บทที่ 110 - ข้ามชั้นและนั่งเรียน

บทที่ 110 - ข้ามชั้นและนั่งเรียน

บริษัทหยกทิพย์เกมมิ่งเริ่มเข้าที่เข้าทาง

กู้ชิงซานบินไปเซี่ยงไฮ้ เช่าชั้นในตึกสำนักงานเพื่อทำเป็นศูนย์วิจัยชั่วคราว

จ้างบริษัทจัดหางานล่าหัวโปรแกรมเมอร์

ถึงเขาจะไม่รู้เรื่องเทคนิค แต่เขารู้เรื่องการใช้คน

เขาเลื่อนตำแหน่งหลิวฉางซือเป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทเกม ส่งไปคุมงานพัฒนาที่เซี่ยงไฮ้

หลิวฉางซือก็ไม่รู้เรื่องเทคนิคเหมือนกัน แต่เขาถนัดเรื่องเหล้าและการสังสรรค์

อยู่ที่ศูนย์วิจัยเซี่ยงไฮ้ เขาพาพวกโปรแกรมเมอร์ไปกินเหล้าวันเว้นวัน ในวงเหล้าก็นับถือเป็นพี่น้อง วาดฝันสวยหรู

โปรแกรมเมอร์ใสซื่อโดนตกอย่างรวดเร็ว ยอมถวายหัวให้หลิวฉางซือ

บวกกับสวัสดิการบริษัทที่ดีเยี่ยม ค่าล่วงเวลาจ่ายเต็มเม็ดเต็มหน่วย

พวกโปรแกรมเมอร์เลยขยันกันเองแบบไม่ต้องสั่ง ไม่เพียงขอทำโอทีเอง ยังตั้งเป้าหมายและกำหนดเวลาให้ตัวเองด้วย

การติดตั้งเซิร์ฟเวอร์และการพัฒนาตัวเกมคืบหน้าเร็วมาก

คาดว่ากลางเดือนเมษายนน่าจะเปิด Open Beta ได้

...

พักเรื่องบริษัทเกมไว้ก่อน ช่วงนี้กู้ฉางเกอยุ่งมาก

เพราะเพลง "ฟังฉันนะ ขอบคุณเธอ" ดังระเบิด เขาเลยกลายเป็นคนดัง

ที่โรงเรียนมีรุ่นพี่รุ่นน้องมาขอลายเซ็นทุกวัน

ฉีรั่วนานก็พอๆ กัน แม้จะไม่ดังเท่ากู้ฉางเกอ แต่ภาพที่เธอดีดเปียโนในงานชุนหว่านก็มีคนจำได้เยอะ

ดังนั้น หลังจากไปเรียนได้สองวันแล้วโดนรุมล้อม ทั้งคู่เลยขอยื่นเรื่องเรียนที่บ้าน (Home School)

เรื่องขอข้ามชั้นก็คุยกับทางโรงเรียนแล้ว

โรงเรียนจัดข้อสอบระดับจบ ป.6 (เตรียมสอบเข้า ม.1) มาให้ทำ

ผลปรากฏว่า ฉีรั่วนานได้ภาษาจีน 98 คณิต 97 รวม 195 คะแนน

กู้ฉางเกอได้ภาษาจีน 98 คณิต 100 รวม 198 คะแนน

พอเห็นคะแนน โรงเรียนก็อนุมัติให้ข้ามชั้นทันที

ตอนนี้ทั้งคู่มีสถานะเป็นนักเรียนชั้น ป.6 รอสอบเข้า ม.1 ในเดือนมิถุนายนนี้

ทันทีที่โรงเรียนอนุมัติ ระบบเซียนจุนก็แจ้งเตือนตามคาด

[จากการเพียรฝึกฝน ระดับการบำเพ็ญเพียรของท่านได้รับการยอมรับจากระดับสูงของสำนักระดับต้นที่ 5 แห่งเมืองเหอซี ท่านได้รับการเลื่อนขั้นเป็น ศิษย์เอกฝ่ายใน (Core Disciple) เป็นกรณีพิเศษ!]

[เนื่องจากท่านเป็นศิษย์เอกฝ่ายใน ท่านจึงสูญเสียสถานะ 'ศิษย์พี่ใหญ่ฝ่ายนอกที่ 5 แห่งสำนักระดับต้นที่ 5 เมืองเหอซี']

ตอนนี้สถานะในระบบของกู้ฉางเกอคือ "ศิษย์เอกฝ่ายใน แห่งสำนักระดับต้นที่ 5 เมืองเหอซี"

สวัสดิการรายเดือนจากยาชำระกายและยาเพิ่มพูนปราณอย่างละ 3 เม็ด เพิ่มขึ้นเป็นอย่างละ 32 เม็ด

ตอนเป็นศิษย์ฝ่ายนอกธรรมดา ได้แค่อย่างละ 1 เม็ด พอเป็นศิษย์พี่ใหญ่ ได้ 3 เม็ด

ตอนนี้ข้ามชั้นเป็นศิษย์เอกฝ่ายใน (ป.6) ได้ 32 เม็ด เท่ากับเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ (2 ยกกำลัง 5)

กู้ฉางเกอเดาว่า ทุกครั้งที่เลื่อนชั้นเรียน สวัสดิการน่าจะเบิ้ลสองเท่าจากชั้นปีที่แล้ว

ศิษย์เอกฝ่ายในคือ ป.6 งั้นถ้าคำนวณย้อนกลับ ป.2 ก็น่าจะเป็นศิษย์ฝ่ายนอกอาวุโส, ป.3 ศิษย์ฝ่ายใน, ป.4 ศิษย์ฝ่ายในอาวุโส, ป.5 ศิษย์เอก

กู้ฉางเกอคิดในใจ: แล้วถ้าขึ้น ม.ต้น สวัสดิการจะเบิ้ลต่อจาก ป.6 หรือจะมีเรตยาใหม่?

ดูจากชื่อ "สำนักระดับต้น" (ประถม) แจกยาชำระกายกับยาเพิ่มพูนปราณที่เป็นยาระดับต้น ก็สมเหตุสมผล

งั้นถ้า ม.ต้น เป็น "สำนักระดับกลาง" ก็ควรจะแจกยาระดับกลางสิ

กู้ฉางเกอได้แต่ถอนใจ: เสียดายที่อายุน้อยไป ไม่งั้นข้ามไปเรียน ม.6 เลยก็ได้

ด้วยบัฟเพิ่มประสิทธิภาพการเรียนรู้และตระหนักรู้จาก "สำนักเซียน" เขามั่นใจว่าเรียนปีเดียวก็สอบติด ม.ปักกิ่งได้!

พูดถึง ม.ปักกิ่ง ช่วงนี้ร่างแยกพันมายาของเขาไปนั่งเรียนวิชาคณิตศาสตร์กับอาจารย์และศาสตราจารย์หลายท่านทุกวัน

ผลลัพธ์ชัดเจนมาก

[ร่างแยกของท่านกำลังแอบฟังผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชา จางหยวนโซ่ว บรรยายเรื่องวิถีแห่งมิติ ท่านมีความเข้าใจในวิถีแห่งมิติเพิ่มขึ้นเล็กน้อย]

นี่คือแจ้งเตือนวันนี้ตอนร่างแยกไปนั่งเรียน

ทุกวันร่างต้นต้องใช้เวลาพักใหญ่เพื่อทำความเข้าใจความรู้เรื่องวิถีแห่งมิติที่ไหลเข้ามาในหัว

ความเข้าใจของเขาลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกว่าอีกไม่นานคงใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตาระยะไกลได้

...

มหาวิทยาลัยปักกิ่ง จบคาบวิชาคณิตวิเคราะห์ (Mathematical Analysis)

ร่างแยกพันมายาเก็บหนังสือ ลุกขึ้นเตรียมไปเรียนวิชาพีชคณิตชั้นสูง (Higher Algebra) ต่อ

บรรยากาศการเรียนที่ ม.ปักกิ่ง ต่างจากมหาลัยเกรดรองอย่างสิ้นเชิง

อย่างชาติที่แล้วที่เขาเรียนมหาลัยเกรดรอง วิชาบังคับอย่างคณิตวิเคราะห์ มีนักศึกษาฟังรู้เรื่องแทบนับหัวได้

แต่ที่ ม.ปักกิ่ง แหล่งรวมหัวกะทิระดับประเทศ นักศึกษาไม่เพียงตั้งใจเรียน แต่ยังมีส่วนร่วมในคลาส บางคำถามทำเอาอาจารย์ต้องคิดหนักก่อนตอบ

เด็กพวกนี้นอกจากขยันแล้ว ยังมีพรสวรรค์ที่คนอื่นเทียบไม่ติด

พวกเขาคือราชาแห่งการแข่งขันที่รอดชีวิตมาจากสมรภูมิเอ็นทรานซ์

ดังนั้น บรรยากาศที่นี่จึงกดดันและมีการแข่งขันสูงมาก เดินไปตามตึกเรียน ห้องไหนว่างก็จะมีนักศึกษาเข้าไปจองที่นั่งอ่านหนังสือ

กู้ฉางเกออดรำพึงไม่ได้ "โชคดีที่ไม่ได้เป็นไอ้ขี้แพ้เหมือนชาติที่แล้ว ตอนนี้มีทั้งจิตสัมผัสระดับจินตานช่วยจำ ทั้งบัฟจากสำนักเซียน พอจะเรียกได้ว่ามีพรสวรรค์ทัดเทียมกับปีศาจพวกนี้ได้บ้าง"

ไม่นาน ร่างแยกของเขาก็มาถึงห้องเรียนวิชาพีชคณิตชั้นสูง

เขาเดินไปนั่งมุมห้องแถวหลังสุดตามความเคยชิน

แต่ที่แปลกใจคือ วันนี้มีนักศึกษามาเรียนน้อยมาก ไม่ถึงสิบคน

ม.ปักกิ่ง ใช้ระบบหน่วยกิต นักศึกษาไม่ต้องเรียนตามตารางเป๊ะๆ เลือกวิชาที่อยากเรียนได้อิสระ

และเลือกอาจารย์ที่อยากเรียนด้วยได้

"งั้นวิชานี้คงเป็นอาจารย์ที่ไม่ฮอตสอนสินะ?"

พีชคณิตชั้นสูงเป็นวิชาพื้นฐานของคณะคณิตศาสตร์ เนื้อหาหลักคือพีชคณิตเชิงเส้น, ระบบสมการเชิงเส้น, ปริภูมิเวกเตอร์ ฯลฯ

ก่อนหน้านี้กู้ฉางเกอเคยไปนั่งเรียนวิชานี้กับอาจารย์ท่านอื่น ถึงคนจะไม่แน่นเอี๊ยด แต่ก็เกือบเต็ม

ภาพตรงหน้าทำให้เขาสนใจ อยากรู้ว่าอาจารย์คนนี้สอนแย่ขนาดไหน

สักพัก ผู้หญิงคนหนึ่งสวมเชิ้ตขาว กางเกงขายาวสีดำ ก็เดินเข้ามา

เธอใส่แว่นกรอบหนาเตอะ ผมสั้นประบ่า

กู้ฉางเกอตาดีเห็นขี้ตาติดอยู่ที่หางตาเธอด้วย

ถึงจะดูซกมกไปหน่อย แต่ก็พอรับได้ ขอแค่สอนรู้เรื่องก็พอ

อาจารย์กวาดตามองนักศึกษา แล้วพูดขึ้นทันที "เริ่มคลาส วันนี้จะสอนเรื่อง..."