บทที่ 49 - ชายบำเรอ

บทที่ 49 - ชายบำเรอ

วิญญาณของชิงอวิ๋นถูกยมทูตขาวดำเอาตัวไปแล้ว

วิญญาณที่ถูกวิชามารปนเปื้อนแบบนี้ ถ้าอยากจะรีดข้อมูลออกมา จำเป็นต้องเตรียมการสักหน่อย

แต่เจียงหลินก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก

สำหรับคนบงการ ชิงอวิ๋นก็แค่ของเล่นสวยๆ ที่นึกสนุกก็เอามาเล่น

เจียงหลินไม่ได้หวังว่าจะขุดคุ้ยข้อมูลอะไรได้จากชิงอวิ๋น

ก็แค่ลองเสี่ยงดวงดูเฉยๆ

จุดสำคัญตอนนี้ คือข้อมูลที่ได้จากปีศาจคางคกนักพรตแซ่หวัง

นักพรตแซ่หวังผู้ยอมตายไม่ยอมจำนน สุดท้ายก็ต้องยอมสยบต่อ "อำนาจมืด" ของท่านเจ็ดท่านแปด

หลังจากคายรายชื่อสามคน หรือพูดให้ถูกคือสามสถานะออกมา ก็ถูกรีดจนหมดคุณค่า

"ท่านหญิง, เจ้าเมือง, พญามังกรซีหู..."

เจียงหลินทบทวนสามชื่อนี้ พลางครุ่นคิดเงียบๆ

นี่เป็นสถานะ แต่ก็เป็นชื่อคนได้เหมือนกัน

เพราะถ้าจำกัดวงอยู่แค่เมืองหางโจว ไม่ว่าจะเป็นเจ้าเมืองหรือพญามังกรซีหู ก็มีอยู่แค่คนเดียว

เจ้าเมือง ย่อมหมายถึงขุนนางผู้ปกครองเมืองหางโจว ขุนนางใหญ่ผู้ดูแลชายแดน

พญามังกรซีหู ก็คือคนที่เจียงหลินรู้จักคนนั้น

ส่วนท่านหญิง นี่สิมีประเด็น

เมืองหางโจวไม่เพียงแต่เป็นเมืองที่มั่งคั่งที่สุดในแดนใต้ แต่ยังเป็นเขตศักดินาของอ๋องซ่ง พระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน

แน่นอนว่าคำว่าเขตศักดินา ก็แค่กินภาษีส่วนหนึ่งเท่านั้น

พูดง่ายๆ ก็คือเลี้ยงท่านอ๋องผู้นี้ไว้เหมือนหนูตกถังข้าวสาร

แต่เพราะเป็นพระอนุชาของฮ่องเต้ เลยได้กินเมืองที่อุดมสมบูรณ์ทางตอนใต้

และก็เป็นเมืองอกแตก...

พูดให้ดูดีคือเมืองอกแตก พูดให้แย่หน่อยคือไม่มีชัยภูมิให้ตั้งรับ ไม่มีเงื่อนไขให้ก่อกบฏ

ส่วนลูกสาวของท่านอ๋อง ย่อมต้องเป็นท่านหญิง

นี่เป็นสถานะเดียวในสามสถานะที่ไม่ได้เจาะจง

เพราะเจียงหลินไม่รู้ว่าอ๋องซ่งมีลูกสาวกี่คน

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่

"พญามังกรซีหู..."

เจียงหลินขมวดคิ้ว เขาเคยสัมผัสกับมังกรเฒ่าตนนั้น ก็แค่เทพวารีประจำแม่น้ำลำคลองธรรมดาๆ ตนหนึ่ง ระดับชั้นไม่สูง แต่ปฏิบัติหน้าที่อย่างขยันขันแข็ง เป็นเทพที่ชาวบ้านรอบซีหูกราบไหว้บูชามาตลอด

ก็แค่นั้นเอง

มังกรเฒ่าจะไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้ยังไง?

ทำไมชื่อของพญามังกรซีหู ถึงหลุดออกมาจากปากของนักพรตแซ่หวัง?

เจียงหลินคิดในใจ พักเรื่องพญามังกรซีหูไว้ก่อน

"ไปสืบดูก่อนว่าท่านอ๋องซ่งมีลูกสาวกี่คน"

เจียงหลินต้องยืนยันตัวตนที่แท้จริงของสามคนนี้ก่อน

ตอนนี้ที่ยังสงสัยอยู่ คือท่านหญิง

คิดได้ดังนั้น เจียงหลินก็ออกจากห้องเงียบ ปรากฏตัวขึ้นที่โถงใหญ่ของหงซิ่วเจาอีกครั้ง

แต่คราวนี้ ไม่มีใครสังเกตเห็นเจียงหลิน

แค่วิชาพรางกายเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

หงซิ่วเจาก็เป็นแหล่งผลิตทารกผีเหมือนกัน แต่น่าเศร้าที่เจียงหลินจัดการไม่ได้

นางโลมที่ตั้งท้องโดยไม่ตั้งใจ ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ เด็กในท้องก็ต้องถูกเอาออก

และถ้าศพทารกนี้ยังเอาไปขายได้เงิน มันก็คือลาภลอยชัดๆ

ทองคำสิบตำลึงแลกศพทารกหนึ่งศพ ไม่มีธุรกิจไหนในโลกจะคุ้มไปกว่านี้อีกแล้ว

เจียงหลินยิ้มเยาะตัวเอง

ในสายตาของเขา ศพทารกก็คือชีวิต คือวิญญาณที่สั่งสมบุญมาไม่รู้เท่าไหร่กว่าจะได้โอกาสมาเกิดเป็นมนุษย์

แต่ในสายตาของคนธรรมดา หรือคนส่วนใหญ่ ศพทารกก็แค่ก้อนเนื้อเน่าๆ ก้อนหนึ่ง

เจียงหลินเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมระหว่างผู้บำเพ็ญเพียรกับคนธรรมดา ถึงมีเส้นแบ่งที่ชัดเจนกั้นอยู่

ไม่มีอะไรมาก ค่านิยมมันต่างกัน

สิ่งที่เจียงหลินทำอยู่ตอนนี้ ถ้าไปบอกพวกนางโลม พวกนางคงมองว่าเจียงหลินแส่เรื่องชาวบ้าน เผลอๆ จะด่าว่าเจียงหลินไปขัดขวางทางทำมาหากินของพวกนางด้วยซ้ำ

แต่ก็นั่นแหละ เจียงหลินไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

"นี่น่ะหรือโลกมนุษย์"

เจียงหลินพึมพำกับตัวเอง เดินออกจากหงซิ่วเจา

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามวิกาล ด้านนอกหงซิ่วเจาแขวนโคมไฟสีชมพูดูสลัวราง นางโลมค่าตัวไม่แพงยืนเรียงรายอยู่หน้าประตู บ้างก็ยืนอยู่บนระเบียง พยายามยั่วยวนเรียกลูกค้าอย่างสุดความสามารถ

พวกนางไม่ได้หวังว่าพวกเศรษฐีหรือคุณชายจะมาแลเหลียว แค่เป็นแม่สื่อแม่ชัก ก็ได้ค่านายหน้าแล้ว

จะมีก็แต่พวกที่กระเป๋าแบนแต่อยากหาความสุขชั่วข้ามคืนเท่านั้น ที่พวกนางจะดีใจเนื้อเต้น เพราะคนพวกนี้มีทางเลือกแค่พวกนางเท่านั้น

พวกผู้ชายเดินกอดคอกันเข้าไป มองหาเหยื่อของตัวเอง ชั่งน้ำหนักเงินในกระเป๋า

เจียงหลินเดินสวนกระแสผู้คน หันหลังให้แดนสวรรค์บนดินแห่งนั้น เดินจากไปอย่างช้าๆ ตามใจปรารถนา

ก้าวเท้าทีละก้าว เดินเข้าไปในความมืด กลมกลืนไปกับความมืดมิด

เจียงหลินเดินทอดน่องไปตามถนน

ไม่นานนัก เจียงหลินก็มาหยุดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬาร

คฤหาสน์หลังนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหางโจว เป็นทำเลทองอย่างไม่ต้องสงสัย ที่ดินตรงนี้หนึ่งตารางนิ้วมีค่าเท่ากับเงินหนึ่งตำลึง ไม่ใช่คำเปรียบเปรย แต่เป็นเรื่องจริง

คฤหาสน์หลังนี้ คือที่พำนักของอ๋องซ่ง พระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ผู้ครองเมืองหางโจว

เจียงหลินมองดูจวนอ๋องซ่ง แล้วเลี้ยวตัวเดินไปที่แผงลอยรอบดึกร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล

ชาวบ้านเมืองหางโจวรู้ดีว่าท่านอ๋องซ่งใจดี ไม่ถือสาที่ชาวบ้านมาตั้งแผงค้าขายรอบจวน บางครั้งยังออกมาซื้อของเล่นเล็กๆ น้อยๆ หรือกินของว่างชาวบ้านด้วยตัวเอง

"เกี๊ยวชามหนึ่ง"

เจียงหลินนั่งลงที่โต๊ะ ร้องบอกเถ้าแก่

"ได้เลย!"

เถ้าแก่รีบยกชามตะเกียบมาให้ พอมองเจียงหลิน จู่ๆ ก็ชะงักไป แล้วใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มแปลกๆ

"พ่อหนุ่ม แต่งตัวแบบนี้ ข้าเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะ"

หือ?

เจียงหลินเลิกคิ้ว สงสัยว่า "เถ้าแก่หมายความว่ายังไง? การแต่งตัวของอาตมา มีอะไรไม่เหมาะสมรึ?"

"แหม!"

เถ้าแก่ยกนิ้วโป้งให้ ขยิบตาพลางหัวเราะร่า "ไม่เลว ท่าทางแบบนี้ เหมือนนักพรตจริงๆ เลย!"

คราวนี้ เจียงหลินงงเป็นไก่ตาแตกจริงๆ แล้ว

อะไรคือเหมือนนักพรตจริงๆ?

หรือว่าคนแถวนี้ชอบคอสเพลย์เป็นนักพรต?

"พ่อหนุ่ม เป็นลูกผู้ชายด้วยกัน ไม่ต้องมาแอ๊บหรอก"

เถ้าแก่เห็นว่าไม่มีลูกค้า เลยถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ หัวเราะ หึหึ พูดจามีเลศนัยว่า "เจ้าไม่ได้มาเพื่อจะเข้าจวนอ๋องหรอกรึ?"

เจียงหลินฟังแล้ว แม้จะไม่เข้าใจว่าการแต่งเป็นนักพรตกับการเข้าจวนอ๋องเกี่ยวกันยังไง แต่สมองแล่นเร็ว พยักหน้ายิ้มรับ "ปิดเถ้าแก่ไม่มิดจริงๆ"

"ฮี่ฮี่ฮี่"

เถ้าแก่ทำหน้าประมาณว่า 'กะแล้วเชียว' ยกนิ้วโป้งชมอีกครั้ง "พี่ชายขายของตรงนี้มาห้าหกปี เห็นหนุ่มหล่อมาก็เยอะ แต่หล่อขนาดพ่อหนุ่มนี่ยังไม่เคยเห็นจริงๆ"

"แถมพ่อหนุ่มยังหัวใส แกล้งแต่งเป็นนักบวช แต่จะให้พี่แนะนำนะ เจ้าควรจะเอาให้สุด แต่งเป็นพระไปเลย ถึงจะเด็ด!"

อะไรพระ อะไรพรต อะไรหนุ่มหล่อ

ความสงสัยในใจเจียงหลินยิ่งทวีความรุนแรง แต่ใบหน้ากลับยิ้มแย้ม "ผู้น้อยกลัวว่าเขาจะไม่ชอบหัวโล้นน่ะสิ"

"ก็จริงของเจ้า พ่อหนุ่มรอบคอบดีแท้"

เถ้าแก่พยักหน้าเห็นด้วย แล้วมองสำรวจเจียงหลินตั้งแต่หัวจรดเท้า เดาะลิ้นชมเปาะ "พ่อหนุ่มหน้าตาดีจริงๆ แล้วถ้าข้าเดาไม่ผิด พ่อหนุ่มยัง... บริสุทธิ์อยู่ใช่ไหม?"

เจียงหลินมุมปากกระตุก ชักจะไปกันใหญ่แล้ว

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

เถ้าแก่หัวเราะลั่น "บริสุทธิ์ยิ่งดี ข่าววงในบอกว่า ท่านหญิงชอบแบบนี้แหละ!"

หือ?

แววตาเจียงหลินฉายแววประหลาดใจ เขาเริ่มจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้ว

เถ้าแก่ไม่ทันสังเกตสีหน้าแปลกๆ ของเจียงหลิน ชี้มือไปทางจวนอ๋องที่อยู่ไม่ไกลแล้วพูดเองเออเองว่า "พ่อหนุ่มวางใจเถอะ เรื่องท่านหญิงรับสมัครชายบำเรอไม่ใช่ความลับอะไร ไม่ต้องอาย ถ้าพี่หน้าตาดีเหมือนเจ้า พี่ก็ไปสมัครแล้ว!"

"อีกอย่าง ไม่ต้องกลัวท่านอ๋องจะว่าอะไร ท่านอ๋องมีลูกสาวคนเดียว รักยิ่งกว่าไข่ในหิน ขอแค่เจ้าเข้าไปแล้วทำตัวดีๆ ไม่มีใครทำอะไรเจ้าหรอก"

พูดจบ เถ้าแก่ก็หัวเราะ หึหึ กล่าวว่า "พ่อหนุ่มรู้จักพลิกแพลง หัวดีจริงๆ พี่ชายจะบอกให้นะ เห็นคนมาเสี่ยงดวงที่จวนอ๋องเยอะแยะ แต่คนที่ได้รับเลือกมีไม่กี่คน ท่านหญิงตาถึงจะตาย"

"แต่เจ้าต้องได้รับเลือกแน่!"

"ถ้าได้ปีนขึ้นเตียงหอม นั่นมันวาสนาเศรษฐีชัดๆ!"

[จบแล้ว]