บทที่ 56 เจียตงสวี่ห้ามใจตัวเองไม่ได้

บทที่ 56 เจียตงสวี่ห้ามใจตัวเองไม่ได้

“ตึ้ง ! ตึ้ง ตึ้ง !”

“/จิ๊บ ! /จิ๊บ ! มานะ~...”

“ชุนจื่อ ส่งเงินมา ส่งเงินมา !”

“ตัดสินแพ้ชนะ ! ! ”

“โครตซวย วันนี้ดวงแย่จริง ๆ”

“ฮ่าฮ่า ได้ใช้สักที !”

“กูไม่เชื่อแล้ว มาเล่นใหม่อีกครั้ง !”

พอเข้าไปในลานบ้าน ทั้งสามคนเดินตามผู้ชายร่างใหญ่เข้าไปในห้องด้านใน...  เจียตงสวี่ก็รู้ว่าข้างในนั้นมันไม่ธรรมดาจริง ๆ บ้านดูเหมือนถูกดัดแปลงมา มีโต๊ะตั้งเต็มไปหมด

ตอนนี้รอบ ๆ โต๊ะพนันเต็มไปด้วยนักพนันหลากหลายรูปแบบ

ในบ่อนเต็มไปด้วยนักพนันหลายอารมณ์ บ้างก็มีคนได้ดีใจ, บ้างมีคนเสียแล้วโมโหเสียงดัง, บ้างก็มีคนบ้าคลั่ง, บ้างก็มีคนใจเย็นปะปนกันไป...

เจียตงสวี่ที่มาเป็นครั้งแรก เขามองไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น โดยเฉพาะเห็นเงินกองโตบนโต๊ะพนันแต่ละโต๊ะ ทำให้สายตาเขาเปล่งประกาย รู้สึกใจเต้นตามเสียงเชียร์ของนักพนัน

“พี่ชาย ไปเล่นสักหน่อยไหม ?”

เจียตงสวี่ได้ยินเสียงคนเรียกดังขึ้น “หกห้าสี่สาม” ถึงได้สะดุดจากความอยากได้  เมื่อหันไปมองก็พบว่าคนที่พูดเป็นชายร่างใหญ่ที่มีแผลบนใบหน้า

ส่วนหวงเออร์โกวกับซัวโฮ่วก็ยืนอยู่ข้างหลังชายคนนั้น “ตงสวี่ ฉันขอแนะนำให้รู้จักพี่ ‘หลงเกอ’ นี่คือหัวหน้าบ่อนพนันนี้ครับ” ซัวโห่วพลางยิ้มออกมาและพูดกับเจียตงสวี่

“หลงเกอ สวัสดีครับ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า น้องใหม่ใช่ไหม ? อยากลองเล่นสักตาสองตาไหม ?” หลงเกอทำตัวเป็นมิตร ยกมือทาบไหล่เจียตงสวี่อย่างเป็นกันเอง

“ผม... ผมแค่ตามมาดูเฉย ๆ ครับ”

เจียตงสวี่ยังมีสติ เพราะเคยได้ยินเรื่องคนหมดตัวเพราะเล่นการพนัน เลยไม่กล้าเล่นจริงจัง หลงเกอกลับหัวเราะอย่างไม่สนใจ “ไม่เป็นไร หวงเออร์โกวก็เป็นเพื่อนฉัน นายลองดูได้เต็มที่ มีถั่วลิสงกับเมล็ดแตงโมกินเล่นด้วยนะ ไม่ต้องเกรงใจ”

“ขอบคุณครับ... ขอบคุณพี่หลงเกอ”

เจียตงสวี่มองหน้าหลงเกอที่ดูดุดันเล็กน้อยก็ยังรู้สึกกลัว ยิ้มเก้ ๆ กัง ๆ  “งั้นน้องก็ตามสบายเลยนะ ตอนนี้ฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำอีก ไม่รับแขกแล้วนะ”

“ขอบคุณครับพี่หลงเกอ ไม่ต้องเกรงใจเลย”

หลังพูดจบหลงเกอก็หันหลังกลับไป รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปทันที ส่งสัญญาณตาให้หวงเอ้อร์โกวกับซัวโห่ว

ทั้งสองพยักหน้าอย่างเนียน ๆ

จากนั้นทั้งสองก็เดินไปหาเจียตงสวี่แล้วพูดขึ้น “ตงสวี่ พวกเราจะพาไปเดินดูรอบ ๆ ก่อน”

ทั้งคู่เริ่มอธิบายกติกาของโต๊ะพนันต่าง ๆ ให้เจียตงสวี่ฟัง หลังจากนั้นทั้งสองก็ลงเล่นพนันกันไป ส่วนเจียตงสวี่ ยืนดูด้วยความสนใจจากด้านหลัง เขาไม่รู้เลยว่า ข้างหลังเขา หลงเกอได้ส่งสัญญาณให้เด็กแจกไพ่คนหนึ่ง

เด็กแจกไพ่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วเริ่มแจกไพ่แบบไม่ให้ใครสังเกตเห็น

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เจียตงสวี่เห็นหวงเออร์โกวกับซัวโห่วชนะได้เงินมากกว่าร้อยหยวน

ทำให้หัวใจเขายิ่งเต้นแรงขึ้น ! !

ตอนนั้น ชายคนหนึ่งลุกขึ้นจากโต๊ะพนันอีกโต๊ะแล้วมายืนข้าง ๆ เจียตงสวี่ เพื่อนับเงินในมือให้ดู

“ฮ่าฮ่า วันนี้ดวงดี ได้สองร้อยหยวนในหนึ่งชั่วโมงเลย”

“เดี๋ยวไปแปดตรอก หาเด็กสาวดี ๆ สักคน”

ชายคนนั้นนับเงินอย่างเปิดเผย เหมือนจงใจโชว์ให้เจียตงสวี่ดู  เจียตงสวี่จ้องมองเงินในมือชายคนนั้นแน่น        กลืนน้ำลายไม่หยุด เงินที่ได้ในหนึ่งชั่วโมงมากกว่าที่เขาทำงานครึ่งปีเสียอีก

เมื่อเดินผ่านกัน ชายคนนั้นเหลือบตามองดูเจียตงสวี่ เมื่อเห็นสายตาของเขาเต็มไปด้วยความโลภ ริมฝีปากชายคนนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

“พี่ชาย มองฉันทำไม ? อยากได้เงินก็ขึ้นโต๊ะเล่นเองสิ”

ชายคนนั้นเก็บเงินอย่างระวัง บอกชี้ไปที่โต๊ะพนันข้างหลัง

“เล่นได้ไหม ?”

เมื่อได้ยินคำถามโง่ ๆ ของเจียตงสวี่ ชายคนนั้นก็อดยิ้มไม่ไหว แต่ก็เก็บเอาไว้ก่อน แล้วตอบว่า  “จะชนะหรือแพ้ก็ต้องพึ่งดวง ถ้าดวงดี รับรองได้เงินแน่นอน ถ้าดวงไม่ดี ก็แค่เลิกเล่นลงจากโต๊ะไป ไม่ใช่เหรอ ?”

เจียตงสวี่รู้สึกว่าชายคนนี้พูดมีเหตุผล ถ้าดวงไม่ดี ก็เลิกเล่นไปก็จบ !

เขาหยิบเงินก้องหนึ่งในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาดู คิดว่าตัวเองวันนี้ดวงดีมาก

“งั้นผมก็จะลองดูบ้าง” แค่วันนี้ก็ได้เงินมา 80 หยวน ถ้าเสียเกิน 20 หยวน ก็จะเลิกเล่นทันที เจียตงสวี่คิดแบบนี้ขึ้นมาในใจ หลังจากนั้นก็เดินไปที่โต๊ะพนัน แต่เขาไม่รู้เลยว่า แท้จริงแล้ว หวงเออร์โกวกับซัวโห่วที่เพิ่งเล่นอยู่เมื่อกี้นั้น… “หายตัวไปหมดแล้ว”

ในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง หลงเกอนั่งพิงเก้าอี้นอน

ถามด้วยเสียงเบา ๆ  “แล้วเป็นไง ? ขึ้นโต๊ะเล่นยัง ?” ชายที่เพิ่งคุยกับเจียตงสวี่ ตอบกลับ

“หลงเกอ นายคนนี้เห็นเงินเป็นไม่ได้เลย ตอนนี้น่าจะขึ้นโต๊ะเล่นแล้ว”

“ดีมาก มาในพื้นที่ของฉัน ถ้าไม่ติดการพนัน ฉันคงล้มเหลวมาก”

หลงเกอยิ้มแล้วพูด

“วันนี้ให้มันชนะแค่เล็กน้อย พอให้มันได้ลิ้มรสความหวาน”

“รับทราบครับ พี่หลง”

ชายคนนั้นก็หันไปทักทายพวกในบ่อน  หลงเกอมองออกไปนอกหน้าต่างเล็ก ๆ เห็นเจียตงสวี่ ยืนร้องเชียร์กับพวกนักพนันคนอื่น ๆ

ในตาของเขามีแต่รอยยิ้ม

“หมูในคอกเพิ่มอีกหนึ่ง !”

“เออร์โกว, ซัวโห่ว, เล่ารายละเอียดของคนนี้หน่อย” หลงเกอพูดกับสองคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างหน้า

“พี่หลง เขาชื่อเจียตงสวี่ เป็นช่างเครื่องระดับ 1 ทำงานที่โรงงานเหล็ก ที่บ้านเป็นชุมชนซื่อเหอหยวน เงินเก็บของเขาก็น่าจะเยอะ ได้เงินชดเชยตอนพ่อเขาตาย แล้วก็มีอาจารย์ช่างกลระดับ 7 ที่นับถือเหมือนเป็นพ่อ”

หวงเออร์โกวเล่าทุกอย่างที่รู้ให้หลงเกอฟัง หลังจากฟังเสร็จ หลงเกอก็ยิ้มออกมาตรงมุมปากเล็กน้อย

“พี่หลง นี่คือเงินที่เราเพิ่งได้มา”

ซัวโห่วฉลาดมาก หยิบเงินที่ได้จากโต๊ะพนันออกมาให้ดู  หวงเออร์โกวเห็นแบบนั้นก็หยิบเงิน 130 กว่าหยวนจากกระเป๋าออกมาเช่นกัน

หลงเกอมองสองคนแล้วยิ้มพอใจ

เก็บกลับไปคนละ 50 หยวน แล้วพูดว่า “ที่เหลือเป็นของขวัญให้พวกคุณ ถ้าครั้งหน้ามีคนแบบนี้มาอีก ยังไงก็แนะนำให้มาที่นี่”

“รับทราบครับ ขอบคุณพี่หลง”

“ขอบคุณพี่หลงจริง ๆ”

สองคนรับเงินที่เหลือด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ละคนได้เงินอย่างน้อย 70 กว่าหยวน ! !

เจียตงสวี่ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่า เขากำลังตกเป็นเหยื่อในกับดักฆ่าหมูเพื่อชำแหละ ผ่านไปสองชั่วโมง  เจียตงสวี่เดินออกจากบ่อนด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม มือถือเงินที่เพิ่งได้มา 100 หยวน

“เป็นไงพี่ชาย สนุกไหม ?”

หลงเกอมายืนข้าง ๆ พร้อมกับรอยยิ้ม

“อืม ๆ”

เจียตงสวี่ตื่นเต้นแล้วพยักหน้า

“ถ้าชอบก็มาเล่นบ่อย ๆ นะ ยินดีต้อนรับเสมอ” หลงเกอพูดด้วยรอยยิ้ม

“แล้วหวงเออร์โกวกับซัวโห่วล่ะ ?”

“พวกนั้นเหรอ ? ได้เงินแล้วไปหาผู้หญิงในตรอกนอนด้วยกันหมดแล้ว”

หลงเกอหัวเราะให้เจียตงสวี่ พร้อมส่งสายตาชายแบบเจ้าเล่ห์ให้

เจียตงสวี่ก็ยิ้มแบบหยาบคาย ตากลายเป็นลายพร่า คิดเรื่องไม่เหมาะสม  ฉินหวยหรูท้องใหญ่แล้ว เขาเองก็ไม่ได้สัมผัสรสชาติของผู้หญิงมานาน

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะให้คนไปส่ง”

“ขอบคุณพี่หลงมากครับ !”

เจียตงสวี่เดินออกจากบ่อนตามชายร่างใหญ่นั้นไป แม้จะออกมาแล้วแต่ใบหน้าก็ยังเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“บ่อนพนันก็ไม่ได้อันตรายอย่างที่เล่าลือ ทำไมคนถึงหมดตัวกันเยอะ ?”

เจียตงสวี่สงสัยว่าคนที่เสียเงินคงเป็นพวกโง่

ชนะก็เล่นต่อ เสียก็ต้องเดินจากไปสิ  เขาหยิบเงินใส่กระเป๋าอย่างมีความสุขแล้วเดินกลับบ้านอย่างสบายใจ