปด้วยความเจ็บปวด
สุดท้ายเป็นเด็กคนหนึ่งที่พบอี้จงไห่ ตกใจรีบไปตามตำรวจที่กำลังลาดตระเวนในถนน
เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงซอยตัน ก็พบรอยเลือดเต็มพื้นและอี้จงไห่ที่กำลังจะตาย
ถ้าไม่รีบนำส่งโรงพยาบาล ตอนนี้มีหวังจะเสียชีวิตแน่ ๆ
“ใครรู้จักผู้บาดเจ็บบ้างไหม ? ถ้ารู้ช่วยรีบแจ้งญาติด้วย เราจะรีบนำตัวเขาไปส่งโรงพยาบาลทันที ถ้าช้าไปอาจเกิดเรื่องร้ายแรงได้”
ตอนนี้บริเวณปากซอยมีผู้คนมารวมตัวกันจำนวนมาก
ไม่ใช่เรื่องแปลกในฐานะ 'บุคคลที่มีชื่อเสียง' ล่าสุดของโรงงานเหล็ก คนแถวนี้จริง ๆ แล้วมีคนรู้จักอี้จงไห่
"สหายตำรวจ ผมรู้จักผู้บาดเจ็บ เขาคือช่างเหล็กอี้จงไห่จากโรงงานเหล็กที่สาม"
ชายวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งลุกขึ้นมาอาสา “ผมจะไปบ้านเขาแจ้งครอบครัวของเขาให้เร็วที่สุด”
“ขอบคุณครับ คุณช่วยรีบแจ้งญาติของเขาด้วย ตอนนี้เราจะรีบนำเขาส่งโรงพยาบาล” ตำรวจกล่าวขอบคุณแล้วอุ้มอี้จงไห่ขึ้นรถไปโรงพยาบาลทันที
เมื่อป้าใหญ่รู้ข่าว ก็ตกใจรีบรุดไปที่โรงพยาบาล แต่พอไปถึงอี้จงไห่ก็ถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดไปแล้ว หลังจากจ่ายค่ารักษาพยาบาลเรียบร้อย ป้าใหญ่ก็นั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัด
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง อี้จงไห่ถูกห่อเหมือนมัมมี่ ถูกหมอเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด "คุณหมอ อาการของสามีฉันเป็นยังไงบ้าง อันตรายหรือเปล่า" ป้าใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงสั่น
หมอส่ายหน้าและถอนหายใจ
“ผู้ป่วยมีบาดแผลรุนแรง กระดูกหักหลายแห่ง ต้องพักฟื้นอย่างน้อยหนึ่งเดือน ส่วนที่รุนแรงที่สุดคือเส้นเอ็นที่มือทั้งสองข้างถูกตัดขาด เราได้พยายามเย็บต่อเส้นเอ็นแล้ว แต่เนื่องจากขาดไปทั้งช่วง ถึงส่งไปรักษาต่างประเทศก็ไม่สามารถกลับมาใช้งานได้เหมือนเดิม ตอนนี้ทำได้เพียงเย็บต่อไว้ให้ใช้งานได้เบื้องต้นเท่านั้น แต่ก็จะไม่สามารถทำงานหนักได้อีกแล้ว”
“เมื่อเขาตื่นขึ้นมา อย่าลืมดูแลและปลอบใจเขาให้ดี ๆ ด้วยนะ”
คุณหมอถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะให้เจ้าหน้าที่เข็นอี้จงไห่ไปที่ห้องพักผู้ป่วย เมื่อป้าใหญ่ได้ยินข่าวร้ายนี้ รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ตาลอยและเป็นลมล้มพับลงไปทันที
“สหายช่วยด้วยครับ ! คุณป้าคนนั้นเป็นลมแล้ว !”
แพทย์และพยาบาลรีบเข้าไปปฐมพยาบาลทันที เมื่อป้าใหญ่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าเธออยู่ในห้องผู้ป่วย
มองไปที่เตียงข้าง ๆ เห็นอี้จงไห่ถูกพันแผลเหมือนมัมมี่
น้ำตาเธอไหลพรากออกมา “จงไห่... มือของคุณถ้าพิการแบบนี้ แล้วพวกเราจะอยู่กันยังไง ?”
“นี่มันเรื่องอะไร ! ใครกันที่ทำร้ายคนในครอบครัวเรา ?”
“เอามือของสามีกลับมาให้ฉัน... ฮือฮือฮือ...”
ป้าใหญ่ร้องไห้โฮด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง ถ้ามือของอี้จงไห่พิการ เขาจะทำงานต่อไปไม่ได้ ไม่มีงานทำทั้งสองคนก็ไม่รู้จะอยู่ยังไง และจะไม่มีเงินเลี้ยงชีพเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงทันที