ตอนที่ 850 เพลงโศกกระบี่แสง

หน้าของโซโลมอนเปลี่ยน

ความแตกต่างระหว่างเวลาเมื่อเขารู้สึกถึงอันตรายเมื่อศัตรูเคลื่อนไหวสั้นมากจนไม่สามารถเข้าใจได้  เป็นแค่กระผีกของอันตรายเหมือนแสงกระพริบในความมืดที่กว้างใหญ่ แต่ขณะนั้น รังสีฆ่าฟันของศัตรูเพิ่มขึ้นและเปิดเผยเหมือนกับดวงอาทิตย์ที่สว่างในท้องฟ้ายามราตรีโดยไม่มีเค้าลาง

ศัตรูไม่ใส่ใจถึงการเปิดเผยตนเองแม้แต่น้อย

สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือเป้าหมายของฝ่ายตรงข้ามดูเหมือนจะเป็นเขาเอง

‘พวกเขารู้ได้ยังไงว่าข้าอยู่ตรงนี้?  ตำแหน่งของข้าถูกตรวจพบหรือ?  ข้ามีข้อบกพร่องตรงไหน?’

เขาไม่มีเวลาคิดเกี่ยวกับคำถามเหล่านั้นเนื่องจากรังสีฆ่าฟันดูเหมือนเล็งอยู่ที่หน้าผากของเขา ความรู้สึกถึงอันตรายรุนแรงทำให้หัวใจของโซโลมอนเต้นแรง  ถ้าเป็นแม่ทัพนายกองทหารอื่นเผชิญกับพลังผันผวน เมื่อเผชิญกับรังสีฆ่าฟันรุนแรงพวกเขาคงสูญเสียความคิด

โซโลมอนที่รู้จักกันว่าเป็นคนน่ากลัวแสดงความกล้าของเขาทันที

“รวมแสง!”

เสียงคำรามที่ทรงพลังของโซโลมอนดังมาจากความมืดทันทีทำให้ทหารทั่วทั้งกลุ่มการค้าตะวันตกคาดไม่ถึงขณะที่สมาชิกหน่วยจอมฉีกกระชากพุ่งออกมาตามสัญชาตญาณทุกคนเตรียมอาวุธพร้อมมั่นคงวิ่งเข้ามาหาโซโลมอน

แสงสีเงินนับไม่ถ้วนเทลงที่ตำแหน่งของโซโลมอนเหมือนสายฝนทำให้โซโลมอนเผยตัวจากเงา

โซโลมอนไม่แตกตื่นแม้แต่น้อย  และโดยไม่รู้ตัวเขามีกระบี่เงินอยู่ในมือ  เขามีสีหน้าจริงจังกระบี่เงินอยู่ในมือเป็นประกายคล้ายประกายไฟฟ้าเหมือนกับว่ากระบี่เงินมีพลังดึงดูด ทำให้แสงสีเงินในอากาศมารวมกันที่กระบี่เงิน

ผนังกำแพงด้านหน้าโซโลมอนถูกทำลายเป็นผุยผง

โซโลมอนสูดลมลงไปในท้องของเขาและฟันกระบี่ของเขาลง

แสงสีเงินหลั่งไหลลงเหมือนกับสายฝนซึมเข้าไปในบอลเงินขนาดตระกล้าหวายกว้างที่อยู่ข้างหน้า  และกระบี่ที่ฟันลงนั้นทำให้บอลเงินเหมือนกับแส้

บอลเงินระเบิดออก!

ปัง!

แสงสีเงินยิงออกไปด้วยพลังรุนแรงซ้อนกันพุ่งออกไปข้างหน้า

เมืองวายุน้ำเงินซึ่งตอนแรกอยู่ในความมืดกลับสว่างขึ้นทันที

เมื่อเขาลงมือเคลื่อนไหวโซโลมอนก็ไม่ยอมถอย  เขาเตรียมตัวรอแสงระเบิดเงินไม่ส่งผลต่อสายตาของเขา  แต่90% ของเวลา ศัตรูจะตาบอดเพราะแสงฉายกะทันหัน แต่ความรู้สึกถึงอันตรายที่รุนแรงในใจเขาไม่ได้ทำให้เขาถอย

เมื่อพวกเขาเลือกตำแหน่งเขาเลือกเส้นทางหนีที่ดีที่สุดไว้แล้ว สำหรับเขา เขาไม่เคยคิดเรื่องชัยชนะบทเรียนหนึ่งที่เขาเรียนรู้ผ่านการสู้รบมานับครั้งไม่ถ้วน ร่างของเขาเคลื่อนไหวเหมือนสายฟ้าผ่านท้องฟ้าเป็นรูปซิกแซก

โซโลมอนขยับเลื่อนตัวเองด้วยความเร็วสูงมองดูพื้นที่แสงรวมบนพื้นมีร่องบากใหญ่อยู่บนพื้นยาวเกิน 30 เมตร ทิ้งไว้แต่เศษซากดำของกำแพง

ไม่มีร่างอะไรเลย!

ไม่กระทบถูกอะไร!

ตาของโซโลมอนหรี่,ใจของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย  เมื่อสักครู่นี้กลิ่นอายของศัตรูรุนแรงมาก  และเขาตรึงตำแหน่งศัตรูจนแทบทำอะไรไม่ได้หรือว่าเป็นแค่เพียงอุบาย

วีดดดด!

รังสีกระบี่แดงกวาดผ่านร่างที่ถอยหลบของเขาและผ่านทหารของกลุ่มการค้าตะวันตกสองคนไป เกิดรอยเส้นเลือดสองเส้นและที่เลือดจะไหลออกมามันถูกรังสีดาบสีแดงสูบหายไป  รังสีดาบแดงไม่ได้หายไป ยังคงยิงเข้าไปในกำแพงและผ่ากำแพงง่ายดายเหมือนขนมอบกรอบกำแพงสลายเป็นผุยผงทันที

เหงื่อเย็นยะเยียบคลุมเต็มตัวโซโลมอนทันที

รังสีดาบแดงดูเหมือนธรรมดามาก  แต่มันทรงพลังมาก

นอกจากนี้พลังรวมแสงที่พวกเขาใช้ออกไปไม่ได้ทำอะไรต่อศัตรูแม้แต่น้อย

พลังรวมแสงเป็นวิชาที่โซโลมอนสร้างขึ้นมา นี่คือวิชาที่ทรงพลังและสามารถโจมตีพื้นที่ได้  ตราบใดที่ศัตรูอยู่ในพื้นที่พวกเขาจะไม่มีทางหลบพ้น!

โซโลมอนเปลี่ยนความคิดและยังคงเคลื่อนไหวดุจสายฟ้าไปประจำตำแหน่งที่เขาเตรียมไว้ก่อนนั้นทันทีที่ไปถึง เขาถูกบริวารของเขาล้อมไว้ทันที

โซโลมอนถอนหายใจโล่งอก  ในที่สุดเขาก็รู้สึกปลอดภัยมากขึ้น

จี๋เจ๋อดวงตาเย็นชา  เขาหงุดหงิดเนื่องจากการโจมตีของเขาพลาด

ถังเทียนไม่สนใจอารมณ์ของจี๋เจ๋ออาการตอบสนองของศัตรูรวดเร็ว การโจมตีตอบโต้ของเขาและการตัดสินใจถอยของเขาสร้างความประหลาดใจให้เขาทั้งหมด  ตั้งแต่เขารู้แจ้งเกราะเทพเจ้าเขาเป็นเหมือนเทพสงครามที่แท้จริงและไม่มีศัตรูใดสามารถหนีพ้นจากเงื้อมมือของเขาได้

ดังนั้นประสิทธิภาพของโซโลมอนทำให้เกิดความว้าวุ่นในใจของเขา

แต่ความว้าวุ่นล็กน้อยนี้ผ่านไปไม่กี่วินาทีเขาก็สงบใจไว้ได้

เขาสะกิดปลายเท้าเล็กน้อยภายใต้กระแสกฎธรรมชาติ กองพลเกราะเทพเจ้าหายไปในอากาศเหมือนกับเงาทันที

โซโลมอนสั่นเล็กน้อยในใจของเขาไม่ได้กลัวเท่าใดนัก

‘ครั้งสุดท้ายเมื่อใดกันที่ข้าตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก?’  เขาจำไม่ได้อีกต่อไป  ตลอดระยะเวลาของการสู้รบ เขาไม่เคยถูกศัตรูผู้เคลื่อนไหวอยู่ในความมืดจับตาและทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายที่รุนแรง เนื่องจากพวกเขาคือดาบที่ร่ายรำอยู่ในอากาศสามารถโจมตีได้ทุกเมื่อ

ด้วยความกลัวที่อยู่เหลืออยู่ในใจของเขาความตื่นเต้นค่อยผุดขึ้นมา  ‘เป็นเวลานานมากแล้วตั้งแต่ข้ารู้สึกตื่นเต้นจัด’

‘การสู้รบเพิ่งเริ่ม’ เขาหรี่ตาและปล่อยเสียงประหลาดแหลมเหมือนกับอสรพิษขู่ ‘ฟู่’

ฟู่ ฟู่  ฟู่!

เหมือนกับกลุ่มงูร่ายรำมีแสงสีเงินหลายสายผุดออกมาจากตาของโซโลมอนเหมือนกับว่าเขาเป็นราชาแห่งงูเปล่งเสียงเต้นของหัวใจเยือกเย็น

แสงสีเงินลอยเข้าหาเขาเหมือนกับเกล็ดหิมะและเข้าไปในกระบี่เงิน  แสงสีเงินเข้มข้นพันรอบตัวกระบี่ทำให้ตัวกระบี่ที่เบาบางและคมหายไป เหมือนกับว่าโซโลมันกำลังถือกระบี่แสง

ขณะเดียวกัน กลุ่มทหารที่ยืนตั้งท่าในตำแหน่งต่างกันสว่างขึ้นทั้งหมด

จำนวนของกลุ่มทหารแตกต่างกันไป  กลุ่มที่มีคนน้อยกว่าสิบจะมีแสงวงรอบขณะที่กลุ่มที่มีคน 50-60 จะเป็นอีกอย่างหนึ่ง คือทุกคนเปล่งแสงสว่างสีเงิน  แสงสีเงินรายล้อมพวกเขาแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วเชื่อมกับแสงสีเงินของสหายของพวกเขาก่อตัวเป็นกลุ่มแสงสีเงินขนาดใหญ่

ในท่ามกลางความมืดมีกลุ่มแสงมากกว่าสิบกลุ่มเกิดขึ้น

ถังเทียนรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง พลังสะท้อน  เขารู้สึกถึงพลังสะท้อนที่แข็งแกร่งมาก  รังสีกระบี่ของศัตรูสร้างพลังสะท้อนที่ทรงพลังกับกลุ่มแสง

พลังสะท้อนส่งผลต่อพลังงานโดยรอบทำให้พื้นที่ที่พวกเขาอยู่ชะลอตัวลง

ถังเทียนตาทอประกายวูบ

ในทัศนวิสัยของเขา กลุ่มแสงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วทำให้พลังสะท้อนกับกระบี่แสงหนาแน่นมากขึ้น รังสีฆ่าฟันในอากาศทะยานมากขึ้นอย่างน่าประหลาดเหมือนกับว่ามีอันตรายบางอย่างกำลังออกมา

‘นั่นทรงพลังมาก’

ถังเทียนไม่ลังเลไม่ชักช้าเริ่มการตอบโต้ทันที

พลังสะท้อนที่ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบหายไปอย่างรวดเร็วในโลกในสายตาเขาหลังจากระลอกที่มองไม่เห็นระลอกแล้วระลอกเล่าถูกเขาจัดการถังเทียนชื่นชมพวกเขาในใจ ต้องกล่าวว่า ความเข้าใจในเรื่องพลังสะท้อนของศัตรูลึกซึ้งมากสามารถสร้างรูปแบบการสะท้อนเช่นนั้นได้

กลุ่มแสง 16 สาย เหมือนกับขยายเป็น 16 เท่าขณะที่กระบี่แสงในมือของเขาเป็นแหล่งที่มาของพลังสะท้อนต่อเนื่องโดยเสริมพลังกับกลุ่มแสง16 สาย

‘แต่ไม่มีการการโจมตีใดที่ไร้เทียมทาน’

ประกายแสงวาบผ่านดวงตาของถังเทียนและเหมือนกับว่าแค่เพียงคิด กองพลเกราะเทพเจ้าทั้ง 200  ก็ขยายออกเหมือนดอกไม้บาน แยกออกไปประจำตำแหน่งต่างๆ

หลังจากได้รับคำสั่งจากสายใยกฎธรรมชาติ  คนทั้ง 200 ก็ลงมือพร้อมกัน

รัศมีสีต่างๆ 200 รูปแบบกระจายอยู่ในท้องฟ้า

กระบี่แสงของโซโลมอนสั่นในเวลาเดียวกับกลุ่มแสงทั้ง 16

เขามีสีหน้าเหลือเชื่อ

‘พลังสะท้อน!’

‘พลังโจมตีของศัตรูทั้ง 200 สร้างพลังสะท้อนได้จริงๆ!  พวกเขาใช้พลังสะท้อนเพื่อรบกวนพลังสะท้อนของข้า!’

ปฏิกิริยาแรกของเขาก็คือ ‘เป็นไปไม่ได้!’

สิ่งที่เขารู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ไม่ใช่ความเร็วในการการตอบโต้ของศัตรู  แต่เป็นการใช้พลังสะท้อนตอบโต้สิ่งที่เขารู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ก็คือพลังตอบโต้ทั้ง 200สายที่อยู่ในสีสันหลากหลายมีคุณสมบัติของพลังงานที่แตกต่างกัน

‘การผสมผสานพลังจากอย่างนั้นสร้างเป็นพลังสะท้อนได้ยังไง?’

เกินความรู้ของเขาไปอย่างสิ้นเชิง

ทันใดนั้นความรู้สึกเย็นยะเยียบก่อตัวขึ้นในใจของเขา ‘คนลึกลับเหล่านี้เป็นใครกัน?’

‘พวกเขาเป็นโจรจริงๆ หรือ? เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้ที่จะมีโจรที่ทรงพลังขนาดนั้น ความเข้าใจในเรื่องพลังงานสะท้อนของพวกเขาไม่ต่ำทรามกว่าเราแน่นอน  พลังที่พวกเขาใช้เป็นสิ่งที่พวกโจรไม่ควรมี’

‘นักสู้ฝีมือดีที่ทรงพลัง... มีเพียงอีกที่หนึ่งที่มีก็คือ สภาอาวุโส!’

‘พวกเขากำลังเคลื่อนไหวต่อต้านกลุ่มการค้าตะวันตกหรือ?’

ความคิดทั้งมวลผุดขึ้นมาในใจของเขา  แต่เขาข่มความคิดเหล่านั้นไว้โดยเร็ว การพยายามต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจระดับสูงไม่เกี่ยวข้องกับเขา

เขามีเพียงข้อคิดเห็นเดียวก็คือทำภารกิจให้เสร็จสิ้น

‘สภาอาวุโส?’

‘เป็นเรื่องค่อนข้างยากที่จะมีโอกาสต่อสู้กับคู่ต่อสู้เช่นนั้น  มาเลย,ข้าอยากจะดูนักว่าความเข้าใจพลังสะท้อนของใครลึกซึ้งมากกว่ากัน!’

ตาสีเงินของเขาแสดงให้เห็นถึงความระห่ำ  หลังของโซโลมอนชุ่มไปด้วยเหงื่อ  แต่ใบหน้าของเขาดูอันตรายและน่ากลัวมาก

พลังสะท้อนมาถึงระดับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน กระบี่แสงในมือของเขาสั่นถี่เร็วมากขึ้นซึ่งเป็นขีดจำกัดที่เขาสามารถควบคุมได้

‘ได้เวลาแล้ว’

เขาชูกระบี่แสงขึ้นครั้งละหนึ่งนิ้ว ความเคลื่อนไหวของเขาช้ามากเหมือนกับว่ากระบี่หนักเป็นพันกิโลกรัม

กลุ่มทหารรักษาการณ์ 50คนรั้งแสงสีเงินสั่นสะท้านขณะที่ลำแสงสีเงินยิงออกมาจากร่างพวกเขา  และเมื่อมันก่อตัวได้ครึ่งหนึ่งทุกคนตกใจที่ได้เห็นว่านั่นคือกระบี่แสง!

กลุ่มทหารรักษาการณ์ทั้ง 16 กลุ่มส่งเสียงกระหึ่มพร้อมกัน

ครืดดดด!!!

จังหวะเต้นของหัวใจครอบคลุมไปทั้งเมืองวายุน้ำเงิน

เมื่อเห็นฉากภาพนั้นประชาชนชาวเมืองวายุน้ำเงินตกตะลึงกับความวุ่นวายนั้น  ทุกคนกลั้นหายใจและมีสีหน้าผวา

จอห์นสันที่ซ่อนตัวอยู่บนหอสูงเหมือนกับรูปปั้นน้ำแข็งหน้าของเขาซีดขาว มีชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในใจของเขา ‘กองทหารรับจ้าง จอมฉีกกระชาก!’

‘นั่นคือไม้ตายที่ขึ้นชื่อของกองทหารรับจ้าง ‘จอมฉีกกระชาก’มีชื่อว่าเพลงโศกกระบี่แสง!’

‘พวกเขาได้กองทหารรับจ้างจอมฉีกกระชากมาร่วมกับพวกเขาด้วย!’

ถ้าเขารู้ว่ากองกำลังจอมฉีกกระชากจะอยู่ด้วย  เขาคงคิดหาทางให้ถังเทียนหยุดแผนแน่นอนเขาเป็นคนที่เดือดร้อนมาก  ‘แย่แล้ว ข้าไม่รู้สึกเลยว่ากองกำลังจอมฉีกกระชากจะอยู่ที่นี่ในเมื่อข้าได้มาสอดแนมตอนกลางวัน’  เขาไม่สบายใจกับการล้มเหลวของเขา

เขารู้ว่ากองกำลังจอมฉีกกระชากนั้นทรงพลังมากเพียงไหนไม่ใช่จากคนอื่น แต่กลุ่มการค้าเมซฟิลด์เคยสู้กับพวกเขามาแล้วครั้งหนึ่ง เขาประทับความรู้สึกลึกถึงความโหดเหี้ยมไร้ความปราณีของทหารผ่านศึกนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งพลังของพวกเขา ในภารกิจครั้งนั้น พวกเขาใช้ไม้ตายสังหารของพวกเขา แต่ก็ทำให้ภารกิจเสิ้นบริบูรณ์

เขาไม่เคยคาดเลยว่าการจงใจสู้ในเมืองของพวกเขาต้องมาเผชิญกับกองกำลังจอมฉีกกระชากจนได้

‘เป็นความผิดของข้า...’

‘อย่างนี้แย่แน่!’

‘เป็นกับดักหรือเปล่า?’

เขาตระหนักได้ทันใด และมือขาของเขาเย็นเฉียบราวกับอุณหภูมิศูนย์องศา

พลเมืองที่ตกใจอยู่นั้นมีบางคนที่รู้จักไม้ตายเพลงโศกกระบี่แสงพวกเขาทุกคนอุทานเสียงดังด้วยความยินดี เมื่อรู้ว่ากองกำลังจอมฉีกกระชากที่ลือชื่อรักษาการณ์อยู่ในเมืองวายุน้ำเงินก็ยิ่งทำให้พลเมืองเมืองรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น

สิ่งที่ทำให้ทุกคนรู้สึกปลอดภัยที่สุดก็คือกองกำลังจอมฉีกกระชากดูเหมือนจะใช้ไม้ตายสังหารโดยไม่ลังเลใจเลย

จะมีทหารสักกี่คนที่สามารถรอดชีวิตจากไม้ตายเพลงโศกกระบี่แสงได้?

พวกเขามั่นใจและตื่นเต้นอย่างมาก

แต่ไม่มีใครสามารถเห็นความกลัวที่อธิบายไม่ได้ในดวงตาสีเงินของโซโลมอน