บทที่ 34 สิ้นใจขณะเสพสุข

บทที่ 34 สิ้นใจขณะเสพสุข

เดิมทีนึกว่าเป็นกบ แต่กลับไม่ใช่

มันคือคางคก ตัวสีดำ มีปุ่มปมเต็มตัว เป็นคางคกดำที่พิษร้ายแรงและน่าเกลียดน่ากลัวอย่างยิ่ง

“ใหญ่เป็นบ้าเลย!”

คางคกดำตัวใหญ่ขนาดเท่ากะละมัง แววตาของเจียงอันฉายแววประหลาดใจ

มนุษย์วิวัฒนาการแล้ว คางคกก็วิวัฒนาการด้วย! ดูไปแล้วเหมือนปีศาจจำแลงกายมา

ไม่ใช่แค่ตัวใหญ่ขึ้น แต่พิษในตัวพวกมันก็รุนแรงขึ้นด้วย!

คางคกดำระดับหนึ่งขั้นปลายตัวเดียว สามารถฆ่ามนุษย์ระดับทองแดงสามดาวให้ตายด้วยพิษได้สบายๆ

ดังนั้น เจียงอันจึงไม่ผลีผลาม!

“อ๊บ อ๊บ อ๊บ...”

คางคกดำพ่องแก้ม ลูกตากลิ้งกลอกไปมาไม่หยุด

มันกำลังมองหาอะไรบางอย่าง!

ท้องของมันกลมป่อง ดูท่าทางจะกินมาจนอิ่มแปล้! พออิ่มแล้วเรี่ยวแรงก็เหลือเฟือ ก็ต้องหาเรื่องออกกำลังกาย หรือที่เขาเรียกว่า พอท้องอิ่มก็เริ่มคิดเรื่องอย่างว่า

เจียงอันเพิ่งค้นพบว่า ไม่ใช่แค่มนุษย์ที่เป็นแบบนี้ คางคกดำก็เป็นเหมือนกัน!

เพียงครู่เดียว

คางคกดำอีกตัวก็กระโดดออกมาจากพงหญ้า ตัวที่โผล่มาทีหลังนี้ตัวใหญ่กว่า เป็นตัวเมีย แถมพลังยังแกร่งกว่าด้วย!

มันเป็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับสอง!

คางคกดำสองตัวจ้องมองกันครู่หนึ่ง สบตากันปิ๊งๆ ยืนยันแล้วว่าเป็นคางคกที่ใช่

จากนั้น ต่อหน้าต่อตาเจียงอัน คางคกดำสองตัวก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน

ตัวผู้กอดรัดตัวเมีย!

จากนั้น ตัวเมียก็แบกตัวผู้ กระโดดดึ๋งๆ ไปยังพงหญ้าน้ำตื้นที่อยู่ไม่ไกล

ช่างมีความสุขเสียจริง

“...”

เจียงอันอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่อ้าปากแล้วกลับพูดไม่ออก

จากนั้น แววตาของเขาก็ฉายแววเยือกเย็น!

เขาง้างสายธนูวางลูกศรด้วยความเร็วสูงสุด รวบรวมสมาธิ ง้างคันธนูจนสุด

เสียงดัง ฟิ้ว ลูกธนูพุ่งออกไปดั่งสายลม ยิงนัดเดียวได้นกสองตัว!

ถึงแม้สิ่งที่ยิงจะไม่ใช่นกอินทรี แต่ก็ยิงได้ทีเดียวสองตัวจริงๆ

ลูกธนูทะลวงผ่านหัวของคางคกตัวผู้ และพุ่งเข้าไปปักที่ร่างของคางคกตัวเมียอย่างจัง

การลอบโจมตีที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้คางคกดำทั้งสองรับมือไม่ทัน

คางคกตัวผู้ที่ตัวเล็กกว่ารับแรงโจมตีส่วนใหญ่ไป ขาเหยียดเกร็ง ตายคาหลังคางคกตัวเมียทันที

คางคกตัวเมียยังไม่ตาย แต่ก็ได้รับบาดเจ็บ!

คางคกตัวเมียคำรามลั่น ออกแรงสะบัดอย่างแรงจนซากคางคกตัวผู้ที่ปักอยู่บนหลังหลุดกระเด็นออกไป

คางคกตัวเมียคำรามพลางมองไปรอบทิศ

เวลานี้เอง เจียงอันได้ยิงดอกที่สองออกไปแล้ว ตามด้วยดอกที่สาม และดอกที่สี่

ในฐานะสัตว์กลายพันธุ์ระดับสอง ประสาทสัมผัสของคางคกตัวเมียนั้นเฉียบคมมาก

แม้จะบาดเจ็บ แต่มันกลับหลบลูกธนูดอกที่สองได้ พอมันหลบได้ มันก็ทำท่าจะกระโดดหนี

แต่ทว่า ลูกธนูดอกที่สามของเจียงอันก็มาถึง และเจาะทะลุขาหลังของมันเข้าอย่างจัง

ความเร็วในการเคลื่อนที่ของมันลดฮวบทันที ลูกธนูดอกที่สี่ก็ตามมาติดๆ

ลูกธนูดอกที่สี่เจาะทะลุร่างของมัน

คางคกตัวเมียดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ไม่ลุกขึ้นมาอีกเลย

จบชีวิตลงกะทันหันขณะกำลังเสพสุข!

นี่คงเป็นคางคกสองตัวที่ตายได้น่าคับแค้นใจที่สุดในประวัติศาสตร์แล้ว

“คุณใช้วิชาพลังเก้าเอี้ยงสังหารสัตว์กลายพันธุ์หนึ่งตัว ได้รับ 100 คะแนน”

“คุณใช้วิชาพลังเก้าเอี้ยงสังหารสัตว์กลายพันธุ์หนึ่งตัว ได้รับ 200 คะแนน”

เจียงอันเปิดร้านค้ายีนหมื่นภพขึ้นมา ข้อความสองข้อความก็เด้งขึ้นมาทันที

เห็นแบบนี้ เจียงอันก็ลิงโลดในใจ

ระดับพลังของคางคกดำสองตัวไม่เท่ากัน ดังนั้นคะแนนที่ได้จากการสังหารจึงไม่เท่ากัน

แม้ว่าคางคกดำสองตัวนั้นจะตายด้วยคมธนู แต่ตอนที่เจียงอันยิงธนู เขาได้ผนึกพลังเก้าเอี้ยงลงไปด้วย

ถึงตอนนี้ เจียงอันเข้าใจแล้วว่าจะหาคะแนนได้อย่างไร

เงื่อนไขข้อแรก: ต้องใช้วิชาหรือความสามารถที่มาจากร้านค้ายีนหมื่นภพ

เงื่อนไขข้อที่สอง: ต้องเป็นการสังหาร

ครั้งแรกที่เขาฆ่าร่างจำลองของจ้าวจื่อฉีในพื้นที่เสมือนจริง เขาได้รับ 100 คะแนน

แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนในงานประลองยุทธ์ เขาใช้ 18 ฝ่ามือพิชิตมังกรเอาชนะแชมป์เก่าอย่างหยางซิวอู่ แต่กลับไม่ได้คะแนน

เพราะนั่นคือการเอาชนะ ไม่ใช่การฆ่า!

ส่วนตอนทดสอบด่าน หุ่นยนต์อัจฉริยะพวกนั้นที่ล้มลงด้วยมือเจียงอัน ค่าพลังชีวิตลดลงเหลือ 0 นั่นก็นับว่าเป็นการฆ่าเช่นกัน

ดังนั้น จึงได้รับคะแนนที่สอดคล้องกัน

เพื่อกอบโกยคะแนน มีแต่ต้องฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ให้เยอะๆ เท่านั้น

เจียงอันรีบเดินไปที่ซากคางคกดำทั้งสองตัว บนหลังคางคกดำมีพิษ ดังนั้นลูกธนูเหล่านั้นจึงเปื้อนพิษไปด้วย

เจียงอันเก็บลูกธนูกลับมาอย่างระมัดระวัง เขาไม่ได้เช็ดพิษที่เคลือบอยู่ออก หัวธนูอาบพิษ พลังสังหารยิ่งรุนแรง

ในเวลาคับขัน มักจะมีประโยชน์มหาศาล

จากนั้น

เจียงอันเปิดเป้ หยิบอุปกรณ์ทรงกลมชิ้นหนึ่งออกมา อุปกรณ์นี้มีชื่อว่า ‘เครื่องเก็บรวบรวมยีน’

เจียงอันกดปุ่ม

หลังจากเสียง “ติ๊ด” ดังขึ้น เครื่องเก็บรวบรวมยีนก็ทำงาน หน้าที่แรกของเครื่องนี้คือเก็บรวบรวมยีนของสิ่งมีชีวิต

เจียงอันนำเครื่องเก็บรวบรวมยีนไปสแกนที่เลือดของคางคกตัวผู้ ไม่นานก็มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น

“เก็บรวบรวมยีนสำเร็จ”

ภายในยีน ประกอบด้วยข้อมูลทุกอย่างของคางคกตัวผู้ รวมถึงสายพันธุ์ ลักษณะ และระดับความแข็งแกร่ง ฯลฯ

หน้าที่ที่สองของเครื่องเก็บรวบรวมยีน คือการส่งข้อมูล เจียงอันกดปุ่มส่งข้อมูล ทันใดนั้นข้อมูลยีนของคางคกตัวผู้ตัวนั้นก็ถูกส่งไปยังอีกปลายทางหนึ่ง

บนยอดเขาแห่งหนึ่ง

ถังเวยถืออุปกรณ์เครื่องหนึ่งในมือ หน้าตาเหมือนแท็บเล็ต

เพียงแต่ว่า มันล้ำสมัยและอัจฉริยะกว่าแท็บเล็ตในยุคที่เจียงอันจากมามาก

ชื่อของมันคือ ซูเปอร์คอมพิวเตอร์อัจฉริยะ หรือเรียกสั้นๆ ว่า ‘สมองกล’

ข้อมูลที่เจียงอันส่งมา ถูกส่งเข้ามายังสมองกลในมือของถังเวยนั่นเอง

ของนักเรียนคนอื่นๆ ก็เช่นกัน

ไม่ไกลออกไป ในมือของไป๋ชิงเสวี่ยก็ถือสมองกลอยู่เครื่องหนึ่ง บนหน้าจอมีจุดสีแดงเล็กๆ เคลื่อนที่ไปมาไม่หยุด

จุดสีแดงหนึ่งจุดแทนนักเรียนหนึ่งคน บนตัวนักเรียนทุกคนมีการติดตั้งชิปติดตามตัวเอาไว้

ดังนั้น ไป๋ชิงเสวี่ยจึงสามารถรู้ตำแหน่งของนักเรียนทุกคนได้แบบเรียลไทม์

หากนักเรียนเจอกับอันตรายอะไร ก็จะสามารถเข้าช่วยเหลือได้ทันท่วงที

หลังจากเจียงอันส่งข้อมูลยีนของคางคกตัวผู้ไปแล้ว เขาก็เริ่มเก็บรวบรวมข้อมูลยีนของคางคกตัวเมีย

ทำเหมือนเดิม

ใช้เครื่องเก็บรวบรวมยีนสแกนเลือดคางคกตัวเมีย แล้วส่งข้อมูลยีนที่ได้ไปยังอีกฝั่ง

จากนั้น เขาก็หยิบขวดเล็กๆ ออกมาสองใบ แยกใส่เลือดของคางคกตัวผู้และเลือดของคางคกตัวเมียลงไปในขวด

สุดท้าย เจียงอันก็เก็บขวดที่บรรจุเลือดคางคกดำกลับเข้าไปในเป้

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เจียงอันก็ไม่สนใจซากคางคกดำทั้งสองอีก หันหลังเดินจากไป

เขาไม่กังวลว่านักเรียนคนอื่นจะมาเจอซากคางคกดำ เพราะยีนของสิ่งมีชีวิตแต่ละตัวล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะ

หากนักเรียนคนอื่นคิดจะชุบมือเปิบ คิดจะโกง ด้วยการเก็บรวบรวมข้อมูลยีนของคางคกดำสองตัวนี้ส่งขึ้นไป สุดท้ายก็จะถูกตรวจสอบและวิเคราะห์ออกมาได้

การดูจากลำดับเวลาที่อัปโหลด ก็สามารถวิเคราะห์ได้ง่ายๆ ว่าใครโกง

อีกทั้ง บนท้องฟ้ายังมีดาวเทียมอัจฉริยะคอยจับตาดูทุกอย่างอยู่

ใครที่คิดโกง สุดท้ายทางโรงเรียนจะลงโทษอย่างหนัก

ดังนั้น ถ้านักเรียนคนอื่นมาเจอซากคางคกดำสองตัวนี้ นอกจากจะไม่เก็บรวบรวมยีนแล้ว ยังจะเดินเลี่ยงไปเสียด้วยซ้ำ

ถ้าเจียงอันเจอซากสัตว์กลายพันธุ์ เขาก็จะเดินเลี่ยงไปเหมือนกัน ไม่คิดจะไปเก็บข้อมูลยีนหรอก

รัศมีสองร้อยเมตรโดยรอบ ดูเหมือนจะเป็นถิ่นของคางคกดำสองตัวนี้ ไม่มีสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นอยู่เลย

จนกระทั่งเลยระยะสองร้อยเมตรออกไป เจียงอันถึงได้พบร่องรอยของสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่น

……