บทที่ 37 ราชาปิศาจน้อย 2

เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมอง และในขณะที่เขากําลังจะเรียกอาของตัวเอง กลับถูกเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนของผู้เป็นอาดึงดูดความสนใจไปจนหมดสิ้น

เธอเป็นใคร?

สาวใช้คนหนึ่งเดินตามเขาออกมาพร้อมกับถือแก้วนมไว้ในมือ จากนั้นเธอก็ถอนหายใจออกมา “นายน้อยอย่าวิ่งเล่นอีกเลย มาดื่มนมนี่ก่อนเถอะค่ะ”

แต่เมื่อเห็นเชิ่งเทียนสื่อ สาวใช้ก็รีบพูดว่า “คุณชายสาม กลับมาแล้วเหรอคะ?”

“อือ” เชิ่งเทียนสื่อตอบออกไปอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้น เขาก็ยื่นมือออกไปแล้วลูบหัวเด็กน้อยอย่างแรง “หลังจากกินอาหารเช้าแล้ว แกจะวิ่งซนแบบนี้ไม่ได้!”

สาวใช้พูดอย่างหมดหนทางว่า “ใช่ค่ะ ดิฉันไล่ตามเขามาครึ่งค่อนวันแล้ว แต่เด็กผู้ชายเป็นเรื่องยากมากที่จะจัดการ”

นายหญิงผู้เฒ่าได้ให้กําเนิดลูกชายทั้งหมดสามคน และปัจจุบัน เชิ่งเทียนสื่อที่เป็นลูกคนสุดท้องและเป็นคนเดียวที่ยังไม่มีครอบครัว ส่วนลูกคนโตกับลูกที่สองได้แต่งงานและมีลูกกันหมดแล้ว

## เรื่องใหม่มาแล้ว รับรองสนุกไม่แพ้ เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ

เชิ่งเทียนสื่อเป็นลูกคนที่สามเหมือนกับซูเชิ่งจิ่ง ซึ่งทั้งสองได้เจอกันครั้งแรกเมื่อตอนยังเด็ก และเพราะพวกเขามีอายุใกล้เคียงกัน ทั้งคู่จึงค่อยๆ กลายเป็นเพื่อนกันในที่สุด

ลูกชายคนโตของตระกูลเชิ่งได้ให้กําเนิดเด็กผู้ชายสองคน ส่วนลูกชายคนที่สองก็ให้กําเนิดเด็กผู้ชายมาอีกสองคนเช่นเดียวกัน ซึ่งตระกูลนี้ไม่มีเด็กผู้หญิงมาหลายชั่วอายุคนแล้ว และความปรารถนาของนายท่านผู้เฒ่าและนายหญิงผู้เฒ่าที่จะได้กอดหลานสาวกลับต้องมาล้มเหลวลง เมื่อทั้งสองมีแต่หลานชายที่ถือกำเนิดขึ้นมา

และคนที่อยู่ตรงหน้าเขาก็คือลูกชายคนเล็กของพี่ชายคนรอง “เชิ่งจื๋อเหยียน” เขามีอายุเพียง 5 ขวบ เท่านั้น และเขาก็มีอายุน้อยที่สุดในบรรดาหลานชายทั้งหมด และแน่นอนว่าเขาจะได้รับความโปรดปรานมากที่สุด แต่ก็เป็นคนซนที่สุดอีกเช่นกัน เพราะเขาคือราชาปิศาจน้อยของบ้าน ที่ไม่มีใครทำอะไรเขาได้

เด็กชายตัวน้อยไม่สนใจสาวใช้ แต่เขากลับเงยหน้าขึ้นมองซูจิ่วที่ถูกเชิ่งเทียนสื่ออุ้มอยู่ เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวและมีหางเปียสองข้าง ผิวพรรณของเธอขาวเนียนนุ่มราวกับเต้าหู้ จึงทําให้คนอยากที่จะหยิกเธอดูสักครั้ง

เขาทำสีหน้าเคร่งขรึมเหมือนเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย และถามว่า “เธอเป็นใคร?”

เชิ่งเทียนสื่อรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที “แกต้องสุภาพกับน้องสาวหน่อย ไม่อย่างนั้น อาก็จะไม่สุภาพกับแกเหมือนกันนะ”

“ฮึ! ผมไม่กลัวอาหรอก เดี๋ยวผมจะให้ปู่สอนบทเรียนแก่อา”

ซูจิ่วเห็นว่าเขาเป็นเพียงเด็กน้อยนิสัยเสียที่โดนครอบครัวตามใจ แต่สิ่งที่เชิ่งเทียนสื่อทำลงไปไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเธอเลย นั้นก็หมายความว่าเธอไม่ต้องการให้เขาทำแบบนี้ ดังนั้น เธอต้องพยายามเอาชนะเด็กผู้ชายตรงหน้าด้วยวิธีที่นุ่มนวล

ซูจิ่วขอให้เชิ่งเทียนสื่อวางเธอลง จากนั้น เธอก็ยืนเผชิญหน้ากับเชิ่งจื๋อเหยียน พร้อมกับทำท่าทางเขินอายอยู่เล็กน้อยด้วยใบหน้าเล็กสีชมพู แล้วเธอก็พูดอย่างอ่อนหวาน “สวัสดีพี่ชาย ฉันมีชื่อว่าซูจิ่ว หรือนายจะเรียกฉันว่าเสี่ยวจิ่วก็ได้”

เธอไม่ได้มีพลังโจมตีใดๆ ซึ่งดูเหมือนกับกระต่ายตัวน้อยที่อ่อนนุ่มและมีสีขาว จึงทำให้ความเย่อหยิ่งของเชิ่งจื๋อเหยียนดูเหมือนจะลดลงเล็กน้อย แต่เขาก็ยังเลิกคิ้วถามขึ้นทันที “เธอมีความสัมพันธ์อะไรกับอาของฉัน แล้วทำไมเธอถึงมาที่นี่?”

“ป๊ะป๋าของฉันเป็นเพื่อนกับลุง แต่พอดีป๊ะป๋าไม่มีเวลาดูแลฉัน ลุงก็เลยต้องพาฉันมาที่นี่” ซูจิ่วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน และถามอย่างเขินอายเล็กน้อย “พี่ชาย เสี่ยวจิ่ว…เสี่ยวจิ่วขอเล่นกับนายด้วยได้ไหม?”

เชิ่งเทียนสื่อมองไปที่เธอ ซึ่งหัวใจของพ่อที่รักของเขาได้ถูกกระตุ้นอย่างสมบูรณ์ และเขาก็คำรามอยู่ในใจ เล่นกับเธอ! ต้องเล่นกับเธอ! ถ้าแกไม่เล่นกับเธอ! ฉันจะตีแก!

แต่ด้วยนิสัยที่ดื้อรั้น ตอนแรกเขาตั้งใจจะพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า ฉันไม่ต้องการเล่นกับผู้หญิง เพราะฉันเกลียดผู้หญิงมากที่สุด!

แต่ซูจิ่วกำลังมองมาที่เขาอย่างกระตือรือร้น ขนตาของเธอยาวและหนามาก อีกทั้งดวงตากลมโตคู่นั้นก็เหมือนองุ่นดําที่เพิ่งขึ้นมาจากน้ำ ซึ่งพวกมันช่ำฉ่ำและงดงามมาก และเมื่อถูกเธอมองมาแบบนั้น หัวใจของเขาก็อ่อนยวบ อยากจะดุก็ดุออกไปไม่ได้

เชิ่งจื๋อเหยียนมองไปที่เธอ และพูดอย่างเชื่องช้าว่า “ตกลง!”

“ขอบคุณพี่ชาย พี่ชายใจดีจัง” ซูจิ่วยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มหวานเหมือนลูกอม และมีลูกแพร์เล็กๆ สองลูกอยู่ที่มุมปากของเธอ ซึ่งเธอดูน่ารักเกินไปแล้ว