บทที่ 25 - ไหนลองเรียกอาสะใภ้สามให้ชื่นใจหน่อยซิ

บทที่ 25 - ไหนลองเรียกอาสะใภ้สามให้ชื่นใจหน่อยซิ

เจียงม่อลี่หันกลับไปมอง ก็เห็นลู่ถิงถิงยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร รายล้อมไปด้วยหญิงสาวกลุ่มหนึ่งเหมือนดาวล้อมเดือน

นอกจากอู๋เหม่ยเสียและซ่งเข่อแล้ว ยังมีหญิงสาวหน้าตาคุ้นๆ แต่นึกชื่อไม่ออกอีกสามคน

ดูจากการแต่งตัว น่าจะเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยของลู่ถิงถิง

ยุคนี้ระบบสอบเข้ามหาวิทยาลัยถูกยกเลิกไปแล้ว แต่ยังสามารถเข้าเรียนต่อในระดับอุดมศึกษาได้ผ่านระบบคัดเลือกจากโควตากรรมกร ชาวนา และทหาร

"เจียงม่อลี่ เวลานี้เธอไม่ไปเฝ้าส้วม มาทำบ้าอะไรตรงนี้?"

"แล้วเธอคิดว่าฉันมาทำอะไรล่ะ"

เจียงม่อลี่ตอบกลับอย่างเกียจคร้าน ในใจกำลังคำนวณว่าจะรีดคะแนนความน่ารังเกียจจากสามสาวหน้าใหม่นี่ยังไงดี

ลู่ถิงถิงแค่นเสียง "ทำงานวันแรกก็คิดจะอู้งานแล้วเหรอ ฉันว่าเธอไม่อยากทำมากกว่ามั้ง! ถ้าไม่อยากทำก็บอกมาตรงๆ คนรอเสียบเยอะแยะ! แต่คิดให้ดีนะ ถ้าตกงานนี้ เธอต้องโดนส่งไปชนบทแน่ ถึงตอนนั้นได้แต่งงานกับชาวนา มีลูกชาวนาโขยงนึง ชาตินี้อย่าหวังจะได้กลับเข้าเมือง!"

ซ่งเข่อปรี่เข้ามาผลักเจียงม่อลี่ "ไม่ได้ยินที่ถิงถิงพูดหรือไง ยังไม่รีบไสหัวกลับไปเฝ้าส้วมอีก อย่าลืมนะว่าเธอทำงานให้ใคร ถ้ากล้าทำพัง เธอเจอดีแน่!"

ลู่เฉิงกลับเข้ามาในห้าง เห็นเจียงม่อลี่โดนผู้หญิงกลุ่มหนึ่งรุมล้อมหาเรื่อง ใบหน้าหล่อเหลาก็มืดครึ้มลงทันที

เขาสาวเท้าเข้ามาหาเจียงม่อลี่อย่างรวดเร็ว "พวกเธอทำอะไรกัน?"

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่แฝงแรงกดดันทำเอาซ่งเข่อสะดุ้งโหยง

พอเงยหน้าขึ้นมาเจอกับใบหน้าดุดันดั่งพญายมและสายตาคมกริบของลู่เฉิง เธอก็รีบหดคอหนีไปหลบหลังลู่ถิงถิง

"อาสาม"

ลู่ถิงถิงเห็นลู่เฉิงก็ตกใจไม่แพ้กัน ใบหน้าฉายแววร้อนตัว "อาสาม"

คำว่าอาสามทำเอาเจียงม่อลี่เลิกคิ้ว

เธอกวาดตามองลู่เฉิงสลับกับลู่ถิงถิง แล้วก็ยิ้มมุมปาก

ลู่เฉิงเพิ่งสังเกตเห็นลู่ถิงถิงที่ยืนอยู่ข้างซ่งเข่อ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน "ถิงถิง? มาทำอะไรที่นี่?"

เจียงม่อลี่รีบคว้าแขนลู่เฉิงมากอดหมับ ดัดเสียงสองทำตัวเป็นสาวน้อยผู้อ่อนแอ "พี่ทหารคะ พี่มาพอดีเลย พวกเขารุมรังแกหนู พี่จะปกป้องหนูใช่ไหมคะ?"

ลู่เฉิงมองปราดเดียวก็รู้ว่าเจียงม่อลี่กำลังเล่นละคร แต่ก็ยอมรับมุก "อืม"

ลู่ถิงถิงแทบจะหงายหลังด้วยความโมโห เสียงแหลมปรี๊ด "เจียงม่อลี่! หน้าด้านไร้ยางอาย! นี่อาสามฉันนะ! ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!"

"ไม่ปล่อย!"

เจียงม่อลี่ยิ่งกอดแขนลู่เฉิงแน่นกว่าเดิม

ลู่ถิงถิงโกรธจนตัวสั่น จะเข้าไปกระชากเจียงม่อลี่ออกมา

คนอย่างหล่อน กล้าดียังไงมาแตะต้องอาสามของเธอ!

เจียงม่อลี่แสร้งทำเป็นหลบหลังลู่เฉิง ปากก็ฟ้องฉอดๆ "พี่ทหารคะ ดูแลหลานสาวพี่หน่อยสิคะ ดุจังเลย"

ลู่เฉิงยื่นมือกันลู่ถิงถิงไว้ด้วยความระอา "ถิงถิง อย่าก่อเรื่อง!"

ลู่ถิงถิงชี้หน้าเจียงม่อลี่อย่างเหลืออด "อาสาม ยัยนี่มันตัวซวย ใครยุ่งด้วยก็ซวยกันหมด อาสามถอยออกมาห่างๆ เลยนะ!"

เจียงม่อลี่โผล่หัวเล็กๆ ออกมาจากด้านหลังลู่เฉิง กระพริบตาปริบๆ "พี่ทหารคะ พี่มีแฟนหรือยัง? ถ้ายังไม่มี หนูยอมแต่งงานกับพี่ก็ได้นะ"

ในสายตาพวกลู่ถิงถิง พฤติกรรมของเจียงม่อลี่มันหน้าด้านบัดสีเกินเยียวยา

ทั้งดัดจริต ทั้งเสแสร้ง แถมยังมาอ่อยผู้ใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล สมควรโดนจับถ่วงน้ำจริงๆ!

ได้ยินเสียงแจ้งเตือนคะแนนความน่ารังเกียจเข้าบัญชี เจียงม่อลี่ก็ยิ้มหวาน เดินออกมาจากด้านหลังลู่เฉิง กระดิกนิ้วเรียกลู่ถิงถิง "หลานรัก ไหนลองเรียกอาสะใภ้สามให้ชื่นใจหน่อยซิ"

ลู่ถิงถิงสติแตก "เจียงม่อลี่ แกตายแน่!"

พูดจบก็ง้างมือจะตบ แต่ลู่เฉิงคว้าข้อมือไว้ได้ก่อน

"อาสาม! อาช่วยมันทำไม มันเป็นแค่นางแพศยา..."

ลู่เฉิงหน้าตึงเปรี๊ยะ "พูดจาให้มันดีๆ หน่อย หัดให้เกียรติคนอื่นบ้าง!"

ดุเสร็จก็ตามด้วยประโยคเด็ด "ขอโทษอาสะใภ้แกเดี๋ยวนี้!"

ลู่ถิงถิงตาถลนแทบหลุดจากเบ้า ให้เธอขอโทษเจียงม่อลี่เนี่ยนะ?

เดี๋ยวนะ เมื่อกี้อาสามพูดว่าอะไร?

อาสะใภ้?!

เธอต้องโมโหจนหูเพี้ยนไปแน่ๆ!

อาสามผู้แสนดีและเพียบพร้อมของเธอ จะมาคว้าเจียงม่อลี่ทำเมียเนี่ยนะ? ให้เธอเอาหัวเดินต่างตีนยังจะเชื่อซะกว่า!

"อาสาม..."

"ไม่ได้ยินที่สั่งหรือไง? ขอโทษอาสะใภ้แกซะ"

เจียงม่อลี่กระตุกชายเสื้อลู่เฉิงเบาๆ แสร้งทำตัวเป็นผู้ใหญ่ใจดี "คุณอย่าดุแกนักสิ เด็กไม่เชื่อฟัง เราก็ค่อยๆ สอนก็ได้"

ลู่เฉิงก้มมองเธอ "งั้นคุณสอน?"

"ได้สิ!"

ลู่ถิงถิงเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ หน้าตาตื่นตระหนก "อาสาม อา... อาคบกับยัยนี่เหรอ?"

"นี่คืออาสะใภ้สามของเธอ เรียกซะ"

"เป็นไปไม่ได้! ยัยนี่เนี่ยนะ!?"

ลู่เฉิงเสียงเข้ม "ลู่ถิงถิง ใครสอนให้เธอชี้นิ้วใส่ผู้ใหญ่? ร่ำเรียนมาสูงส่ง เอาความรู้คืนครูบาอาจารย์ไปหมดแล้วหรือไง?"

ลู่ถิงถิงตกใจรีบหดมือกลับ แต่ตายังจ้องเขม็งใส่เจียงม่อลี่ แทบอยากจะฉีกเนื้อกิน

รับไม่ได้เด็ดขาดที่เจียงม่อลี่กลายมาเป็นอาสะใภ้เธอ

ให้ไปกินขี้ยังจะดีซะกว่า!

ตรงข้ามกับลู่ถิงถิงที่แทบกระอักเลือด เจียงม่อลี่อารมณ์ดีสุดๆ "หลานรัก อาเห็นเธอวันๆ ก็ว่างงานนี่นา พอดีช่วงนี้อากับอาสามยุ่งเรื่องเตรียมงานแต่ง ทางส้วมสาธารณะคงต้องรบกวนเธอไปช่วยดูแลแทนอาสักสองสามวันนะ"

"ฝันไปเถอะ!"

"อ้าว ก็งานนี้เธอเป็นคนหาให้อานี่นา อาทำได้ เธอก็ต้องทำได้สิ"

ลู่เฉิงหรี่ตาลง "งานล้างส้วมนั่น เธอเป็นคนหาให้อาสะใภ้เธอทำเหรอ?"

แม้ลู่ถิงถิงจะไม่คิดว่าตัวเองผิด แต่พอเจอกับสายตาดุๆ ของลู่เฉิง ก็เริ่มใจฝ่อ

"ก็หล่อนมาขอให้ช่วยหางานเองนี่คะ หนูไม่ได้บังคับให้ทำสักหน่อย!"

ลู่เฉิงเห็นลู่ถิงถิงมาแต่เล็กแต่น้อย มองปราดเดียวก็รู้เจตนา หลานสาวตัวดีจงใจแกล้งเจียงม่อลี่ชัดๆ

ต่อให้เจียงม่อลี่ไม่ใช่เมียเขา เขาก็ยอมให้หลานสาวไปรังแกชาวบ้านแบบนี้ไม่ได้

"โรงเรียนลูกหลานทหารในค่ายกำลังขาดครู อาดูแล้วเหมาะกับเธอมาก เดี๋ยวอาจะไปลงชื่อสมัครให้"

"ไม่เอา! หนูไม่ไป!"

ลู่ถิงถิงหน้าซีดเผือด เธอไม่อยากไปอยู่บ้านนอกคอกนาที่มีแต่ดินกับหินหรอกนะ

แต่สีหน้าจริงจังของลู่เฉิงบอกให้รู้ว่าไม่ได้ล้อเล่น

ระหว่างล้างส้วมกับไปเป็นครูอาสาบนดอย ลู่ถิงถิงจำใจต้องเลือกอย่างแรกด้วยความคับแค้น

"พรุ่งนี้เจ็ดโมงครึ่ง อย่ามาสายล่ะ"

ฝากไว้ก่อนเถอะนังเจียงม่อลี่!

มองแผ่นหลังกระฟัดกระเฟียดของลู่ถิงถิงแล้ว เจียงม่อลี่รู้สึกฟินอย่างบอกไม่ถูก

"พอใจแล้วใช่ไหม?"

"สงสารหลานสาวเหรอคะ?"

"พี่ใหญ่ไม่อยู่บ้าน พี่สะใภ้เลี้ยงแกมาคนเดียวเลยตามใจไปหน่อย คุณเป็นอาสะใภ้ ก็อย่าไปถือสาแกเลย"

เจียงม่อลี่ไหวไหล่ "ใครไม่ร้ายมา ฉันก็ไม่ร้ายตอบ"

ลู่เฉิงมองเธอ "ยอมคนหน่อยไม่ได้เลยหรือไง?"

"อื้อหือ ไม่ได้สักนิดเดียวค่ะ"

ไม่ยอมคนก็ดี เขาไม่อยู่บ้านจะได้ไม่ต้องห่วงว่าเมียจะโดนรังแก

เจียงม่อลี่มองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ข้างกายด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "นึกไม่ถึงเลยนะว่าคุณจะมีหลานสาวโตขนาดนี้"

"ผมก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าคุณจะรู้จักถิงถิง"

ปากพูดไป แต่ในใจลู่เฉิงแอบระแวง เมียเด็กกำลังว่าเขาแก่ทางอ้อมหรือเปล่าเนี่ย

"เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายน่ะ"

"มิน่าผมถึงไม่เคยเจอคุณ ตอนถิงถิงเรียนมัธยม ผมประจำการอยู่ที่ค่าย"

ทั้งสองเดินคุยกันกระหนุงกระหนิงดูเหมาะสมกันดี จนลับสายตาไป

...

"ถิงถิง"

มีคนเรียก ลู่ถิงถิงหันกลับไปมอง

"พี่เว่ยเว่ย..."

พอเห็นว่าเป็นเมิ่งเว่ย ลู่ถิงถิงก็เบะปาก น้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

สำหรับลู่ถิงถิง เมิ่งเว่ยเปรียบเสมือนพี่สาวที่แสนดี คอยดูแลเอาใจใส่เธอมาตั้งแต่เด็ก

"เป็นอะไรไป ใครรังแกเธอ?"

"ก็นังเจียงม่อลี่น่ะสิ..."

[จบแล้ว]