ตอนที่ 833 อัญมณีน้ำตาเลือด

แสงสีขาวสว่างไม่มีขอบเขตฉายไปกว้างไกลทันที

แสงสีขาวคลุมไปทุกที่ระหว่างท้องฟ้าและพื้นดิน

พื้นภายใต้ระเบิดรุนแรงเสียงทั้งหมดถูกกำจัด สีทั้งหมดถูกทำลาย มีแต่เพียงแสงกระจายออกไปไร้ขอบเขตและความกลัวที่เกาะกินถึงกระดูก

หลังจากผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบสีของโลกจึงค่อยคืนมา เสียงของสายลมค่อยพัดกลับคืนมา

หลุมที่ถูกเผาไหม้เส้นผ่าศูนย์กลางเกินกว่า2 กิโลเมตรปล่อยควันดำลอยขึ้นมาในอากาศที่ขอบหลุมสีดำมีร่องรอยของอุณหภูมิที่สูงเป็นร่องรอยคล้ายกระจก

เมื่อเผชิญหน้ากับหมัดสะท้านฟ้าเช่นนี้สมาชิกกองเรือหลายคนสูญเสียความกล้าทุกคนเหมือนกับหิมะละลายภายใต้ดวงอาทิตย์หายไปไม่มีใครรู้อยู่ไหนเมลิซซาและสมาชิกสองสามคนที่รั้งอยู่อย่างกล้าหาญมีท่าทีเคารพและนับถือ

เมลิซซาไม่ได้มีปฏิกิริยาที่แย่  นางยังตกใจหนักและยังไม่ทันเรียกสติกลับคืนมา

นางเคยเห็นแม่ทัพนายกองที่มีชื่อเสียงในตำนานและพบกับทหารที่ประสบความสำเร็จได้รางวัลทรงเกียรติ  แต่นางไม่เคยพบกับคนที่มีพลังน่ากลัวอย่างนั้นมันเป็นการระเบิดโดยตรงไม่เหมือนการใช้พลังต่างๆ ที่ซับซ้อนของกองทัพ  แต่น่าตกตะลึงมาก ทันทีที่แสงระเบิดออกทุกคนแทบลืมหายใจลืมต่อต้าน

ภาพของเทพสงครามที่เย็นชาและเหี้ยมหาญครอบงำทุกส่วนในใจของนางและนางคิดอะไรไม่ออก

“ทำไมถึงจนนัก?”

หน้าของถังเทียนดำเหมือนก้นหม้อ,น้ำเสียงของเขาไม่มีความพอใจ เขาบินตรงเข้ามาที่เรือขนส่ง แต่ไม่มีเงินหรือแร่เลย

ไม่ได้รับอะไรเลยหลังจากปล้นหนุ่มชาวฟ้าไม่พอใจ

เมลิซซาตื่นจากฝัน‘เดี๋ยวก่อน นี่เขามาปล้นเราหรือ?’

‘เทพสงครามที่เหมือนยอดนักสู้ที่อยู่ต่อหน้าข้าเป็นโจรจริงๆหรือ?’

เทพบุตรในใจนางกลายเป็นคนหงุดหงิดขณะที่นางมองถังเทียนอย่างว่างเปล่า‘ยังเป็นใบหน้าเดียวกัน เพียงแต่ลักษณะแรงกดดันเหมือนกับเทพหายไป  ทำไมใบหน้านี้จึงดูน่ารังเกียจแบบนั้น?’

‘แล้วสีหน้าเฉยชาไร้อารมณ์นั่น...’

‘เดี๋ยวก่อน,ไม่สนใจข้า?’

เมลิซซาตกใจไม่เคยมีสักครั้งที่คนซึ่งปรากฏตัวต่อหน้านางจะทำสีหน้าแบบนั้น  ตั้งแต่อายุยังน้อยไม่ว่านางจะอยู่ที่ใดไม่ว่าเมื่อใดมีคนยืนอยู่ต่อหน้านาง พวกเขาจะยิ้มให้นางด้วยความรักและหลงใหล

‘ไม่สนใจข้า?’

‘ข้าถูกเมินจริงๆด้วย!’

จากนั้นนางสังเกตว่าอีกฝ่ายมองหน้านางราวกับว่ากำลังคาดคะเน เมลิซซาแอ่นอกและลดคาง นางมีความมั่นใจมากกับรูปลักษณ์ของนาง นางเคยเห็นบุรุษหนุ่มรูปหล่อและมีพรสวรรค์มานับไม่ถ้วนที่พร้อมจะทำอะไรก็ได้เพื่อให้นางยิ้มให้พวกเขา

‘เขาคงเห็นหน้านางไม่ชัดแน่นอน!’

เมลิซซาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ  นางกำลังรอให้อีกฝ่ายหลงใหลกับความงามของนางรอให้เขาเชื่อมั่นในรูปลักษณ์ของนาง

“เจ้ายังจะอวดโอ่อะไรอีก? ทำไมเจ้าถึงได้ภูมิใจนักในเมื่อเจ้าจนยิ่งนัก?  พวกเจ้ารู้ไหมพวกเจ้ากำลังทำให้ทุกคนเสียเวลา?ทำอย่างนั้นดูไม่จริงใจเสียเลย!”

ถังเทียนเต็มไปด้วยความโกรธ

เมลิซซาตะลึงกับคำพูดของถังเทียน

“นายท่าน, เราจะไปมือเปล่าไม่ได้  ถ้าพวกเขาไม่มีเงิน เราก็ต้องได้เนื้อสดไปด้วย!”  จี๋เจ๋อพูดอย่างน่ากลัว  “แม่สาวผู้นี้ดูมีมาตรฐานอยู่บ้าง  นางค่อนข้างงดงาม!”

จี๋เจ๋อไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว  ในแดนบาป เขาเป็นคนโฉดชั้นหนึ่ง

“สวย?” ถังเทียนมองจี๋เจ๋ออย่างเหยียดหยาม “อย่างนี้เหรอที่เจ้าเรียกว่าสวย? จี๋เจ๋อ, ระวังรสนิยมในเรื่องผู้หญิงของเจ้าไว้บ้างก็ดี,อย่าทำให้ข้าขายหน้า!”

ถังเทียนคิดจริงๆว่าเมลิซซาไม่สวยเลยแม้แต่น้อย ในสายตาของเขามีแต่เชียนฮุ่ยคนเดียวเท่านั้น!  เทียบกับเชียนฮุ่ยแล้ว ไม่มีสาวใดที่สวยเลย!

ในสายตาของถังห้าวมีสตรีเพียงสองประเภทเท่านั้น คือเชียนฮุ่ย กับสาวๆ ที่เหลือ ว่ากันด้วยเรื่องความงามมีแต่เชียนฮุ่ยเท่านั้น  ขณะที่สาวอื่นไม่ว่าพวกนางจะงดงามอย่างไร  พวกนางก็งามไม่เท่าเชียนฮุ่ย

จี๋เจ๋อและคนที่เหลือตะลึงกับคำพูดของถังเทียน!

‘หรือว่าคนรักของนายท่านเป็นหญิงงามโดดเด่นในปฐพีไม่มีใครเทียบได้?’

พวกเขาติดตามถังเทียนมาเป็นเวลาที่ถือได้ว่านานและรู้ว่าถังเทียนเป็นคนอย่างไร คำพูดของเขาซื่อตรงสามารถเข้าใจง่าย  เขาเห็นแก่ตัวอย่างสิ้นเชิง โอ๊ะไม่เขามั่นใจในตัวเองมากเกินไป ซึ่งเป็นสิ่งที่มาจากใจ

สำหรับพวกเขารูปลักษณ์ของเมลิซซาไม่ธรรมดาแน่นอน  นางอาจไม่ใช่คนที่สวยที่สุดในโลก  แต่นางมีคุณสมบัติจัดอยู่ในกลุ่มสตรีผู้งดงามที่สุดไม่กี่คนได้

‘เป็นไปได้ไหมว่ายังมีสตรีที่งดงามกว่านางอยู่ในโลกนี้?’  ดวงตาของทุกคนที่มองถังเทียนเต็มไปด้วยความเคารพ‘เป็นไปตามคาด เจ้านายคือแบบอย่างของเขาจริงๆ!”

ความพอใจในการได้เห็นสายตาที่เคารพของพวกบุรุษทำให้ถังเทียนรู้สึกยินดี  เขาโบกมือ  “ไปกันเถอะ ไปกัน เวลาเป็นเงินเป็นทอง!”

เมลิซซาหน้าแดงโดยไม่รู้ตัว  ตั้งแต่เด็ก นางไม่เคยรู้สึกอับอายมาก่อน ไม่เพียงแต่นางยังถูกว่าเป็นคนยากจนเท่านั้น  แต่นางยังถูกเขาเมิน และเรียกนางว่าน่าเกลียด นางกำหมัดแน่นใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเกลียด เกลียดอย่างไม่เคยมีมาก่อน

“เจ้า, หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

เมลิซซาหลุดคำที่อยู่ในใจออกมาด้วยความโกรธ

สีหน้าของชายชราเปลี่ยนตั้งแต่แรกเริ่มเขาไม่พูดอะไร แต่คอยลอบสังเกตดูผู้คน

เขาทึ่งกับหมัดทำลายล้างของถังเทียนไม่! ต้องบอกว่าตกตะลึง ความเจนโลกของเขามีมากกว่าเมลิซซา และเขาเคยเห็นยอดฝีมือมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีใครที่สามารถปล่อยพลังหมัดทำลายล้างได้ขนาดนั้น

หมัดนั้นได้หักโค่นองค์ความรู้เรื่องพลังของเขาอย่างสิ้นเชิงระดับพลังโจมตีแบบนั้นมีแต่จะปรากฏออกมาจากกองทัพเท่านั้นและไม่ใช่แค่บุคคลเดียว เมลิซซาไม่รู้ว่าชายชราก็มีความคิดเหมือนกับนางเกี่ยวกับบุรุษที่อยู่ข้างหน้าเขา

‘เทพสงครามจุติแล้ว!”

แต่หลังจากนั้นเมื่อถังเทียนและพวกคุยกันเรื่องการปล้นชายชราก็สงบลง  ความคิดที่เลื่อมใสของเมลิซซาพังทลาย  แต่ชายชราไม่ ไม่ยอมปล้น ต่อให้อีกฝ่ายผิดปกติหรือประหลาดเขาจะพบว่าเป็นเรื่องธรรมดา  อัจฉริยะมักจะแตกต่างจากคนอื่นอยู่เสมอ เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาทำตัวแปลกประหลาดและคนผิดปกติก็ไม่เป็นเช่นนั้น

หลังจากมองหาผลประโยชน์และคำพูดของอีกฝ่ายหนึ่งยืนยันการคาดเดาของชายชรา

‘ถ้าพวกเขาเป็นโจรจริงๆ  ทำไมพวกเขาถึงปล่อยให้เรามีชีวิตถ้าไม่มีอะไรอยู่บนเรือ?’

‘นี่ช่างเป็นเรื่องตลก!’

นั่นคือเหตุผลที่เขายังคงทำตัวไม่โดดเด่น  แม้ว่าเขาจะมีความคิดเป็นสหายกับอีกฝ่าย  แต่เขารู้ว่ายอดฝีมือนั้นมักจะเจ้าอารมณ์  ถ้าเขาไม่สนใจอะไรพวกเขาอาจถูกฆ่าอย่างแท้จริง ถ้าเขาต้องการค้นเรื่องราวเกี่ยวกับพวกเขา เขาต้องค่อยๆ ใช้เวลา

แต่เมื่อเมลิซซาตะโกน“เจ้า, หยุดเดี๋ยวนี้”  ชายชรารู้สึกหนังศีรษะชา‘ซวยแล้ว!’

เขาตะโกนเตือนทันที“เมลิซซา, อย่าเสียมารยาท!”

เมลิซซาสะดุ้งรู้ตัวจากเสียงตวาดว่าของปู่นางแต่โดยไม่รู้ตัวอารมณ์รู้สึกผิดท่วมในใจนาง ตาของนางแดงขณะที่นางเริ่มจะร้องไห้

“ท่านที่นับถือ,เมลิซซาไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินท่าน เป็นเพราะนางได้รับการตามใจมาตั้งแต่เด็ก! เมลิซซา, ทำไมเจ้าไม่ขอโทษนายท่าน?” ชายชราเข้มงวด

เมลิซซาน้ำตาร่วงตั้งแต่เด็กปู่ของนางไม่เคยดุนางเลย แต่นางรู้ว่าปู่ของนางทำเพื่อตัวนางเอง และพูดพลางสะอื้นพลาง  “คุณชาย ข้าขอโทษ!”

ถังเทียนมึนงง  เขาหันไปถามจี๋เจ๋อ  “ข้าไม่ได้แตะต้องนางสักหน่อยทำไมนางต้องร้องไห้ด้วย?”

จี๋เจ๋อหรี่ตาเขามองดูเมลิซซาด้วยสายตาเย็นชา และจากนั้นพูดอย่างเหยียดหยาม  “บางทีเป็นเพราะนายท่านไม่ยอมแตะต้องนางขอรับ”

สายตาของฝูเจิ้งจือและคนที่เหลือกลายเป็นไม่พอใจ ตั้งแต่แรกแดนบาปมักจะเป็นดินแดนที่ยุ่งเหยิงอยู่เสมอ การปล้นชิงกันเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนกับกินข้าวเป็นโลกที่พวกเขาต้องมีการฆ่ากันหรือไม่ก็ถูกฆ่าการกระทำของนายท่านอ่อนโยนและใจดีเหมือนเทวดาในแดนบาปถ้าเป็นโจรปล้นแต่ไม่ได้รับอะไร  การฆ่าเพื่อระบายความโกรธเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดที่จะแสดงถึงความเป็นมืออาชีพ

ชายชรารู้ว่าสถานการณ์กำลังเปลี่ยนเป็นเลวร้ายและขอร้องทันที “นายท่านทั้งหลาย...”

ทันใดนั้นถังเทียนขัดจังหวะเขาและชี้ไปที่สร้อยคอของเมลิซซา “เอาของนั่นมานี่”

หน้าของเมลิซซาซีดเผือดนางเข้าใจว่าการกระทำของนางผิดพลาดเกินไป ความถือดีของนางไม่มีอะไรเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าพลัง  ความเสียใจท่วมอยู่ในใจนาง  นางรู้ว่านางต้องตาย  แต่นางต้องทำให้ปู่นางมาพัวพันด้วย

ก่อนที่เมลิซซาจะพูดอะไรได้  ดาบพิศวงในมือของจี๋เจ๋อก็ขยับ

เมลิซซารู้สึกเหมือนลมเย็นพัดผ่านและสร้อยคอที่อกนางหายไป

ถังเทียนมองดูจี้มันเป็นอัญมณีสีแดงซึ่งแดงราวกับเลือดดูงดงามในมือของเขาถึงเทียนรู้สึกถึงความผันผวนเหลือเชื่อ ทันใดนั้นเขามีความคิดอย่างหนึ่งและล้วงเครื่องมือที่เซรีนให้เขาออกมา

เข็มชี้ของอุปกรณ์ทำงานทันที

ผลึกเซียนหนาแน่น0.2%

ถังเทียนตาโต

ในวัสดุธรรมดาเกือบทั้งหมดความหนาแน่นของผลึกเซียนต่ำมาก ถังเทียนขนของจนเกลี้ยงโกดังสกัดผลึกเซียนออกมาได้ 15 กรัมวัสดุเต็มทั้งโกดัง แม้จะใช้ตู้เก็บของอควาเรียสขนส่งแต่ก็ทำให้เหนื่อยปางตายพิสูจน์ให้เห็นว่ามันมีนับไม่ถ้วน

‘รวมสามพันตัน!’

โดยเฉลี่ยก็คือ0.0005%.

“นี่คือวัสดุอะไร?”  ถังเทียนดึงอัญมณีออกมา

เมลิซซามองดูปู่ของนางจากนั้นตอบ“พลอยน้ำตาเลือด

“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว” ถังเทียนชี้ไปที่เมลิซซา“ใช้พลอยน้ำตาเลือดแลกกับนาง”

‘ล้อเล่นอะไรกันนี่ปริมาณของผลึกเซียนในพลอยน้ำตาเลือดมากกว่าวัสดุอื่น  ไม่ต้องสนความจริงที่ว่าวัสดุมากมายต้องเสียไปเพียงเพื่อผลึกเซียนเพียงน้อยนิดข้าไม่ต้องขนของทุกอย่างเป็นสุนัขรับใช้ ข้าต้องเอาของอย่างนี้ให้ได้!’

ชายชราถอนหายใจโล่งอก  แต่สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน  “ก็ได้! ข้าสงสัยจริงว่านายท่านจะต้องการเท่าใด

คำตอบของเขาตรงไปตรงมาเพราะน้ำเสียงของอีกฝ่ายมั่นคงพอกัน แม้ว่าพลอยน้ำตาเลือดจะราคาแพง แต่แลกกับชีวิตเมลิซซาแล้ว ก็นับว่าคุ้ม

จากนั้นเขาจำเครื่องตรวจที่ถังเทียนใช้เขารู้ว่าอีกฝ่ายตรวจดูพลอยน้ำตาเลือดเพื่อหาอะไรบางอย่างและรู้ว่านั่นคือกุญแจของปัญหา

‘พลอยน้ำตาเลือดมีความลับที่คนอื่นไม่รู้หรือ?’

พลอยน้ำตาเลือดเป็นของที่มีราคาแพงและน่าสนใจ  สีแดงเลือดที่น่าสนใจของมันทำให้หญิงสาวทุกคนหลงรักดังนั้นจึงมีราคาสูง ชายชราไม่เคยได้ยินเหตุผลอะไรอื่นสำหรับราคาของอัญมณีมีค่า

‘เพราะอีกฝ่ายเห็นมันมีความสำคัญมาก  จะต้องมีความลับที่ไม่ธรรมดาแน่’

“งั้นเอา 100 เม็ด”  ถังเทียนคิดครู่หนึ่ง เนื่องจากเป็นอัญมณีมันต้องราคาแพงแน่

“ไม่มีปัญหา!”ชายชราเห็นด้วยโดยไม่ลังเล

ถังเทียนตะลึง‘โธ่เอ๊ย, ราคาเริ่มต้นต่ำเกินไป!’

หลังจากพยายามอยู่ครึ่งวัน  เขายกเลิกการขึ้นราคา  ‘น้ำลายของหนุ่มชาวฟ้านี้แพงมาก!”

“รีบไปเอาพลอยน้ำตาเลือดมา และมาหาเราที่เมืองดินแดงมารับตัวนางไป”

ชายชราและเมลิซซามีสีหน้าแปลกหลังจากลังเลอยู่ชั่วขณะ เมลิซซาบอก “คุณชายจะไปเมืองดินแดงหรือ?”

“ใช่” ถังเทียนกล่าวตามความเป็นจริง

“แต่....เมืองดินแดงไม่ได้ไปทางนี้...”เมลิซซาพูดอย่างระเหี่ยใจ

เหมือนกับถูกฟ้าผ่า  ถังเทียนและพวกที่เหลือตะลึงสิ้นเชิง

ถังเทียนตะลึงเป็นไก่ตาแตกบัดเดี๋ยวหน้าขาว เดี๋ยวก็หน้าเขียว และจากนั้นในความทรงจำถึงรอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นมาในใจของเขา

“...เจ้าหนุ่มห้าว ไป ไป ไป โอวพระเจ้านี่มันที่ไหนกัน?  โอว...เสี่ยวซิ่วซิ่วทำไมข้ามาเจอเจ้าได้?  เราไปด้วยกันเถอะ! เอ่.. ทำไมเจ้าหลงทางอีกแล้ว?  ข้าเสียใจจริงๆ  การรบจบแล้ว แต่พวกเจ้าหลงทาง!”