ตอนที่ 891 วีรบุรุษยากผ่านด่านสตรี
ตอนที่ 891 วีรบุรุษยากผ่านด่านสตรี
ดูเหมือนกับว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ แต่ถังเทียนไม่คิดถึงเรื่องนี้ใจของเขาเต็มไปด้วยเรื่องของเชียนฮุ่ย ‘ดูเหมือนมีสถานการณ์อะไรหรือเปล่า?แล้วไงเล่า?’ต่อให้เขาต้องเปิดเผยสถานะของเขาตอนนี้ เขาไม่มีทางยอมแพ้ก่อนจะได้พบกับเชียนฮุ่ย
ต่อให้เขาต้องสู้กับวิหารเขาก็ไม่มีการอ่อนข้อ
“นายท่าน,ดูเหมือนจะมีเรื่องเสียแล้ว!” จี๋เจ๋อพูดเบาๆ คนงานทั้งสองฝั่งกำลังแสดงท่าทางอะไรบางอย่าง ทุกคนมีความกดดันบางอย่าง และเมื่อเรือเล็กเข้ามาใกล้สมาชิกลูกเรือจะวิ่งไปที่ดาดฟ้าเรือและตรวจสอบเรือรบไร้เทียมทานและพูดกันในหมู่พวกเขา
เรือรบไร้เทียมทานค่อยๆกลายเป็นจุดสนใจเมื่อผ่านปากอ่าวเข้าไป
ถังทียนมีท่าทีเหยียดหยาม “ดูพวกเจ้าทุกคนสิ! กับแค่เรื่องเล็กน้อยพวกเจ้าก็รับไม่ได้เสียแล้ว พวกเจ้ากำลังทำให้ข้าเสียหน้า”
ฝูเจิ้งจือถือโอกาสเสริมทันที “นายท่าน! จากนี้ไป ท่านสามารถบอกได้ว่าใครเชื่อถือได้และใครเชื่อถือไม่ได้ในช่วงเวลาที่สำคัญ”
จี๋เจ๋อบินเข้ามาหาอย่างไม่พอใจ “ข้าไม่น่าเชื่อถือหรือ เฒ่าฝูคนประจบอย่างเจ้าน่าเชื่อถือนักหรือ?”
“เฒ่าฝู?” ฝูเจิ้งจือสีหน้าเปลี่ยนด้วยสีหน้าอำมหิตของเขา เขาชักกระบี่พญาเขียวและพูดอย่างเย็นชาทันที “ดูเหมือนเรายังขาดการสื่อสารที่ดีต่อกัน ข้าคิดว่าเราน่าจะคุยกันได้ดีนะ”
จี๋เจ๋อหัวเราะน่ากลัวขณะที่เขาชูดาบพิศวง “เจ้าพูดถูก ตาแก่!”
เมลิซซามองดูบุรุษทั้งสองคนอย่างตกใจ ‘พวกเขา..มีความขัดแย้งภายในกันหรือ?’
ถังเทียนย่ำเท้าใส่ดาดฟ้าอย่างเหลืออดขณะที่เขาจ้องมองทั้งสองคน “เมื่อเร็วๆนี้เราคงว่างมากเกินไปใช่ไหม? พวกเจ้าคงรู้สึกไม่สบายใจที่ขาดการฝึกฝนใช่ไหม?”
เมื่อพวกเขาได้ยินคำว่า ‘ฝึก’ ทั้งสองคนสั่นทันที สมาชิกคนอื่นๆ ก็สั่นด้วยเช่นกัน คำนั้นไม่ได้นำความทรงจำที่มีความสุขมาให้พวกเขาแน่นอนเท่าที่พวกเขารู้ คำเดียวที่ใกล้เคียงกับคำว่า ‘ฝึก’ ก็คือนรก หรือว่านรกอาจจะดีกว่าการฝึกอยู่บ้าง?
ก่อนที่จี๋เจ๋อและฝูเจิ้งจือจะรู้ตัว สมาชิกทุกคนจับทั้งคู่ขึงกับพื้น
“เจ้านาย,เราหงุดหงิดพวกเขามานานแล้ว! ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดยังไงถึงได้ปั่นป่วนต่อหน้านายท่าน! ความเป็นมืออาชีพอยู่ที่ไหนกัน!”
“ถูกแล้วนายท่าน ทั้งสองคนไม่ได้เป็นตัวแทนของเรา! ชีวิตเราตอนนี้เฉิดฉายมากเทียบได้กับพระอาทิตย์ยามเช้า!”
“พวกเขาทำเรื่องเสื่อมเสีย! กองพลเกราะเทพเจ้า... เอ๊ย..กองพลหน้ากากเหล็กของพวกเรามีความเสื่อมเสียอย่างนั้นนับเป็นความอับอายขายหน้าสำหรับกลุ่มการค้าเมซฟิลด์! ขายหน้าจริงๆ!”
…..
ตาของเมลิซซาเบิกกว้าง ขณะที่นางเมองดูบุรุษที่กำลังพูดวาจาหาความชอบธรรม หน้าของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ ‘เฮ้ เฮ้ เฮ้ความขัดแย้งของพวกเจ้าเป็นเรื่องความขัดแย้งภายใน กลุ่มการค้าเมซฟิลด์ของข้าเกี่ยวอะไรกับท่าน!’
แต่หลังจากจ้องมองอยู่นาน,สีหน้าของคนผู้นั้นไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย และยังพูดอย่างชอบธรรม...
‘ยังไงก็เถอะ’ เมลิซซากลอกตา’ คงไม่มีอันตราย ตราบเท่าที่พวกเจ้ามีความสุข
จี๋เจ๋อและฝูเจิ้งจือถูกกลุ่มคนเบียดทับอยู่ด้านใต้ร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อหมัดเท้านับไม่ถ้วนกดลงที่เขาทำให้เสียงของเขาหยุดทันที
สาขาของกลุ่มการค้าเมซฟิลด์ตั้งอยู่ที่เมืองหิมะขาวภายในทวีปเซียน กำแพงเมืองหิมะขาวสร้างขึ้นจากศิลาหิมะซึ่งมีสีขาวบริสุทธิ์ไม่มีตำหนิ ทั่วทั้งเมืองถูกสร้างด้วยศิลาหิมะเหล่านี้และนั่นจึงเป็นวิธีตั้งชื่อเมือง
สาขาในทวีปเซียนเป็นสาขาที่สำคัญที่สุดขององค์กรและผู้จัดการร้านของสาขาในทวีปเซียนก็คือวิลลี่คนที่สำคัญที่สุดของกลุ่มการค้าเมซฟิลด์ วิลลี่เป็นลุงของเมลิซซา เขาเป็นคนฉลาดและมีความสามารถพร้อมด้วยความช่วยเหลือการเงินและพลังอำนาจ ได้รับความไว้วางใจจากประธานคนก่อน วิลลี่มีตำแหน่งของผู้จัดการสาขาของทวีปเซียนมาเกินกว่าสองทศวรรษ และไม่เคยทำอะไรผิดพลาดได้รับเกียรติยศสูงส่งในตระกูลของกลุ่มการค้าเมซฟิลด์ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาปฏิเสธตำแหน่งประธานเขาอาจเป็นประธานขององค์กรไปแล้ว
“กวาดถนนทำความสะอาดหรือยัง?”
“การเตรียมการจัดเลี้ยงงานราตรีเป็นยังไงบ้าง? ให้เฒ่าหวังจริงจังหน่อย! ทุ่มเทความสามารถหน่อย ใครทำได้ดี ข้าจะตบรางวัลให้!”
อารอนน้อยคอยแอบดูผู้จัดการร้านค้าใหญ่ผู้วุ่นวายขึ้นลงๆตั้งแต่เช้านับตั้งแต่ประธานพบกับอุบัติเหตุ อารอนน้อยไม่พบเห็นผู้จัดการร้านค้าขยันขันแข็งอย่างนี้ ทั่วทั้งสาขาอยู่ในความกระตือรือร้นอย่างสูง ‘เรือรบไร้เทียมทาน เรือรบชั้นทอง และมันถูกยึดมาจากคู่แข่งของเรา กลุ่มการค้าอลิซาเบธ’ เมื่อข่าวมาถึง ไม่มีใครเชื่อแม้แต่น้อย ในอดีตกลุ่มการค้าเมซฟิลด์อยู่ในระดับเดียวกับกลุ่มการค้าอลิซาเบธ แต่พอหลังจากนั้นมาแม้แต่คนที่มองโลกในแง่ดีก็ยังไม่กล้าหวังเช่นนั้น
แต่ขณะที่ข่าวลือแพร่กระจายไปมากขึ้นทุกที สาขาทั้งหมดดูราวกับว่าพวกเขากำลังเตรียมรับการบุกรุก คนนับไม่ถ้วนรู้สึกว่ากลุ่มการค้าอลิซาเบธตั้งใจแพร่กระจายข่าวออกไป เพราะพวกเขาพร้อมจะลงมือกับพวกเขา
แต่ขณะที่พวกเขารอแล้วรอเล่า กลุ่มการค้าอลิซาเบธก็ไม่ทำอะไร คนสอดแนมกลับจับภาพคลอเดียรีบกลับมากลุ่มการค้าอลิซาเบธ และดูเหมือนจะบาดเจ็บกลับมา ที่สำคัญไม่มีภาพเรือรบไร้เทียมทาน
‘หรือว่าข่าวจะเป็นเรื่องจริง?’
ทุกคนตื่นเต้นทันที
ขณะต่อมาหัวข้อที่ร้อนแรงในทวีปเซียนก็คือเรือรบไร้เทียมทาน ไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ไหน พวกเขาจะพูดกันถึงเรื่องเรือรบชั้นทองเกี่ยวกับเรื่องกลุ่มการค้าเมซฟิลด์ ข่าวว่าคุณหนูเมลิซซาดึงองค์กรออกจากความยากลำบาก ตระกูลเมซฟิลด์กำความลับและกองพลหน้ากากเหล็กที่ทรงพลัง เรื่องถูกบอกเล่าด้วยจินตนาการยิ่งใหญ่
และจากวันที่ข่าวลือเริ่มต้น สาขาของกลุ่มการค้าเมซฟิลด์เริ่มมีชีวิตชีวาและเริ่มมีคนเข้ามาเยี่ยมไม่ขาดสาย
ทุกคนตื่นเต้นและรู้สึกว่าวันเวลาผ่านไปเหมือนฝัน ‘นานเท่าใดแล้วตั้งแต่สาขาของเรามองดูมีชีวิตชีวาอย่างนั้น?’
ในทวีปเซียนกลุ่มการค้าเมซฟิลด์เป็นที่กล่าวขวัญกันมาก แม้แต่อารอนน้อยก็ตระหนักได้ทันทีว่าเมื่อใดก็ตามที่เขาออกไปทำงานและซื้อสินค้า ทัศนคติของทุกคนที่มีต่อเขาแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง พวกเขาต่างหลงใหลและมีมารยาทเป็นอันดี ซึ่งเขาไม่คุ้นชิน ในอดีตพี่ชายที่ไม่เคยมองเห็นเขาในสายตากลับเลี้ยงอาหารเขาเป็นครั้งแรก และผู้นี้ตั้งใจผูกมิตรกับอารอนน้อยสองสามวันที่ผ่านมา
ทั่วทั้งสาขากำลังรอคุณหนูเมลิซซา กำลังรอกองพลหน้ากากเหล็กลึกลับและรอเรือรบไร้เทียมทาน
เมื่อพวกเขาได้ยินว่าเรือรบไร้เทียมทานกำลังมาถึงโดยเร็ว สาขาเริ่มตกแต่งด้วยโคมไฟ ป้ายสีต่างขณะที่พวกเขารออย่างกระวนกระวาย
สมาชิกส่วนใหญ่ในสาขายืนรออยู่ที่ทางเข้าแต่หลังจากรอนานเรือรบไร้เทียมทานก็ยังไม่ปรากฏ
วิลลี่มองดูเวลาอย่างสับสน “ทำไมพวกเขายังมาไม่ถึงที่นี่
ขณะนั้นเองคนงานคนหนึ่งวิ่งเข้ามา “ผู้จัดการ! แย่แล้ว แย่แล้ว,ที่ท่าเรือมีใครบางคน..ขวางทางเรือรบไร้เทียมทานไม่ให้เข้าท่า!”
เรือรบไร้เทียมทานเป็นเรือรบชั้นทองมีขนาดใหญ่ และไม่สามารถหยุดในเมืองได้ดังนั้นเรือรบขนาดใหญ่เช่นนั้นจึงมีการออกแบบท่าให้จอด องค์กรและเรือรบขนาดใหญ่ไม่สามารถใช้งานได้ง่าย แต่ในทวีปเซียนเป็นภาทที่เห็นทั่วไปเป็นธรรมดา ดังนั้นทุกเมืองในทวีปเซียนจึงมีท่าจอดเช่นนั้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้นวิลลี่หน้าเขียวคล้ำ ‘เป็นไปตามคาด มีใครบางคนที่ทนไม่ได้?’เขาแค่นเสียง “ไปท่าจอดเรือกันเถอะ!”
*******
ท่าเรือเมืองหิมะ
ถังเทียนและพวกถูกรั้งอยู่ด้านนอกท่าเรือสองชั่วโมงที่ซึ่งเรือสินค้าขนาดใหญ่ประสบอุบัติเหตุและติดอยู่ ทางเข้าท่าเรือมีทางให้เรือขนาดใหญ่ผ่านไปได้ทางเดียวในตอนนั้นและเมื่อเรือสินค้ามีอุบัติเหตุทางเข้าก็ติดขัด
เมลิซซาส่งคนไปเจรจากลับมาพร้อมกับสีหน้าบูดบึ้งด้วยความโกรธ “เป็นเรือสินค้าของตระกูลชิว พวกเขาไม่ยินดีจะยกเรือหนีไป และบอกว่าพวกเขาต้องการรอให้ช่างมาซ่อมก่อน”
ฝูเจิ้งจือที่ตามมาด้วยพูดขึ้นทันที “พวกเขาหยิ่งมาก คำพูดของพวกเขาน่าขยะแขยง นอกจากนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาตั้งใจจะหยุดเราไว้”
เขามองดูเมลิซซาหลังจากเจรจาแล้วเขาเห็นว่าอีกฝ่ายหนึ่งก้าวร้าวมาก แต่เมลิซซาก็สามารถทนพวกเขาได้ นี่ทำให้เขาต้องเปลี่ยนมุมมองนาง
“ตระกูลชิวเป็นหนึ่งในสุดยอดตระกูลชั้นสูง พวกเขาคือตระกูลที่ร่วมก่อตั้งและพบทวีปกวงหมิง และมีความผูกพันพิเศษกับวิหาร” เมลิซซาอธิบายทั้งหมดนี้ให้ถังเทียน ตระกูลชิวเป็นตระกูลระดับสุดยอดและไม่ใช่ตระกูลที่กลุ่มการค้าจะท้าทายแข่งขันได้
จากนางเสริมต่อ “ชิวซิ่วหัวเป็นคนตระกูลชิว”
นางรู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้เพียงพอจะอธิบายทุกอย่าง
“ชิวซิ่วหัว?” ถังเทียนเป็นประหลาดใจ เขารู้ว่าชิวซิ่วหัวคือหนึ่งในห้าแม่ทัพใหญ่กวงหมิง เขามองดูเมลิซซา “พวกเขามีข้อขัดแย้งกับเจ้าไหม?”
“ไม่”เมลิซซาสูดหายใจลึก จากนั้นรวบรวมความกล้าและกล่าว “แต่พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับกลุ่มการค้าอลิซาเบธ คุณชายสามของตระกูลชิวตามติดพันคลอเดีย”
“ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว” ถังเทียนมีสีหน้าเข้าใจ “เป็นเพราะวีรบุรุษยากจะผ่านด่านนางงามนี่เอง!”
เมลิซซาตะลึง คำพูดเหล่านี้มาจากถังเทียนฟังดูค่อนข้างจะแตกต่างออกไป เป็นเวลานานแล้วนางไม่เห็นถังเทียนเหลียวแลสตรีใดๆ และแม้แต่คลอเดียที่นับว่าเป็นสุดยอดนางงาม แต่ก็ยังถูกเขาคุกคาม
จี๋เจ๋อหัวเราะอย่างชั่วร้าย “ข้าไม่เคยคิดเลยว่านายท่านก็เข้าใจเรื่องนั้นด้วยเช่นกัน”
ถังเทียนมองจี๋เจ๋อ“เจ้าเป็นวีรบุรุษกับเขาด้วยเหรอ?”
จี๋เจ๋อค้างและฝืนหัวเราะ “อยู่ต่อหน้านายท่านผู้น้อยนี้ก็สามารถเป็นวีรบุรุษได้”
“ข้าเป็นวีรบุรุษ?” คำพูดของถังเทียนฟังราวกับว่าเขาคาดหวังการชมเชยบางอย่าง แต่เขาไม่รอให้ใครพูดขึ้น ในเมื่อเขาไม่รอให้ใครพูด แต่กลับพูดขึ้นเองหน้าตาเฉย “ข้าเป็นแน่นอน!”
ทุกคนที่เตรียมพร้อมจะประจบอยู่แล้วชะงักคำพูดติดอยู่ที่ลำคอต่างตะลึงกับความ ‘หน้าหนา’ ของเจ้านายตนเอง ‘เพราะเจ้านายจริงจัง เขาต้องพูดด้วยความรู้สึกจากใจ’ ด้วยเพราะทุกคนเข้าใจถังเทียน พวกเขาทุกคนรู้สึกว่าพวกเขาเชื่อมั่นออกจากจากก้นบึ้งหัวใจ
ทุกคนเลิกตะลึง....
“เชียนฮุ่ยนับเป็นนางงามไหม?” ถังเทียนยังคงพูดคำถามตัวเองต่อ “แน่นอน!”
ทุกคนเหม่อมองถังเทียน ไม่มีใครเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น โอว..ไม่นะพวกเขาไม่เข้าใจสิ่งที่เจ้านายพยายามพูดสื่อ...
“มีแต่เชียนฮุ่ยเท่านั้นที่งามที่สุดในโลก” ถังเทียนเสริมต่อโดยไม่ลังเล ‘ทำไมถึงรู้สึกเหมือนรังสีฆ่าฟันของเขากำลังทะลัก...’
ทุกคนหลั่งน้ำตาอาบแก้มพวกเขาทันที
‘แม้แต่คนรักของนายท่านจะต้องเป็นหญิงงามคนหนึ่ง แต่เพียงแค่พูดว่าคนรักของเจ้านายเป็นหญิงงาม...นายท่าน, ท่านต้องปล่อยเราไปแน่ เราก็รักคนงามเหมือนกัน...’
“ความหมายของประโยคที่ว่า วีรบุรุษยากจะผ่านด่านคนงาม หมายความว่าข้าก็คือวีรบุรุษ เชียนฮุ่ยก็คือคนงาม นั่นแหละคือบรรทัดฐาน” น้ำเสียงของถังเทียนเปลี่ยน รังสีอำมหิตลุกฮือ เขาโบกมือ “แต่ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องผ่านพวกนางไปให้ได้!”
ทุกคนยังคงน้ำตาไหลนองหน้า
‘ถ้าท่านต้องการทุบตีเรา อย่างนั้นก็ทุบตีเราเถอะ ถ้าท่านต้องการฆ่า อย่างนั้นก็ฆ่าเถอะ แต่ทำไมต้องทำอย่างนี้?’
‘ดูสิ... สิ่งที่เราหมายถึง นอกจากนายหญิงของเจ้านายแล้ว ยังจะมีสาวงามอื่นในโลกบ้างไหมนี่?’
‘เราก็ชอบหญิงงามเหมือนกันนะ!’