บทที่ 8 - ขูดรีด

บทที่ 8 - ขูดรีดขูดเนื้อ

เดิมที จ้าวตงคิดว่าเงื่อนไขนี้ดีพอแล้ว

เพราะเถาวัลย์เส้นเดียว เขาแค่ต้องการเอามาผูกเรือ สำหรับคนอื่นมันไม่มีประโยชน์เลยสักนิด

แถมเถาวัลย์เส้นนี้จะใช้การได้จริงหรือเปล่าเขาก็ยังไม่รู้

ข้อเสนอนี้ถือว่าแฟร์มากแล้ว

ใครจะรู้ ไอ้หมอนี่ดันโลภมาก!

[สามอย่างที่ว่ามา ผมเอาหมด!]

ไอ้นี่วอนซะแล้ว!

จ้าวตงหน้าตึงขึ้นมาทันที หมอนี่คงมั่นใจว่าเขาร้อนรนต้องการเถาวัลย์ เลยกะจะขูดรีดกันชัดๆ

ของพวกนี้ไม่ใช่ว่าเขาให้ไม่ได้ แต่เขาไม่ชอบให้ใครมาเอาเปรียบ

จ้าวตง: [ช่างเถอะ ฉันไม่เอาแล้ว]

เขาคิดว่า อย่างมากก็ลากเรือขึ้นฝั่งเอา

ด้วยพละกำลังตอนนี้ ทำเรื่องแค่นี้ง่ายเหมือนปอกกล้วย

[ท่านเทพจ้าว ของแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกมั้ง? คุณขายคบเพลิงไปตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ? เอาอย่างนี้ ผมลดให้หน่อยก็ได้]

หมอนี่กะจะตั้งราคาไว้สูงๆ ก่อน แล้วค่อยๆ ลดลงมา

จ้าวตงดูออก กำลังจะตอบกลับ ก็มีข้อความหนึ่งเด้งเข้ามา

เสิ่นเจียหนิง: [พี่จ้าวตงคะ หนูไม่มีเชือก แต่มีโซ่เหล็ก ได้ไหมคะ?]

จ้าวตงดีใจ โซ่เหล็กมีประโยชน์กว่าเชือกตั้งเยอะ

เสิ่นเจียหนิงคนนี้เคยแลกของกับเขามาก่อน ดูเหมือนจะอยู่บนเกาะสักแห่ง ปลุกพรสวรรค์การตัดเฉือน

จ้าวตงมีความประทับใจในตัวเธอไม่เลว ตอนนั้นยังแนะนำเธอไปนิดหน่อย ถือว่าผูกมิตรกันไว้

รีบตอบกลับทันที: [โซ่เหล็กได้เลย ยาวประมาณไหน?]

เสิ่นเจียหนิง: [สิบกว่าเมตรค่ะ หนาเท่านิ้วโป้ง]

จ้าวตง: [โอเค เธออยากได้อะไร เรามาแลกเปลี่ยนกัน]

เสิ่นเจียหนิง: [ตอนนี้หนูอยู่สบายดี ไม่ขาดอะไร โซ่เหล็กหนูไม่ได้ใช้ ยกให้ฟรีค่ะ]

ให้ฟรีเลยเหรอ!

ผู้หญิงคนนี้รู้ความแฮะ จ้าวตงยิ่งประทับใจเธอมากขึ้นไปอีก

เขาไม่เล่นตัว ตอบกลับไป: [งั้นก็ได้ ขอบใจมาก วันหน้ามีเรื่องอะไร บอกฉันได้เลย]

ไม่นาน โซ่เหล็กเส้นหนึ่งก็ถูกส่งมา

ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่นาทีเดียว ตลาดก็จะปิดแล้ว

คนเมื่อกี้ถามมาอีก: [ท่านเทพ งั้นขอขาหมาป่า 2 ขา เป็นไง]

เขาเห็นจ้าวตงเงียบไป ก็เริ่มร้อนรน ยอมลดข้อเสนอลงมาเอง

จ้าวตง: [ไสหัวไป!]

พอได้โซ่เหล็กมา ทุกอย่างก็สะดวกขึ้นเยอะ

กำโซ่เหล็กในมือ ลองกระตุกดู แข็งแรงมาก

แถมยังเป็นวัสดุกันสนิม เสิ่นเจียหนิงช่วยเขาไว้มากจริงๆ

เขาผูกปลายโซ่ด้านหนึ่งไว้กับสมอเรือที่หัวเรือ แล้วกระโดดลงจากเรือ เอาปลายอีกด้านไปผูกกับต้นไม้คอเอียงต้นใหญ่ข้างๆ

ในที่สุดก็ไม่ต้องห่วงว่าเรือจะลอยหายไปไหนแล้ว

เริ่มเตรียมของก่อกองไฟ

เก็บฟืนมากองหนึ่ง ใช้สกิลเปลวเพลิง แป๊บเดียวไฟก็ลุกโชน

เสียบขาหมาป่าและปลาไม้นึง ทำขาตั้งย่างแบบง่ายๆ

การปิ้งย่างเริ่มขึ้นแล้ว

"เสียดายไม่มีภาชนะต้มน้ำซด"

จ้าวตงมองไปรอบๆ สะดุดตากับใบไม้ขนาดใหญ่ไม่ไกลนัก

ตาเขาเป็นประกาย ใบไม้ใหญ่ขนาดนี้ เอามาใช้เป็นภาชนะต้มน้ำได้พอดี

[ใบกล้วยป่า: ใบไม้ขนาดใหญ่มีความเหนียวทานได้ มีสรรพคุณแก้ร้อนใน และดับคาวได้]

จ้าวตงยิ้ม ไม่เลวเลย ดับคาวได้ด้วย

เนื้อย่างถ้าไม่ใส่เครื่องเทศ กลิ่นคาวจะแรงมาก

ตอนนี้ไม่ต้องห่วงแล้ว

เขาเดินไปเด็ดใบกล้วยมาหลายใบ

ฉีกใบกล้วยแล้วยัดเข้าไปในเนื้อเพื่อดับคาว

ส่วนใบที่ใหญ่ที่สุด จ้าวตงเอามาพาดกับไม้สองอันทำเป็นแอ่ง

เทน้ำลงไปตรงกลาง แค่นี้ก็ต้มน้ำได้แล้ว

ช่วยไม่ได้ ถึงน้ำในแม่น้ำจะเยอะ แต่ให้กินดิบๆ คงไม่ไหว เกิดท้องเสียขึ้นมาจะทำยังไง?

ที่แบบนี้ไม่มียารักษาโรคหรอกนะ

กว่าเนื้อจะสุกคงอีกสักพัก จ้าวตงเริ่มชำแหละหนูยักษ์ที่เพิ่งฆ่าไป

หนูตัวนี้ตัวใหญ่มาก ขนหนาเตอะ ไว้เข้าหน้าหนาวเอามาทำเสื้อขนสัตว์น่าจะดี

ค้อนอุตสาหกรรมในมือค่อยๆ ขยับ เปลี่ยนจากขวาน ละลายกลายเป็นมีดสั้นเรียวยาว

"เริ่มชำแหละ"

จ้าวตงแทงมีดลงไป

...

สิบนาทีต่อมา ภายใต้คมมีดอันเฉียบคม หนังของหนูยักษ์ก็ถูกลอกออกมา

กางออกตากแดดไว้บนฝั่ง

จากนั้นก็ตัดขาออก ส่วนเนื้อที่ท้องดูไม่น่ากิน จ้าวตงเลยไม่เอา โยนทิ้งไป

ยังไงก็กินไม่หมดอยู่แล้ว

เนื้อย่างยังต้องรออีกหน่อย จ้าวตงตัดสินใจหาฟืนแถวๆ นี้เพิ่ม ไว้เก็บตุนบนเรือ กันไว้ดีกว่าแก้

เมื่อกี้พักมานาน พลังจิตฟื้นคืนมาเกือบเต็มแล้ว จ้าวตงเดินลึกเข้าไปข้างใน

"เอ๊ะ ทำไมมีเลือด?"

เดินมาไม่กี่ร้อยก้าว ก็เข้าสู่ป่าลึกแล้ว

ไม่เจอสัตว์ร้าย แต่ดันเจอศพ

เป็นผู้ชายคนหนึ่ง สวมชุดนอน

ดูท่าจะซวยจัด สงสัยโดนส่งมาตอนกำลังนอนหลับ

ทันใดนั้น จ้าวตงสังเกตเห็นว่าศพนี้ไม่มีรอยกัดของสัตว์ร้าย แต่ที่หลังมีไม้แหลมปักคาอยู่

นี่มันโดนลอบกัด

จ้าวตงพยักหน้า ในโลกที่ไม่มีกฎหมายแบบนี้ หลายคนยอมแทงข้างหลังเพื่อผลประโยชน์ เรื่องแบบนี้ไม่แปลกหรอก

แค่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้

ก้มลงสัมผัสศพ ยังมีอุณหภูมิหลงเหลืออยู่

ตอนนั้นเอง ข้างหน้าก็มีเสียงสวบสาบ และเสียงผู้ชายกับผู้หญิงคุยกัน

"หวงลี่ ฉันเชื่อเธอ ยอมแทงแฟนฉันข้างหลังแล้ว ทำไมเธอยังจะให้ฉันไปล่อหมาป่าอีก?"

เสียงผู้ชายพูดปนสะอื้น

"บัดซบ หุบปากซะ มีฉันคุ้มครองจะกลัวอะไร?"

"แต่ฉันบาดเจ็บอยู่นะ หมาป่าตัวนั้นน่ากลัวจะตาย"

"หยุดพูดได้แล้ว ตอนนี้เราไม่ล่าหมาป่าแล้ว ไปล่าหนูยักษ์แทน โอเคไหม?"

"หนูยักษ์ก็น่ากลัว เค้ากลัวนี่นา..."

"พูดมากอีกคำฉันฆ่าแกแน่ แกก็รู้ฝีมือฉัน ตอนนี้ฉันเลเวล 1 แล้ว ฆ่าคนเลเวล 0 อย่างพวกแกง่ายเหมือนบี้มด"

จ้าวตงตกใจ ฟังดูเหมือนคดีฆาตกรรมรักสามเส้าเลยแฮะ

ส่ายหัว เขาไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเรื่องพรรค์นี้ เพราะไม่จำเป็น

แต่ที่แน่ๆ ที่นี่อยู่นานไม่ได้แล้ว ต้องรีบกลับ เดี๋ยวเรือโดนขโมย

กำลังจะหันหลังกลับ

เสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียมก็ดังขึ้น "อ้าว น้องชาย บังเอิญจัง!"

เงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากพงหญ้า

คนคนนี้หัวโตหูใหญ่ ร่างกายกำยำ ดูยังไงก็ไม่ใช่คนดี

ข้างหลังเขามีเด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ หน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวพรรณละเอียดออ่น

คาดว่าคงเป็นเด็กหนุ่มคนนี้แหละ ที่แทงข้างหลังผู้ชายคนนั้นจนตาย

เขารีบเปิดใช้งานเนตรระบุคุณสมบัติทันที

คนร่างกำยำคนนี้ ชื่อสวีจวิ้น

เลเวล 1 ค่าสถานะเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณยี่สิบ

พละกำลังระดับนี้ถือว่าไม่เลวในเลเวลเดียวกัน มัดกล้ามพวกนั้นไม่ได้มีไว้โชว์เฉยๆ สินะ

ข้อมูลระบุว่า พรสวรรค์ของเขาคือ: ขาเหล็ก

ส่วนเด็กหนุ่มข้างหลังเลเวลแค่ 0 ค่าสถานะต่ำกว่า 5 ทั้งหมด

พรสวรรค์ที่ปลุกได้ก็งั้นๆ คือ การรักษา

พรสวรรค์สายรักษาจะมีค่ามากในช่วงหลัง แต่ในระยะเริ่มต้นที่อันตรายรอบด้านแบบนี้ แทบไม่มีประโยชน์

อีกฝ่ายแค่เลเวล 1 จ้าวตงไม่กลัวอยู่แล้ว แค่ระวังขาของสวีจวิ้นไว้ก็พอ

[จบแล้ว]