บทที่ 542 การเผด็จศึกตะขาบโลหิต

บทที่ 542 การเผด็จศึกตะขาบโลหิต

เสวี่ยหลิงจื่อมองดูกองทัพมารที่บุกทะลวงค่ายปี้อวิ๋นอย่างย่ามใจ นางพึมพำกับตัวเอง

"เหมาอวิ๋นจู๋... หยางเซิน... ฝีมือไม่เลวเลยจริงๆ หวังว่าพวกเจ้าจะรอดชีวิตนะ ข้าจะได้จับมาทำเป็นทาสโลหิตส่วนตัว"

...

ภายในค่ายปี้อวิ๋น

การถอยทัพที่ดูสับสนอลหม่าน จริงๆ แล้วมีการซักซ้อมมาอย่างดี ทุกคนรู้จุดหมายปลายทางของตนและวิ่งไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้

ห่างจากจุดปะทะเดิม 1 ลี้ คือพื้นที่โล่งหน้าตำหนักที่พักของระดับปรมาจารย์

ที่นี่... กองพันค่ายกล กองร้อย 2 กองพันที่ 3 นำโดยเย่มู่อวิ๋น ได้วางค่ายกลดักรอไว้เรียบร้อยแล้ว โดยมี สงเจ๋อ เป็นผู้บัญชาการป้องกัน

กองร้อย 3 ของกองพันจู้จี ที่กำลังถอยร่น ได้รับการคุ้มกันจากหน่วยคมฟ้า พวกเขาใช้ยุทธวิธี 'ยิงแล้วหนี' (Hit and Run) คอยโจมตีตะขาบยักษ์ที่ไล่ตามมา เพื่อถ่วงเวลาให้ทหารช่างเข้าประจำที่ค่ายกล

...

บนท้องฟ้า กองพันเรือเหาะ 15 ลำ ถอยร่นมาลอยลำอยู่เหนือตำหนัก จัดรูปขบวน 'วงเดือน' หันปืนลงสู่พื้นดิน เตรียมพร้อมยิงถล่ม

หยางหลินยืนสั่งการอยู่บนเรือธงของเฉาเฉิงอวี่

"ศิษย์น้องซุน... ส่งสัญญาณถึงพันธมิตรผู้ฝึกตนอิสระ บอกพวกเขาว่าเมื่อปี้อวิ๋นเริ่มโต้กลับ ให้พวกเขาช่วยไล่เก็บพวกที่แตกทัพหนีไป แต่ให้ระวังจินตานฝ่ายตรงข้ามด้วย"

"รับทราบ!"

จากนั้นเขาหันไปหากลุ่ม ถ้ำจันทราสีน้ำเงิน

"สหายเต๋า... ตะขาบยักษ์ 2 ตัวทางขวา ฝากพวกท่านจัดการด้วยนะครับ"

"วางใจได้!"

ทั้งสี่กระโดดลงจากเรือไปประจำที่แนวรบด้านล่าง

...

หน่วยคมฟ้าเมื่อส่งกองร้อย 3 ถึงที่หมายปลอดภัย ก็บินกลับขึ้นเรือธง

ทัพมารสามสำนักเห็นหน่วยรบพิเศษของศัตรูบินหนี ก็ยิ่งได้ใจ ตะขาบยักษ์ 4 ตัวเร่งความเร็วไล่กวดกองร้อย 3 อย่างบ้าคลั่ง

...

เหวินจิ่งซาน (ผบ.กองร้อย 3) ตะโกนลั่น "เข้าประจำที่! ไม่ต้องสนตะขาบ! เร็วเข้า!"

จู้จี 300 คนกระโดดข้ามแนวค่ายกลที่วางดักไว้ แล้วหันกลับมาตั้งรับอย่างเป็นระเบียบ

ด้านหลังพวกเขา พันธมิตรจินเจียงและชิงชวนรวมพลเตรียมพร้อม หน่วยแพทย์สนามเร่งรักษาคนที่โดนพิษ

เสียงขาตะขาบนับร้อยขยับ สวบๆๆ ดังใกล้เข้ามา ตะขาบยักษ์ 4 ตัว พุ่งเข้าใส่แนวรับด้วยความเร็วสูง พร้อมแรงกดดันระดับ 3 ขั้นปลาย

สงเจ๋อตะโกน "นิ่งไว้! เตรียมค่ายกลผนึกมังกรและหล่มพสุธา!"

ศิษย์พี่กู้สั่งการทางปีกซ้าย "ชุดที่ 2 และ 3... เดินเครื่อง!"

เย่มู่อวิ๋นสั่งการทางปีกขวา "ชุดที่ 5 และ 8... เดินเครื่อง! ใช้ผนึกมังกรจับให้อยู่ แล้วซ้ำด้วยหล่มพสุธา!"

ทันทีที่ตะขาบยักษ์เข้ามาในระยะ 10 วา

วิ้ง!

วงเวทสีทองขนาดมหึมาปรากฏขึ้นใต้ท้องพวกมัน โซ่ตรวนแสงสีทองนับร้อยเส้นพุ่งขึ้นมารัดพันร่างตะขาบยักษ์ทั้งสี่ตัว

ตะขาบดิ้นพล่านด้วยพลังมหาศาล โซ่แสงขาดสะบั้นไปกว่าครึ่ง ศิษย์ที่คุมค่ายกลเริ่มหน้าแดงก่ำ ต้านแรงสัตว์อสูรไม่ไหว

ศิษย์พี่กู้ตะโกน "ยื้อไว้! เปิดค่ายกลหล่มพสุธา! พันธมิตรจินเจียง... ถ่ายพลังสนับสนุนด่วน!"

เย่มู่อวิ๋นสั่งเช่นกัน "พันธมิตรชิงชวน... ถ่ายพลังสนับสนุน!"

ศิษย์พันธมิตรรีบเข้ามาช่วยถ่ายพลังปราณ

โซ่แสงชุดใหม่พุ่งขึ้นมารัดพันอีกครั้ง พร้อมกับแสงสีน้ำตาลที่ทำให้พื้นดินเหลวเป็นโคลนดูดร่างตะขาบจมลงไปครึ่งตัว แล้วแข็งตัวจับพวกมันไว้แน่น

ตะขาบทั้งสี่ตัวถูกตรึงจนขยับไม่ได้

ที่ปีกขวา มหาปุโรหิตเผ่าหลานสั่งการ "อาหลี่... ปล่อยหนอนกู่!"

หลานหลีเดินออกมาข้างหน้า ประสานอินแล้วสะบัดมือ แสงสีเขียวขนาดเท่าชามข้าวพุ่งเข้าไปในหัวตะขาบตัวขวาสุดอย่างง่ายดาย

ตะขาบดิ้นพราดๆ อย่างบ้าคลั่งจนศิษย์คุมค่ายกลกระเด็นออกมา แต่มันก็ทำได้แค่ดิ้นอยู่กับที่

หลานหลีทำแบบเดิมกับตัวที่สอง ตะขาบตัวนั้นก็ดิ้นพราดแล้วนิ่งไป

ส่วนตะขาบสองตัวทางซ้ายที่ยังดิ้นรนอยู่ พยายามชูคอจะพ่นพิษใส่แนวรับ

สงเจ๋อรู้ทัน "กองพันหลอมลมปราณ! กินยาแก้พิษแล้วปาระเบิดยัดปากมัน!"

หลี่เสี่ยวหลินนำทีมปาระเบิด 100 คน แบ่งเป็นสองชุด ระดมขว้างลูกแก้วรวมปราณเข้าใส่ปากตะขาบที่กำลังอ้า

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

ระเบิดพลังวิญญาณระเบิดก้องในปากตะขาบ แม้เกราะนอกจะแข็ง แต่ภายในนั้นเปราะบาง แรงระเบิดสร้างความเสียหายอย่างหนักจนพวกมันชะงัก

จังหวะนี้เอง หมอกเลือดหนาทึบลอยลงมาจากเรือธง ครอบคลุมร่างตะขาบสองตัวนั้น

มู่กันเฟิง ยืนอยู่บนเรือ โบกสะบัด ธงกลืนวิญญาณ ด้วยสีหน้าเย็นชา

หมอกเลือดดูดกลืนพลังโลหิตและพลังอาฆาตจากตัวตะขาบอย่างตะกละตะกลาม รวมถึงกระชากวิญญาณของผู้ควบคุมที่ฝังอยู่ในสมองสัตว์อสูรออกมาด้วย

แพ้ทางกันชัดๆ! สัตว์อสูรโลหิตเป็นอาหารอันโอชะของธงกลืนวิญญาณ

ในเวลาไม่นาน ตะขาบยักษ์ระดับ 3 ขั้นปลายสองตัว ก็ถูกสูบจนแห้งกลายเป็นซากมัมมี่!