บทที่ 18: แผนการรบและอาการค้างคาใจ

บทที่ 18: แผนการรบและอาการค้างคาใจ

มอร์แกนรับฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย "อืม ใช่ เงินจะเป็นเงินก็ต่อเมื่อมันถูกหมุนเวียนเท่านั้น"

สีหน้าของลอตชะงักไปครู่หนึ่ง

'หือ?'

'ข้าเพิ่งจะคิดแบบนั้นในใจเองนะ นางรู้ได้ยังไง?'

เมื่อได้ยินเสียงความคิดอันตื่นตะลึงของสามี มอร์แกนก็ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

'ลอต เมื่อกี้เจ้าเพิ่งจะสอนข้าในเรื่องที่ข้าไม่เคยรู้มาก่อน'

'ตอนนี้เจ้าเห็นแล้วสินะว่าข้ารู้จักเจ้าอย่างทะลุปรุโปร่ง เพราะฉะนั้น จงรับใช้ราชินีผู้นี้อย่างซื่อสัตย์เสียดีๆ'

'แต่จะว่าไป คำพูดของเจ้าก็มีเหตุผลจริงๆ'

'ขุนนางส่วนใหญ่ชื่นชอบการสะสมความมั่งคั่ง แล้วพอศัตรูบุกยึดปราสาท เงินทองเหล่านั้นก็ถูกนำไปใช้จ่ายค่าไถ่ตัว แทนที่เราจะเก็บเงินไว้รอจ่ายค่าไถ่ สู้เอามาใช้ให้หมดเลยจะดีกว่า'

'ถึงเวลานั้น เราจะมีกองทัพที่แข็งแกร่งและบดขยี้ศัตรูได้อย่างง่ายดาย'

'แล้วเราค่อยไปเรียกค่าไถ่จากพวกศัตรูแทน'

'อืม ความคิดของลอตน่านับถือจริงๆ'

'คนที่มีความตระหนักรู้ระดับนี้ ถือเป็นของแปลกในหมู่ชนชั้นสูงอย่างแท้จริง'

'พวกขุนนางคนอื่นไม่มีวันเข้าใจเขาแน่นอน'

'แต่อย่ากังวลไปเลย'

'เมื่อข้าได้ขึ้นเป็นราชินีแห่งคาเมล็อตในอนาคต ข้าจะนำแนวคิดทั้งหมดนี้ไปปรับใช้ทั่วทั้งคาเมล็อตอย่างแน่นอน'

'ถึงตอนนั้น ข้าจะสร้างกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดให้พวกขุนนางเหล่านั้นต้องตกตะลึง'

'แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องของอนาคต'

'ตอนนี้ข้าขอเพลิดเพลินกับสีหน้าตกตะลึงแล้วเปลี่ยนเป็นชื่นชมของเจ้าหมาลามกนี่ก่อนก็แล้วกัน'

'เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นคนฉลาดคนเดียวในโลกหรือไง?'

มอร์แกนเท้าคางมองดูลอตด้วยแววตาเป็นประกาย

ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงความคิดอีกชุดหนึ่งดังขึ้นในหัวของลอต

'สมแล้วที่เป็นเมียข้า นางคิดเหมือนข้าเป๊ะเลย อืม มอร์แกนสุดยอดไปเลย'

นี่มัน... มอร์แกนฟังความคิดของลอตแล้วถึงกับพูดไม่ออก

'ให้ตายเถอะ'

'เจ้าหมาลามก เจ้าช่วยรักษามาดกุนซือผู้ปราดเปรื่องหน่อยได้ไหม?!'

'คนปกติเขาไม่รู้สึกหงุดหงิดหรือรู้สึกเหมือนเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อกันบ้างเหรอ?'

'ทำไมถึงเอาแต่คิดว่า "เมียข้าเก่งจังเลย" ล่ะ?'

'ถ้าเจ้ายังคิดแบบนั้นอีกล่ะก็...'

'ข้า... ข้าจะ... ข้าจะจูบเจ้าซะเลย!'

ต้องยอมรับว่า แม้สิ่งที่ลอตคิดในใจจะเหนือความคาดหมายของมอร์แกนไปบ้าง แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกหัวใจพองโตอย่างบอกไม่ถูก

"เอาล่ะ ต่อไปเรามาคุยเรื่องการรับมือกับราชาคนเถื่อนกันเถอะ"

"ได้สิ"

ลอตพยักหน้าเห็นด้วย

เขายังคงปลื้มใจไม่หายที่มอร์แกนมีความคิดตรงกับเขา

ส่วนเรื่องที่ว่ามอร์แกนกำลังใช้วิชาอ่านใจกับเขาหรือไม่นั้น ลอตไม่ได้ระแวงสงสัยแม้แต่น้อย

ทำไมมอร์แกนต้องใช้วิชาอ่านใจกับเขาด้วยล่ะ?

ถ้าเธอไม่เข้าใจ เธอก็แค่ถามเขาตรงๆ ก็ได้

เขาไม่มีทางปิดบังเธออยู่แล้ว

ต่อให้มอร์แกนไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ เขาก็ยินดีที่จะอธิบายให้เธอฟังจนกระจ่าง

และจะให้เธอมาใช้วิชาอ่านใจ ทั้งๆ ที่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมีพลังนี้ เพื่อฟังเรื่องที่เขาพร้อมจะอธิบายอยู่แล้วเนี่ยนะ

มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?

เขาไม่ใช่โจโฉ และเขาก็ไม่ได้ขี้ระแวงขนาดนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ในอนาคตเขาต้องใช้ชีวิตคู่ร่วมกับเธอไปอีกนาน ถ้ามอร์แกนใช้วิชาอ่านใจตลอดเวลา มีหวังชีวิตคู่พังพินาศแน่ๆ

มอร์แกนจะมีเหตุผลอะไรที่ต้องทำแบบนั้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยล่ะ?

ดังนั้น ลอตจึงทำเพียงแค่ทึ่งที่ภรรยาใจตรงกัน และไม่ได้สงสัยว่าเธอใช้เวทมนตร์ใดๆ กับเขาเลย

มอร์แกนหยิบแผนที่ขึ้นมา นิ้วเรียวงามลากผ่านแผ่นกระดาษแล้วเอ่ยกับลอต "ดินแดนของเราเล็กกว่าของท่านพ่อมากนัก ดังนั้นเราจึงไม่สามารถเป็นกำลังหลักในสงครามครั้งนี้ได้ ลอต ข้าคิดว่าเราควรรวบรวมกำลังพล และในขณะที่ราชาคนเถื่อนกำลังบุกโจมตีดินแดนของท่านพ่อ เราก็ฉวยโอกาสนั้นลอบโจมตีจุดอ่อนของวอร์ติเกิร์น ตราบใดที่เราสามารถสร้างความเสียหายแก่กองทัพของพวกมันได้อย่างหนักหน่วง มันจะต้องช่วยให้ท่านพ่อกุมความได้เปรียบในสนามรบได้อย่างแน่นอน"

"เมื่อถึงเวลานั้น เราจะกลายเป็นตัวแปรสำคัญที่สุดในการตัดสินชะตาของศึกครั้งนี้"

เธอแจกแจงแผนการพลางขีดเส้นลงบนแผนที่เบาๆ เพื่อกำหนดเส้นทางการโจมตีคร่าวๆ

จากนั้นเธอก็เงยหน้ามองลอต รอคอยคำตอบจากเขา

ลึกๆ ในใจ เธอกลับรู้สึกภาคภูมิใจกับแผนการนี้ไม่น้อย

ในสงครามครั้งก่อนๆ กษัตริย์อูเธอร์มักจะมอบหมายให้พันธมิตรทำหน้าที่ป้องกันปีกเสียเป็นส่วนใหญ่

ในกรณีนั้น สำหรับพันธมิตรแล้ว มันเป็นงานง่ายๆ ที่ใครมีมือมีเท้าก็ทำได้

แน่นอนว่ามอร์แกนย่อมไม่พอใจกับบทบาทแค่นั้น

เธอจะแสดงความสามารถให้เป็นที่ประจักษ์ด้วยวิธีแบบนั้นได้อย่างไร?

ถ้าชนะ เครดิตแทบไม่ตกถึงมือเธอ และถ้าแพ้ สถานการณ์ก็ยิ่งเลวร้ายลงไปอีก

'ข้าต้องการเป็นฟันเฟืองที่สำคัญที่สุด'

'มีเพียงหนทางนี้เท่านั้น ที่จะทำให้ข้าก้าวเข้าสู่คาเมล็อตได้อย่างสง่างาม'

และในช่วงหลายวันที่ผ่านมาที่ได้ใช้เวลาร่วมกับลอต มอร์แกนสัมผัสได้ถึงวิธีคิดอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาที่ไม่เหมือนใคร

'อย่าคิดตามกรอบสงครามแบบเดิมๆ'

ดังนั้น มอร์แกนจึงเสนอแผนการนี้

และหวังว่าจะได้รับคำยืนยันจากลอต

"อืม..."

ลอตจ้องมองแผนที่ พลางครุ่นคิดอย่างเงียบงัน

'ต้องบอกว่าแม้แผนนี้จะฟังดูเย้ายวนใจมาก แต่อันตรายมันก็มากเกินไปจริงๆ'

มอร์แกนได้ยินเสียงคัดค้านในใจของลอตแล้วถึงกับขบกรามเบาๆ

'เจ้าหมาลามก ข้าอุตส่าห์คิดแผนนี้ขึ้นมาแทบตาย แล้วเจ้าจะมาปฏิเสธกันดื้อๆ แบบนี้เนี่ยนะ?'

'ถ้าเจ้าคิดวิธีที่ดีกว่าไม่ออกล่ะก็ คืนนี้ข้าไม่ให้เจ้านอนบนเตียงแน่'

ลอตใช้นิ้วลากไปตามเส้นทางโจมตีที่มอร์แกนเสนอ

'จากออร์คนีย์ไปยังดินแดนของราชาคนเถื่อนวอร์ติเกิร์น เส้นทางทั้งหมดเต็มไปด้วยเทือกเขาสลับซับซ้อน ถ้าต้องการโจมตีจุดอ่อน เราทำได้เพียงเดินทัพทางไกลฝ่าหุบเขาเท่านั้น'

'การให้ทหารและอัศวินที่ใช้ชีวิตอยู่กับท้องทะเลมาตลอดชีวิตต้องไปปีนเขา พวกเขาไม่มีทางชินกับสภาพภูมิประเทศแบบนั้นแน่ หากวอร์ติเกิร์นล่วงรู้การเคลื่อนไหวของเราล่วงหน้า มีหวังพวกเราคงไม่มีใครรอดกลับออกมาจากหุบเขานั่นได้'

ลอตคัดค้านแผนการของมอร์แกนอย่างรุนแรงในใจ

มอร์แกนรับฟังถ้อยคำของลอตผ่านความคิด

หลังจากไตร่ตรองดูสักพัก เธอก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดมานั้นถูกต้องจริงๆ

ทหารของออร์คนีย์แตกต่างจากทหารของคาเมล็อตอย่างสิ้นเชิง

ที่นี่ไม่มีภูเขา และความสามารถในการปรับตัวของทหารในการรบแบบภูเขาอาจจะไม่ดีนัก

แล้ววอร์ติเกิร์นเป็นใคร?

แม้มอร์แกนจะไม่อยากยอมรับ แต่เธอก็รู้ดีว่าชายคนนี้เชี่ยวชาญการทำสงครามยิ่งกว่าบิดาของเธอเสียอีก การคิดว่าจะสามารถเดินทัพไปโดยที่อีกฝ่ายไม่ระแคะระคายเลยนั้น เป็นเรื่องเพ้อฝันเกินไป

แผนของเธอมีความเสี่ยงสูงจริงๆ

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอไม่มีโอกาสชนะ

หรือว่าเจ้าหมาลามกตัวนี้ยังอยากจะใช้แผนการรบแบบเดิมๆ อยู่อีก?

นั่นมันธรรมดาเกินไปแล้ว

มอร์แกนเท้าคางมองลอตด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

และในขณะที่เธอกำลังจ้องมองเขาอยู่นั้น สีหน้าของลอตก็พลันสว่างวาบขึ้นมาราวกับนึกอะไรบางอย่างได้

'ใช่แล้ว ต้องใช้วิธีนี้สิ!'

ทันทีที่มอร์แกนได้ยินเสียงความคิดของลอต เธอก็หูผึ่งขึ้นมาทันที

'เจ้าหมาลามก เร็วเข้า รีบบอกมาเร็วๆ ว่าเจ้าจะทำยังไง'

'เร็วๆ เข้า ข้ารอไม่ไหวแล้วนะ'

แต่ทว่า... มอร์แกนกลับไม่ได้ยินอะไรต่อเลย

'ฮะ????'

'แล้วท่อนต่อไปล่ะ?'

'ทำไมถึงหายเงียบไปเลย?'

'ลอต ทำไมท่อนต่อไป... ถุยๆๆ แผนต่อไปของเจ้าล่ะอยู่ไหน?'

'ไอ้การตัดจบให้ค้างคานี่มันนิสัยแย่มากนะรู้ไหม'

'เจ้าทำให้อารมณ์ข้าพุ่งปรี๊ด แล้วจู่ๆ ก็หยุดกลางคัน'

'เจ้ายังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย?'

มอร์แกนรู้สึกน้อยใจอย่างสุดซึ้ง

และในวินาทีนั้นเอง เธอก็นึกขึ้นได้ว่าโควตาการแอบฟังความคิดของลอตแบบสบายๆ ในวันนี้ได้หมดลงไปนานแล้ว เหตุผลที่เธอได้ยินความคิดของลอตเมื่อครู่นี้ ก็เพราะเขากำลังคัดค้านแผนของเธออย่างรุนแรงนั่นเอง

พอถึงเวลาต้องขบคิดแผนการจริงๆ ลอตก็คงจะคิดแบบเงียบๆ ตามนิสัย

เธอไม่ได้ยินแล้ว!

มอร์แกนรู้สึกอึดอัดขัดใจอย่างบอกไม่ถูก

แน่นอนว่าพอถึงพรุ่งนี้ มอร์แกนก็จะกลับมาแอบฟังความคิดของลอตได้อีก

แต่จะให้รอถึงพรุ่งนี้เนี่ยนะ?

เธอคงขาดใจตายก่อนพอดี

ดังนั้น... "ลอต" มอร์แกนส่งยิ้มหวานประจบประแจง

"ดูจากสีหน้าเจ้าแล้ว เจ้าคงไม่เห็นด้วยกับแผนของข้าใช่ไหม?"

"อืม"

ลอตพยักหน้าด้วยสีหน้าแปลกๆ

เขาอยากจะแย้งมอร์แกนตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แต่ไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ

ที่เขาไม่พูดก็เพราะยังเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก กลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้วจะไปบั่นทอนความมั่นใจของมอร์แกน

ทำไมเขาต้องจงใจทำลายความมั่นใจของภรรยาตัวเองด้วยล่ะ?

แบบนั้นมันน่ารังเกียจจะตายไป

แถมถ้ามอร์แกนโกรธขึ้นมา งานง้อคงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แน่