ตอนที่ 5 เตรียมตัวล่าวงแหวนวิญญาณ

ตอนที่ 5 เตรียมตัวล่าวงแหวนวิญญาณ

หลินเป่ยหยาไม่อยากให้เลือดสดๆ ของตัวเองเสียเปล่า เขารีบเรียกวิญญาณยุทธ์ออกมารองรับหยดเลือด จากนั้นจึงรีบไปหากล่องปฐมพยาบาลมาทำแผล แล้วเริ่มเฝ้ารอความเปลี่ยนแปลงของวิญญาณยุทธ์อย่างใจจดใจจ่อ

หนึ่งวินาที... สองวินาที... สามวินาที...

เวลาผ่านไป หัวใจของหลินเป่ยหยาก็ค่อยๆ ดิ่งลงเหว เลือดของเขาดูเหมือนจะขาดพลังแห่งความเป็นเทพของอาเธน่าไป

"ถ้ามันใช้แปลงร่างเป็นชุดคลอทศักดิ์สิทธิ์ของอาเธน่าไม่ได้ แล้ววิญญาณยุทธ์นี้จะมีไว้ทำอะไรกันแน่?"

หลังจากผิดหวังอยู่ครู่หนึ่ง หลินเป่ยหยาก็นึกถึงจุดเด่นที่เป็นเอกลักษณ์ของทวีปโต้วหลัว นั่นคือ 'วงแหวนวิญญาณ'

"บางที... หลังจากได้วงแหวนวิญญาณวงแรกมาแล้ว ข้าอาจจะรู้วิธีใช้วิญญาณยุทธ์นี้ก็ได้ มีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดทั้งที คงไม่ใช่วิญญาณยุทธ์ขยะที่ทำอะไรไม่ได้หรอกมั้ง!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินเป่ยหยาก็เลิกกลุ้มใจ เขาตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปตรวจสอบสมุดภาพสัตว์วิญญาณดู

แม้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าจะมีหนังสือภาพสัตว์วิญญาณให้เด็กๆ อ่านบ้าง แต่มันจะไปละเอียดเท่ากับคลังความรู้ในหอคัมภีร์ของสำนักวิญญาณยุทธ์ ซึ่งเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าวิญญาณจารย์ได้อย่างไร?

หารู้ไม่ว่า... ในอนาคตจะมีบุคคลหน้าหนาคนหนึ่งได้ฉายา 'ปรมาจารย์' เพียงเพราะเอาความรู้ที่มีอยู่แล้วมาเรียบเรียงใหม่เท่านั้นเอง

วัยกำลังกินกำลังนอน หลินเป่ยหยาหลับยาวจนถึงรุ่งสาง ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา

"แย่แล้ว! ข้าสัญญากับยายหนูขนทองว่าจะไปหอคัมภีร์นี่นา! ตื่นสายรึเปล่าเนี่ย?"

หลังจากล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็ว หลินเป่ยหยาก็สวมชุดที่สาวใช้เตรียมไว้ให้ แล้ววิ่งแจ้นไปที่สวนกลาง

เป็นไปตามคาด เมื่อเขาไปถึงสวน ก็เห็นเชียนเหรินเสวี่ยนั่งรออยู่ที่ศาลาแล้ว ดูจากสีหน้า ยัยหนูน่าจะมารออยู่นานพอสมควร

ยังไม่ทันที่หลินเป่ยหยาจะเอ่ยปากทักทาย เสียงบ่นของแม่นางฟ้าตัวน้อยก็พรั่งพรูออกมาดั่งสายน้ำหลาก

"นี่ มันยังไงของเจ้าฮะ?"

"ไหนเมื่อวานตกลงกันแล้วว่าจะเจอกันตอนเช้า แล้วข้าจะพาไปหอคัมภีร์? นี่มันจะเที่ยงอยู่แล้วนะ!"

หลินเป่ยหยาเกาหัวแกรกๆ ดูท่าทางสำนึกผิด แต่สมองก็รีบปั้นคำแก้ตัวทันควัน

"ก็แหม... ข้าเพิ่งมาอยู่ใหม่วันแรกนี่นา มันก็ต้องมีแปลกที่กันบ้าง พลิกไปพลิกมานอนไม่หลับ พอหลับได้ก็เลยหลับลึกไปหน่อยน่ะ!"

ได้ผล พอได้ยินคำอธิบายของหลินเป่ยหยา สีหน้าของเชียนเหรินเสวี่ยก็ดีขึ้นทันตา

"ฮึ! ครั้งนี้ข้าจะยกโทษให้ ตามมาสิ เดี๋ยวก็ต้องกลับมากินมื้อเที่ยงแล้วนะ เจ้ามีเวลาอ่านคัมภีร์ไม่มากหรอก"

"โอเค ขอบใจนะ"

หลังจากขอบคุณ หลินเป่ยหยาก็รีบเดินตามเชียนเหรินเสวี่ยไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางดูดซับวงแหวนวิญญาณไปแล้วหรือเปล่า เชียนเหรินเสวี่ยที่อายุเท่ากันถึงได้ตัวสูงกว่าเขาพอสมควร ทำเอาเขารู้สึกเจ็บปวดใจเล็กๆ

ออกจากหอบูชาพรหมยุทธ์ เชียนเหรินเสวี่ยพาเขาเดินไปยังอาคารเก่าแก่ที่อยู่ไม่ไกลจากวังสังฆราช

หลังจากแสดงป้ายประจำตัวให้ยามดู ทั้งสองก็ค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องสมุด

"เจ้าอยากหาข้อมูลอะไร? คู่มือวิญญาณยุทธ์ฉบับสมบูรณ์ หรือประวัติศาสตร์การพัฒนาของทวีป?"

หลินเป่ยหยาเหลือกตามองบน วิญญาณยุทธ์ของเขาไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่อง คู่มือวิญญาณยุทธ์ฉบับสมบูรณ์จะไปช่วยอะไรได้?

ส่วนประวัติศาสตร์ทวีป ยิ่งไม่อยู่ในความสนใจของเขา มันจะพัฒนาไปยังไงก็เรื่องของมัน ไม่เกี่ยวกับเขาซะหน่อย

"ข้าอยากดูสารานุกรมสัตว์วิญญาณ จะได้รู้ว่าวงแหวนวิญญาณแบบไหนเหมาะกับวิญญาณยุทธ์ของข้า"

"ได้ งั้นตามข้ามา"

เชียนเหรินเสวี่ยไม่ขัดข้อง ความจริงแล้ววิญญาณจารย์ที่เจอปัญหาคอขวดต่างก็กระตือรือร้นเรื่องวงแหวนวิญญาณกันทั้งนั้น

หลังจากพาหลินเป่ยหยาไปนั่งที่โต๊ะในโถงด้านข้าง เชียนเหรินเสวี่ยก็เดินหายไปพักหนึ่ง พอกลับมา ในมือป้อมๆ ของนางก็หอบหนังสือเล่มหนามาสองเล่ม นางวางมันลงบนโต๊ะแล้วปัดฝุ่นที่มือเบาๆ

"เอาแค่นี้ก่อน เนื้อหามันเยอะ วันนี้เจ้าอ่านเท่าที่ไหวก็พอ"

"ลำบากเจ้าแย่เลย"

"ไม่เป็นไรหรอก ก็ตกลงกันแล้วนี่นาว่าข้าจะดูแลเจ้าในหอบูชาพรหมยุทธ์"

เชียนเหรินเสวี่ยส่งยิ้มหวาน ดูเหมือนนางจะดีใจมากที่มีหลินเป่ยหยาเป็นเพื่อน

หลังจากคุยกันพอหอมปากหอมคอ หลินเป่ยหยาก็ไม่รอช้า เขาเปิดอ่านสารบัญคร่าวๆ แล้วเลือกเริ่มจากเล่มที่เกี่ยวกับวงแหวนวิญญาณที่เหมาะกับวิญญาณยุทธ์สายเครื่องมือ

อ่านไปได้สักพัก หลินเป่ยหยาก็ยิ่งมั่นใจว่า 'ปรมาจารย์' คนนั้นคือนักก๊อปความรู้ตัวยง เพราะในหนังสือระบุไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า วิญญาณยุทธ์สายเครื่องมือก็สามารถดูดซับวงแหวนวิญญาณจากสัตว์วิญญาณสายพืชได้

ในทางกลับกัน วิญญาณยุทธ์สายพืชก็น่าจะดูดซับวงแหวนวิญญาณจากสัตว์สายเดรัจฉานได้เช่นกัน

ที่น่าขำคือ ตอนที่ปรมาจารย์พาเทพราชันถังซานไปล่าวงแหวนวิญญาณวงแรก เขาโม้ว่าเป็นทฤษฎีที่เขาคิดค้นขึ้นเองหน้าตาเฉย

หลินเป่ยหยาชำเลืองมองเชียนเหรินเสวี่ยที่นั่งเท้าคางมองเขาด้วยความเห็นอกเห็นใจแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป แล้วก้มหน้าอ่านเนื้อหาที่ต้องการต่อ

"ตั๊กแตนใบมีด เหมาะสำหรับวิญญาณยุทธ์ประเภทดาบและกระบี่ จะมอบทักษะสายโจมตี..."

"เต่าปฐพี เหมาะสำหรับวิญญาณยุทธ์ประเภทโล่ จะมอบ..."

อ่านไปได้พักใหญ่ หลินเป่ยหยาก็ยังไม่เจอสัตว์วิญญาณที่เหมาะกับเขา

คนที่มีวิญญาณยุทธ์ใกล้เคียงที่สุดคือคนที่ปลุกได้วิญญาณยุทธ์ก้อนหิน หลังจากดูดซับวงแหวนวิญญาณของพยัคฆ์แสง ก็ได้ทักษะ 'ปาแสงศักดิ์สิทธิ์' มา แต่ทักษะนี้ดูไม่เหมาะกับวิญญาณยุทธ์ของเขาเลย จะให้เขาเอาชุดคลอทอาเธน่าไปปาใส่หัวชาวบ้านเหมือนก้อนอิฐหรือไง?

ด้วยความจนปัญญา หลินเป่ยหยาทำได้แค่เปิดอ่านต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาล่วงเลยมื้อเที่ยงไปแล้ว

"นี่ เจ้าจะอ่านไปถึงเมื่อไหร่? นี่มันสามชั่วโมงแล้วนะ"

"หา... นานขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ได้ยินเสียงทัก หลินเป่ยหยาเงยหน้าขึ้น บิดคอคลายความเมื่อยล้า แล้วค่อยๆ ปิดหนังสือลง เห็นดังนั้น เชียนเหรินเสวี่ยก็ยิ้มออกทันที

"เป็นไงบ้างหลินเป่ยหยา? เจอสัตว์วิญญาณที่ถูกใจบ้างไหม?"

หลินเป่ยหยาส่ายหน้าพลางตอบอย่างจนใจ:

"ไม่เลย วิญญาณยุทธ์ของข้ามันพิเศษเกินไป ในหนังสือไม่มีบันทึกเกี่ยวกับวิญญาณยุทธ์ประเภทเดียวกันให้เทียบเคียงได้เลย"

"งั้นเหรอ? แล้วจะทำยังไงล่ะ? เจ้ามีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด อีกเดี๋ยวก็ต้องไปล่าวงแหวนวิญญาณแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่ ก็คงต้องรอดูหน้างานเอาแหละ ว่าจะเจอสัตว์วิญญาณตัวไหนที่ดูเข้าท่าบ้าง"

"อืม ไม่เป็นไรหรอก ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องได้วงแหวนวิญญาณที่เหมาะสมแน่ๆ ไปกินข้าวกันเถอะ ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว"

"โอเค ลำบากเจ้าแย่เลยที่ต้องมานั่งเฝ้าข้านานขนาดนี้!"

หลังจากทานมื้อเที่ยงที่เลื่อนเวลามานานด้วยกัน เชียนเหรินเสวี่ยก็ถูกเรียกตัวไปฝึกวิชาดาบพื้นฐานอีกครั้ง จังหวะที่หลินเป่ยหยากำลังจะกลับที่พัก เขาก็ถูกเชียนเต้าหลิวเรียกตัวไว้

"คารวะท่านมหาปุโรหิต"

"อืม ตัดสินใจได้หรือยังว่าจะล่าสัตว์วิญญาณชนิดไหนมาทำวงแหวนวิญญาณ?"

"ยังเลยครับ ในหนังสือไม่มีบันทึกเกี่ยวกับวิญญาณยุทธ์ที่คล้ายของข้าเลย คงต้องอาศัยความรู้สึกตอนไปเลือกดูดซับเอาครับ"

คิ้วของเชียนเต้าหลิวขมวดเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกอย่างช้าๆ

"ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น ในเมื่อทิศทางการพัฒนาของวิญญาณยุทธ์เจ้ายังเป็นปริศนา เราคงต้องดูจากทักษะวิญญาณที่หนึ่งที่ได้มา ว่าจะเดินไปในทิศทางไหน"

"ครับ ข้าก็คิดแบบนั้น ถ้าทักษะแรกเป็นสายสนับสนุน ข้าก็จะเดินสายวิญญาณจารย์สายสนับสนุน แต่ถ้าเป็นสายโจมตี ข้าก็จะไปสายโจมตีครับ"

"ดี ในเมื่อเจ้ามีแผนการแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะให้คนพาเจ้าไปป่าซิงโต่วเพื่อล่าวงแหวนวิญญาณวงแรก"

"ป่าซิงโต่ว?"

ได้ยินคำพูดของเชียนเต้าหลิว หลินเป่ยหยาก็แสดงอาการแปลกใจเล็กน้อย ป่าล่าวิญญาณอยู่ไม่ไกลจากเมืองวิญญาณยุทธ์นัก คนส่วนใหญ่มักเลือกไปล่าวงแหวนวิญญาณแรกที่นั่น ทำไมถึงต้องถ่อไปไกลถึงป่าซิงโต่วด้วย?

ราวกับอ่านความคิดของหลินเป่ยหยาออก เชียนเต้าหลิวยิ้มแล้วกล่าวว่า:

"สัตว์วิญญาณในป่าล่าวิญญาณส่วนใหญ่เป็นพวกพื้นๆ โอกาสที่จะเข้ากันได้กับวิญญาณยุทธ์ของเจ้านั้นน้อยกว่าป่าซิงโต่วมาก เพื่ออนาคตของเจ้า ไปล่าวงแหวนวิญญาณแรกที่นั่นจะดีกว่า"

"ครับ ขอบคุณท่านมหาปุโรหิต!"

จบตอน