บทที่ 61 เหยียนปู้กุ้ยทำความสะอาดห้องน้ำ หลินเย่ถูกติดตาม

บทที่ 61 เหยียนปู้กุ้ยทำความสะอาดห้องน้ำ หลินเย่ถูกติดตาม

“ม...ไม่...ไม่ใช่ฉัน...ฉันไม่ได้ทำ...”

เหยียนปู้กุ้ยตอนนี้หน้าซีดเผือดจนแทบหมดสติ มือไม้เย็นเฉียบ สมองขาวโพลนไปหมด  ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าแม่สื่อหว่านต้าเหนียงจะกล้ามาเปิดเผยเรื่องอื้อฉาวกลางโรงเรียนแบบนี้ ! !

เขาถูกประจานต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน เรื่องแย่งคู่ดูตัวจากเพื่อนบ้าน เล่นเอาเขาอับอายจนหน้าแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอาย แต่กลับไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

จะบอกว่า...ไม่ใช่เขาใส่ร้ายหลินเย่ แต่เป็นลูกชายตัวดี ?  หรือจะบอกว่าเรื่องดูตัวอวี่อสวี่เป็นฝ่ายบ้านผู้หญิงเสนอมาเอง ไม่ใช่เขาคิดจะตัดหน้า ?

ใครจะเชื่อกันล่ะ ! !

แถมต่อให้โยนความผิดให้ลูกชาย แต่ตัวเขาเป็นพ่อ เป็นครู กลับสั่งสอนลูกตัวเองยังไม่ได้ ใครจะมองว่าเขาไม่ผิดได้ลง ?

“เหยียนปู้กุ้ย ! ฉันผิดหวังในตัวนายมาก ! !”

ผอ.โรงเรียนตะคอกเสียงดัง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ

“นึกว่านายแค่ฐานะลำบาก เลยชอบฉวยโอกาสเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ที่ไหนได้...นิสัยกลับเลวร้ายกว่าที่คิดอีก !”

พอเห็นรอบ ๆ เริ่มมีทั้งผู้ปกครอง นักเรียน และครูพากันซุบซิบหนักขึ้น

ผอ.รีบออกมาปกป้องชื่อเสียงโรงเรียนทันที

“นายไม่คู่ควรจะเป็นครูอีกต่อไป ! ! ไปกวาดล้างห้องน้ำซะ ! ! !”

หลังพูดจบ คำสั่งของผอ. เสียง "ดี ! ! " ก็ดังขึ้นทันที บรรดาผู้ปกครองถึงกับตบมือสนับสนุน คนอย่างนี้จะให้สอนลูกหลานได้ยังไง ใครจะไว้ใจ ? !

“ผอ.ครับ ฟังผมก่อน เรื่องมันไม่ใช่อย่างนั้นนะ...”

เหยียนปู้กุ้ยหน้าเหมือนถูกฟ้าผ่า ตัวสั่นเทาอยากจะแก้ตัวเต็มที่

“หลักฐานชัดขนาดนี้ นายยังจะเถียงอะไรอีก ?”

หัวหน้าฝ่ายปกครองพูดขึ้นเสียงเข้ม ชี้หน้าเหยียนปู้กุ้ย

“ใช่!! คนแบบนี้จะเป็นครูได้ยังไง”

“ลูกฉันห้ามเรียนกับเขาอีก !”

“เห็นด้วย ! ไม่ควรให้เขาสอนต่อไป !”

“สนับสนุนผอ. ! เอาออกไปเลย ! !”

เสียงสนับสนุนผอ.ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นกระแสใหญ่  ถึงแม้เรื่องนี้จะไม่ถึงขั้นผิดกฎหมาย แต่ในสายตาของผู้ปกครอง เขาสมควรถูกไล่ออกทันที

เหยียนปู้กุ้ยยืนแข็งทื่อ ตัวเย็นเฉียบเหมือนถูกน้ำแข็งสาด มองไปทางหว่านต้าเหนียงและคนรอบข้างที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง ผอ.ไม่รอช้า จึงตัดสินใจทันที หัวหน้าฝ่ายทั้งสองก็พยักหน้าเห็นด้วย

แถมยังให้เงินปลอบใจหว่านต้าเหนียง 5 หยวน เพื่อขอร้องให้เธอเลิกก่อเรื่องในโรงเรียน หลังจากนั้น ฝ่ายบริหารรีบเรียกประชุมฉุกเฉินและพร้อมประกาศผ่านเสียงตามสายทันที

"ไม่...ฉันไม่ได้ทำนะ..."

เสียงประกาศยังไม่ทันจบ นักเรียนและครูก็พากันมองมาทางเหยียนปู้กุ้ยและพูดคุยกันอย่างไม่หยุด เขาทั้งอับอาย ทั้งโกรธจัดจนหน้ามืดตาลาย

“แค่ก ! ! !”

กระอักเลือดพรวดใหญ่ ก่อนจะล้มหมดสติลงกับพื้น ไม่มีใครสนใจจะช่วยเลยแม้แต่คนเดียว สุดท้ายต้องให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยพาส่งโรงพยาบาล

เขาฟื้นขึ้นมาอีกที ก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว

หัวหน้าฝ่ายปกครองเดินมายื่น ‘หนังสือแจ้งเปลี่ยนตำแหน่ง’ ให้เขาถึงมือ นี่เป็นมติของผอ.และฝ่ายบริหารที่ลงความเห็นกันเรียบร้อยแล้ว

(สมัยนี้ แม้ครูจะทำผิด ผอ.ก็ต้องทำตามขั้นตอน ไม่ใช่ตัดสินใจเองล้วน ๆ )

ครั้งนี้เหยียนปู้กุ้ยหมดอนาคตแล้วจริง ๆ ต้องไปกวาดล้างห้องน้ำแน่นอน ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง

เว้นแต่ว่า...เขาจะลาออกเอง

แต่จะลาออกได้ยังไง ?

ทั้งบ้านยังรอเงินเดือนเขาอยู่ เงินจากลูกชายที่เป็นคนงานชั่วคราวก็แทบไม่พอใช้ ต่อให้ต้องกวาดล้างห้องน้ำ       ก็ยังได้เงินเดือนประจำสิบเจ็ดหยวนครึ่งรวมเบี้ยเลี้ยงแล้วก็ประมาณยี่สิบหยวน

ยังไงก็ดีกว่าตกงาน...

“อาซาซาซาซา...”

เหยียนปู้กุ้ยถึงกับน้ำตาไหลออกมาจริง ๆ ครั้งนี้ ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจและหงุดหงิดสุด ๆ ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าจะเป็นแบบนี้ เขาคงไม่ยอมให้เหยียนเจียเฉิงนัดดูตัวกับอวี่สวี่แน่นอน

หรือไม่อย่างนั้น... หลังจากที่ทำลายการนัดดูตัวของหลินเย่เสร็จ เขาก็ควรจะยอมจ่ายค่าจ้างแม่สื่ออีกหน่อย ให้หว่านต้าเหนียงไปเป็นแม่สื่อให้กับฝ่ายครอบครัวตระกูลอวี่แทน ถ้าเป็นอย่างนั้น อย่างน้อยก็จะถือเป็นการดูตัวตามปกติ ไม่ใช่ไปตัดหน้าแบบนี้...

บ่ายวันนั้น ที่บ้านหว่านต้าเหนียง

“ป้าหว่าน ทำได้ดีมาก !”

“นี่เป็นเงินที่ตกลงกันไว้”

หลินเย่ยื่นเงินยี่สิบห้าหยวนให้กับหว่านต้าเหนียง “ส่วนที่เกินมาอีกห้าหยวน ถือเป็นค่าลำบากพิเศษ”

หว่านต้าเหนียงยิ้มออกมาแก้มแทบปริ รับเงินมาพลางพูดด้วยความดีใจว่า “ขอบคุณนะ ขอบคุณจริง ๆ       หลินเย่... ถ้ามีงานแบบนี้อีก มาหาฉันได้เลยนะ !”

“เงินก็ให้ไปแล้ว แต่ข้างนอกห้ามพูดอะไรไม่เข้าท่าเด็ดขาด จำไว้ให้ดี” หลินเย่พูดเสียงเรียบ ๆ พลางหยิบแท่งเหล็กข้างประตูขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน

สายตาของหว่านต้าเหนียงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น จังหวะที่หลินเย่ออกแรงเบา ๆ แท่งเหล็กก็โค้งงอราวกับของเล่น “จ...จำได้แล้ว หลินเย่วางใจได้เลย เรื่องนี้ฉันจะเก็บไว้ในใจตลอดชีวิตแน่นอน !”

หว่านต้าเหนียงพูดด้วยเสียงสั่น มองไปทางหลินเย่ด้วยแววตาหวาดกลัว พลางพยักหน้ารับคำไม่หยุด

“ดีมาก งั้นฉันไปก่อนล่ะ”

หลินเย่ยังพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเดิม พอพูดจบก็เดินออกไปจากบ้าน หลังจากหลินเย่พ้นประตูไป หว่านต้าเหนียงถึงกับทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนเพิ่งรอดตายและทั่วทั้งร่างกายถึงได้คลายความเกร็งลง...

...

หลินเย่เดินออกจากบ้าน เหลือบตามองรอบ ๆ อย่างสบาย ๆ เวลานี้คนในตรอกมีไม่มาก เขาจึงเดินออกไปข้างนอก วันนี้ตั้งใจจะไปกินข้าวกลางวันข้างนอก อยากลองกินตับทอดกับซาลาเปาเซตคู่ของเมืองสี่เก้าซังสักหน่อย ส่วนน้ำเต้าหู้หมักน่ะเหรอ ? ใครจะไปกินของประหลาดนั่นกัน !

ได้ยินมาว่าแม้แต่ในอนาคตของเมืองสี่เก้าซัง เจ้าน้ำเต้าหู้หมักนี่ก็ยังไม่สูญพันธุ์ เพราะมีแต่พวกคนต่างถิ่นที่     ไม่รู้จักกลัวเท่านั้นแหละที่ดื่มกัน

ข้างทางมีร้านของกินตั้งหลายร้าน หลินเย่เลือกนั่งร้านหนึ่งแบบไม่คิดมาก อาหารยุคนี้ไม่ได้มีสารพัดอย่างเหมือนยุคหลัง เด็กเสิร์ฟยกตับทอดมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมก็โชยมาแตะจมูกทันที

พอเห็นตับทอดน้ำซุปข้นสีทองกับเครื่องในเงินแท้ ๆ หลินเย่ถึงกับน้ำลายไหล ตักเข้าปากคำแล้วคำเล่า

แถมยังมีซาลาเปาไส้หมูตุ๋นอีกลูก จิ้มจิ๊กโฉ่ว (น้ำส้มสายชูดำ) กินไปเรื่อย ๆ อย่างมีความสุข

พอกินอิ่มก็ควักเงินหนึ่งหยวนหนึ่งเหมา กับคูปองอาหารอีกสองใบจ่าย

แพงจริง ๆ !

เมื่อก่อนสองอย่างนี้รวมกันยังไม่ถึงเจ็ดเหมาเลย แต่ตอนนี้ขึ้นราคาเกือบเท่าตัวแล้ว ดูท่าว่าเพราะของขาดแคลน ทำให้ราคาอาหารกับเนื้อสัตว์ขยับขึ้นตาม ร้านอาหารกับแผงลอยก็เลยขึ้นราคาด้วย คนส่วนใหญ่ซื้อข้าวสารหรือเนื้อจากร้านค้าสหกรณ์ไม่ได้ ก็ต้องไปตลาดนักพิราบหรือตลาดลับ เพื่อซื้อของแพงแทน

“ต่อไปถ้าไม่จำเป็น จะไม่ไปตลาดลับอีกแล้ว”

หลินเย่คิดในใจอย่างมั่นคงหลังจากกินข้าวเสร็จ เพราะอีกไม่นาน ราคาของตลาดลับต้องทะยานสูงขึ้นจนพวกเบื้องบนสั่งกวาดล้างแน่ เพื่อควบคุมตลาดไม่ให้ของแพงเกินไป ถ้าเกิดพลาดไปตลาดลับแล้วเจอตรวจสอบขึ้นมา คงซวยแน่นอน !

เขาสลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวออกแล้วลุกขึ้น เตรียมเดินเล่นต่อ แถวนี้ใกล้กับถนนตงจื่อเหมิน แต่พอหันหลังกลับ หลินเย่ก็เห็นว่าห่างออกไปราวสิบกว่าเมตร มีผู้ชายวัยกลางคนสองคนท่าท่างดูพิรุธอย่างชัดเจน

เพราะตอนที่เขาหันกลับไป ทั้งสองคนถึงกับแอบหลบอย่างมีพิรุธ

“หืม ?”

หลินเย่รู้สึกสะดุดใจขึ้นมาทันที แต่เพราะคนบนถนนเยอะ เลยไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดมากไปหรือเปล่า เขาจึงเดินต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจก็แอบระวัง สอดส่องสิ่งผิดปกติด้านหลังอยู่ตลอด

หลินเย่เดินเล่นไปเรื่อย ๆ เหมือนนักท่องเที่ยว มือใหม่ สำรวจร้านโน้นร้านนี้ ตั้งแต่ห้างสรรพสินค้าย่านเป่ยซินเฉียวไปจนถึงร้านหนังสือซินฮัว

แล้วก็จริงอย่างที่สงสัย...

ชายสองคนนั้นยังเดินตามเขาไม่ใกล้ไม่ไกลตลอดทาง

สองคนนั้นตามมาทำไมกัน ?

เพราะตอนซื้อของ ทำให้ใครบางคนสนใจ ? หรือเป็นพวกสายลับที่อยากแก้แค้นเรื่องของพ่อเขา ?

หรืออาจจะเป็นพวกโจรข้างถนน ?