บทที่ 48 - รายชื่อ

บทที่ 48 - รายชื่อ

"ท่านผู้ถือกฎ..."

ชิงอวิ๋นเอ่ยปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่...

"เปรี้ยง!!!"

สายฟ้าคำราม ก่อตัวเป็นกระบี่เทพ ฟาดฟันลงมาตรงๆ!

นักพรตหนุ่มใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางขวาประสานเป็นกระบี่ ปลายนิ้วมีสายฟ้าเจิดจ้าดุจกระบี่วิเศษ ฟาดฟันลงมาอย่างไร้ความปรานี

"ตุ้บ..."

พร้อมกับเสียงศีรษะตกกระทบพื้น หญิงงามล่มเมืองถูกบั่นคอขาดสะบั้น ใบหน้ายังคงฉายแววไม่ยินยอม

นางไม่เข้าใจ ทำไมความงามที่นางภาคภูมิใจ ถึงไร้ผลต่อหน้าเจียงหลิน

ทำไมเขาถึงสามารถปลิดชีพนางได้อย่างเรียบเฉยปานนั้น

เด็ดขาด รวดเร็ว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ไม่มีความเสียดายแม้แต่นิดเดียว!

เจียงหลินย่อมไม่มีความเสียดาย

หญิงงามล่มเมืองตรงหน้า เป็นเพียงภาพที่คนอื่นเห็นเท่านั้น

ใบหน้าสวยสะกดโลกที่ทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนยอมสยบ แท้จริงแล้วเป็นเพียงผลผลิตจากวิชามาร

เลือดในครรภ์ของหญิงมีครรภ์หนักร้อยชั่ง เพียงพอให้นางใช้อาบได้แค่สามเดือน

แล้วกว่าจะเลี้ยงดูจนได้ความงามระดับนี้ ต้องใช้เวลาสักกี่ปี?

ในแง่นี้ ข่าวลือที่ว่าหงซิ่วเจาใช้ทองคำหมื่นตำลึงเพื่อปั้นแม่นางชิงอวิ๋นขึ้นมา ก็ไม่ถือว่าผิดนัก

"ข่มขู่ หรือสาธิตอำนาจ? หรือว่าเป็นแค่หมากตาหนึ่งที่วางไว้เล่นๆ?"

เจียงหลินพึมพำกับตัวเอง

ชิงอวิ๋นไม่ได้จู่ๆ ก็โผล่มา คนที่โผล่มาคือเจียงหลิน

จากสามกว้าที่เสี่ยงทาย เดิมทีเจียงหลินคิดว่าชิงอวิ๋นตรงกับกว้า "มารร้ายอาละวาด" แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะตรงกับกว้า "หยินก่อเกิดการพบพาน" เสียมากกว่า

เพราะกำเนิดของชิงอวิ๋น มาจากวิชามารที่ชั่วร้ายที่สุด

ไม่รู้ว่าต้องใช้ชีวิตหญิงมีครรภ์ผู้บริสุทธิ์ไปเท่าไหร่ ถึงจะสร้างความงามระดับนางฟ้านี้ขึ้นมาได้

ชิงอวิ๋นพูดถูกประโยคหนึ่ง การดำรงอยู่ของนาง ก็เพื่อเป็นนกขมิ้นในกรงทอง ไม่รู้ว่าจะถูกนำออกไปให้ใครเชยชมเมื่อไหร่

ใช่แล้ว ในสายตาของคนบงการ ชิงอวิ๋นเป็นแค่ของเล่น

ของเล่นที่ประดิษฐ์ขึ้นจากชีวิตหญิงมีครรภ์นับไม่ถ้วน... ของเล่นราคาแพง!

คนบงการคนนั้นไม่ได้ให้ความสำคัญกับของเล่นชิ้นนี้มากนัก

พอรู้ว่าเจียงหลินมาที่หงซิ่วเจา ชิงอวิ๋นก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเจียงหลินทันที

เหมือนคนบงการกำลังบอกเจียงหลินว่า: ดูสิ ของเล่นของข้าสวยไหม? ยกให้เจ้าแล้ว จะทำอะไรก็เชิญ

ในความสบายๆ นั้น แฝงไว้ด้วยความอำมหิตที่ยากจะบรรยาย

สรุปแล้วชิงอวิ๋นเต็มใจทำ หรือเป็นอย่างที่นางบอกว่าถูกบีบบังคับ จำใจต้องทำ

แต่ความคิดเริ่มแรกจะเป็นอย่างไร ก็ไม่สำคัญแล้ว

ชิงอวิ๋นในตอนนี้ ได้ร่วมมือทำชั่วไปแล้ว

วิชาโลหิตทารกคงโฉมที่บันทึกไว้ในกฎดำ เป็นวิชามารที่ชั่วร้ายอย่างไม่ต้องสงสัย ผู้ถือกฎพบเห็นต้องประหารสถานเดียว

และชิงอวิ๋นย่อมรู้วิธีนี้ หรือพูดง่ายๆ คือนางรู้ว่าความสวยของนางมาจากไหน

แต่นางไม่ได้สำนึกผิด กลับมองว่าเป็นเรื่องปกติ

แล้วก็โดนเจียงหลินฟันคอขาด

ในฐานะผู้ถือกฎดำ คำพิพากษาของเจียงหลินย่อมมีเหตุผล

"ช่วยคนชั่วทำชั่ว" คำนี้เหมาะสมที่สุด

ดังนั้น นางรู้ดีว่าตัวเองเป็นของเล่น แต่ก็ยังเต็มใจที่จะเป็นของเล่น

เพราะนางรู้ว่าถ้าขาดการฟูมฟักจากคนบงการ นางก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีใครสนใจ

และเหตุผลที่คนบงการส่งชิงอวิ๋นมาให้เจียงหลินถึงที่ก็ง่ายมาก

ก็เพื่อจะบอกเจียงหลินว่า ต่อให้เจ้าสืบเจอหงซิ่วเจาแล้วยังไง?

ข้าเอาความลับสุดยอดของหงซิ่วเจามาวางไว้ตรงหน้าเจ้าแล้ว เชิญจัดการตามสบาย

สำหรับข้า นี่มันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่เจ้าบังเอิญเจอเข้า ก็เท่านั้น

ทิ้งไปก็จบ

"ช่าง... มองคนอื่นเป็นมดปลวกจริงๆ"

เจียงหลินแสยะยิ้มชื่นชม แขนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบจากป้ายอาญาสิทธิ์เฟิงตู

"ไม่รู้ว่าหากวันหนึ่ง เจ้าต้องเผชิญหน้ากับกฎดำ เจ้าจะยังจองหองแบบนี้ได้อีกหรือเปล่า"

เจียงหลินพึมพำ มองดูศพไร้หัวของชิงอวิ๋น

สำหรับคนทั่วไป หรือแม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรส่วนใหญ่ คนตายก็คือตาย

ตายแล้วทุกอย่างจบ ตายแล้วกรรมเวรสิ้นสุด

แต่สำหรับเจียงหลิน การจะล้วงความลับ สอบสวนคนเป็นหรือสอบสวนคนตาย ไม่มีความแตกต่างกัน

"น้อมรับบัญชาเฟิงตู ยมทูตขาวดำ รับคำสั่งเร่งรุด อย่าได้รีรอ หากฝ่าฝืน กฎมีบทลงโทษ!"

เจียงหลินประสานอิน เรียกประตูยมโลกออกมา

พริบตาถัดมา ยมทูตขาวดำที่คุ้นเคยก็โผล่ออกมาจากประตู

พอปรากฏตัว ก็เห็นชิงอวิ๋นที่หัวหลุดจากบ่า

"โฮ่"

ยมทูตขาวเดาะลิ้น แซวว่า "ท่านอาจารย์ช่างไม่ถนอมบุปผาเอาเสียเลย สาวงามขนาดนี้ ขนาดข้ากับเจ้าดำยังไม่ค่อยได้เจอ"

"ท่านเจ็ดอย่าล้อเล่นเลย"

เจียงหลินส่ายหน้า "แค่ความงามที่ถูกเร่งด้วยวิชามาร หากท่านทั้งสองดูไม่ออก ก็คงต้องเปลี่ยนตัวแม่ทัพยมบาลแล้วล่ะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ยมทูตดำหัวเราะลั่น สะบัดโซ่ตรวนวิญญาณในมือ

"แคร้ง!"

เสียงโซ่เหล็กเสียดสีดังขึ้น วิญญาณของชิงอวิ๋นถูกกระชากออกมา

ยมทูตขาวเหลือบมอง แล้วเบ้ปาก "ใช้วิชาโลหิตทารกคงโฉมจริงๆ ด้วย พอวิญญาณหลุดปุ๊บ ธาตุแท้ก็โผล่ปั๊บ"

โดยทั่วไป หน้าตาของวิญญาณกับร่างกายจะเหมือนกัน เพราะมีคำกล่าวว่า "หน้าตาบ่งบอกจิตใจ"

แต่ชิงอวิ๋นไม่เหมือนกัน

ร่างกายนางสวยหยาดเยิ้มถึงขีดสุด แต่วิญญาณกลับแค่ดูสะอาดสะอ้านเท่านั้น

พูดกันตามตรง ก็พอจะเรียกว่าสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มได้ แต่เทียบกับความงามของร่างกายแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับเหว

สิ่งที่วิชามารสร้างขึ้นได้ ก็มีแค่ความงามของร่างกายเท่านั้น

แถมบนดวงวิญญาณของนาง ยังมีของเหลวสีดำแดงเหนียวหนืดพันเกี่ยวอยู่เต็มไปหมด ราวกับบาดแผลเหวอะหวะที่น่าสยดสยอง ปกคลุมไปทั่ววิญญาณ

นี่คือราคาที่ต้องจ่าย

ใช้วิชามาร เอาเลือดทารกในครรภ์ของผู้บริสุทธิ์มาบำรุงความงาม วิญญาณข้างในย่อมเน่าเฟะสกปรกโสมม

"ท่านอาจารย์มือไวใจเร็ว ทางพวกข้าเพิ่งจะง้างปากเจ้าคางคกนั่นได้ ท่านก็เจอเบาะแสใหม่แล้ว"

ยมทูตดำนิสัยจริงจังกว่ายมทูตขาว ไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าเรื่องทันที

"โอ้?"

เจียงหลินตาวาว ถามว่า "เจ้าคางคกนั่นคายข้อมูลอะไรที่มีประโยชน์บ้างไหม?"

"จะว่าไป เจ้าคางคกนั่นก็กระดูกแข็งใช่เล่น ข้ากับเจ้าขาวต้องออกแรงหน่อย ถึงจะง้างปากมันได้"

"เฉลี่ยแล้วต้องเฉือนวิญญาณมันออกมาสิบชั่ง ถึงจะแลกคำพูดมันได้คำหนึ่ง"

"สุดท้าย ก็ใช้วิชาแทงจิตบดวิญญาณ ถึงจะแน่ใจว่าที่มันพูดเป็นความจริง"

น้ำเสียงของยมทูตดำเรียบเฉย แต่คำพูดกลับทำให้ขนหัวลุก

เรื่องทรมานวิญญาณ ไม่มีใครเชี่ยวชาญไปกว่าสองท่านตรงหน้าเจียงหลินอีกแล้ว

การเฉือน "เนื้อ" บนวิญญาณ สร้างความเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่าการแล่เนื้อเถือหนังแบบธรรมดาหลายเท่าตัวนัก ไม่ต้องพูดถึงวิธีการอื่นๆ เลย

เจียงหลินสีหน้าปกติ เพราะในฐานะผู้ถือกฎดำ เขาเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องข้องเกี่ยวกับเรื่อง "นรก" ของจริงแบบนี้

"เจ้าคางคกนั่นตัวไม่เบา คงได้คำสำคัญมาเยอะเลยสิ?"

"เยอะอยู่ แต่เสียเปล่าไปสามสิบชั่ง"

ยมทูตดำพูดอย่างเสียดาย "ในคำให้การของเจ้าคางคก มีคำว่า หงซิ่วเจา อยู่ด้วย"

"น่าเสียดายจริงๆ"

เจียงหลินเดาะลิ้น ถามต่อว่า "แล้วอย่างอื่นล่ะ?"

เขาถามไปพลาง นึกย้อนไปถึงกว้าทั้งสามที่เสี่ยงทาย

ชิงอวิ๋นตรงกับกว้า "หยินก่อเกิดการพบพาน" ในเมื่อคำให้การของคางคกมีเรื่องหงซิ่วเจา

งั้นเบาะแสที่เหลือ จะตรงกับอีกสองกว้าของเขาไหมนะ?

ยมทูตดำไม่ลีลา ตอบทันที

"นอกจากหงซิ่วเจาแล้ว ยังมีอีกสาม... ชื่อคน?"

ยมทูตดำไม่ค่อยแน่ใจ

"ท่านหญิง, เจ้าเมือง, และ..."

"พญามังกรซีหู"

[จบแล้ว]