ตอนที่ 735 บ้าระห่ำ

เมื่อหลูเทียนเหวินเห็นถังเทียน  ตาของเขาแดงก่ำทันที พลังของเขาปะทุออกมาทันที   ขณะที่ปล่อยสายใยกฎลมและกฎสายฟ้านับไม่ถ้วนล้อมรอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว  สายใยกฎสายลมและสายฟ้าเพิ่มขึ้นและหายไปเหมือนกับคลื่นที่มีความผันผวนต่อเนื่อง

เสียงคำรามต่ำและก้องสั่นสะท้านในใจผู้คนขณะที่อากาศเริ่มสั่นสะเทือน

ถังเทียนลุกขึ้นยืนพลังต้นกำเนิดในร่างของเขาทะลักออกมา เสียงกระหึ่มของสายลมสายฟ้าทำให้ความตั้งใจต่อสู้ของเขาลุกโชน

โดยไม่มีสัญญาณอะไรอื่นร่างของถังเทียนกระพริบและหายไป

เขามาปรากฏอยู่ต่อหน้าของหลูเทียนเหวิน  ฝ่ามือของเขาตั้งเป็นท่าดาบและด้วยพลังแฝง  เขาฟันมือลงไป

ดาบมารพิฆาต!

รัศมีหอกแพรวพราวสว่างเจิดจ้าอยู่ต่อหน้าเขาและปะทะกับมือของเขาอย่างดุเดือด

ปัง!

คลื่นเสียงระเบิดอะไรเป็นวงกวาดไปทั่วทุกอย่าง

ทั้งสองคนสะสมพลังไว้นานเพียงพอ  และแรงปะทะกันยังรุนแรงมากกว่าครั้งก่อน  คลื่นดาบรูปเคียวกระทบไปที่ยอดเขาและยอดเขาที่ทอดยาวเกิน 30 เมตรถูกตัดขาดเหมือนกับเต้าหู้  แล้วค่อยๆ เลื่อนลงข้างภูเขา

ถังเทียนไม่ได้ใช้ดาบ  แต่ปลดปล่อยพลังวิชาด้วยมือของเขา  แต่พลังที่ปล่อยออกมานั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่า

หลูเทียนเหวินถูกบังคับให้ต้องถอยอีกครั้ง  เขามีความคิดในใจมากมาย  หนึ่งในนั้นก็คืออีกฝ่ายสังเกตปัญหากับดาบ  แต่คิดจะใช้มือแทนดาบนั่นไร้สาระเกินไป  ไม่ว่าร่างกายจะแข็งแกร่งเพียงไหนก็ตาม  จะมาเทียบกับอาวุธสมบัติได้ยังไง?

‘หอกของข้า ไม่ควรจะมาเจอกับเรื่องแบบนี้เลย’

หลูเทียนเหวินแค่นเสียงเย้ยหยันในใจ

หลูเทียนเหวินมักจะภูมิใจหอกของเขาซึ่งบรรจุพลังสายลมและสายฟ้ามีความหนาแน่นมากอยู่เสมอ มันมีพลังและแข็งแกร่งขึ้นมากเมื่อเทียบกับครั้งก่อน  ครั้งก่อนนั้น ถังเทียนถูกผลักให้ถอยแต่ครั้งนี้ถังทียนถอยหลังไปถึง 20เมตรก่อนจะตั้งหลักได้  หอกที่อัดแน่นไปด้วยพลังสายลมและสายฟ้าทำให้แขนของถังเทียนชา  ถังเทียนไม่ประหลาดใจ  แต่กลับมีความสุขมาก  พลังต้นกำเนิดรายรอบตัวเขาทำให้อาการชาในมือหายไป  สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือจากการปะทะกัน เขาสามารถบอกได้ว่าวิชาดาบมารพิฆาตที่ปล่อยออกมาจากมือของเขามีความโดดเด่นมาก

ความมั่นใจตัวเองของเขาเพิ่มขึ้น

ถังเทียนคำรามและพุ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง

แผ่นสุญญากาศเกิดขึ้นที่ใต้เท้าของเขาเหมือนกับเป็นสะพานและเหมือนภูตพราย เขาปรากฏอยู่ในที่ไกลตอนแรก  ในเสี้ยววินาทีก็มาปรากฏต่อหน้าหลูเทียนเหวินทันทีมือของเขาตวัดขึ้น

พิฆาตฟ้า!

หลูเทียนเหวินโกรธ  เขาคาดคิดถึงปฏิกิริยาโต้ตอบของหอกเขา แต่เขาไม่เคยคาดเลยว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะเหมือนกับอดีต

เขารู้สึกละอายตัวเอง  บุรุษหน้ากากผียังใช้ท่าฟันเหมือนเดิมเหมือนกับครั้งก่อน

‘เจ้าทำให้ข้าขายหน้า!’

‘เจ้าทำให้ข้าอัปยศได้จริง!’

หลูเทียนเหวินรู้สึกเลือดเดือดอยู่หัว  โดยไม่คิดอะไร หอกในมือของเขาสั่นเขาปล่อยพลังอีกครั้ง

วืดดดดด!!!

สายใยกฎธรรมชาติสายลมและสายฟ้ารวมเป็นรังสีรวมอยู่ที่ปลายหอกของเขา  และโดยไม่มีแสงรังสีสายลมและสายฟ้ากระพริบ ที่ปลายหอกของเขากลายสภาพเป็นเหมือนแก้วใส

ผลึกลมและสายฟ้าโจมตี!

ไม่มีเสียงสายลม แต่ปลายหอกใสทำให้ถังเทียนรู้สึกถึงอันตรายอย่างไม่เคยเจอมาก่อน  มือของถังเทียนที่ฟันออกไปพลันเปลี่ยนเป็นฝ่ามือฟันใส่ใต้ขาของหลูเทียนเหวิน

ปัง!

แรงอัดที่น่าทึ่งระเบิดออกจากใต้เท้าหลูเทียนเหวินทันที

หลูเทียนเหวินไม่เคยคิดเลยว่าถังเทียนจะสามารถเปลี่ยนท่าได้ในเวลาอย่างนั้น! สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่ที่ปลายหอก เขาไม่สามารถป้องกันได้ และรู้สึกแต่เพียงพลังระเบิดจากใต้เท้าทำให้ตาของเขางุนงง  เขาไม่สามารถตั้งตัวได้และทั้งตัวเขาพุ่งขึ้นไปในท้องฟ้าราวกับจรวด

เมื่อเห็นหลูเทียนเหวินบินขึ้นไปในท้องฟ้าถังเทียนปาดเหงื่อเยียบเย็นที่ไหลออกมา  ‘เกือบไปแล้ว’เขาเองไม่เคยคิดเลยว่าปัญหาที่ขัดขวางเขามาหลายวันจะมาเกิดขึ้นในตอนนั้น

การใช้มือเพื่อปลดปล่อยพลังดาบมารพิฆาตเทียบกับดาบจริงๆ ยังมีพื้นที่สำหรับการเคลื่อนไหวเพิ่มเติม  สำหรับการเคลื่อนไหวนี้  ถังเทียนไม่เคยคิดว่าควรจะใช้ยังไง  ได้แต่คิดถึงบางสิ่งในสถานการณ์ขณะนั้น

ถังเทียนได้ร่องรอยความเข้าใจโดยปล่อยช่องว่างรูปแบบนี้ไว้ มันดีกว่าการจำกัดความเคลื่อนไหวตายตัว ด้วยการเพิ่มรูปแบบลงไป เขามีความคล่องตัวมากขึ้น ทางเลือกมากขึ้นและในการต่อสู้ที่รุนแรงอย่างนั้น  กับการเพิ่มทางเลือกขอบเขตการเคลื่อนไหว  เขายังเพิ่มโอกาสชนะอีกด้วย ตัวอย่างเช่นเมื่อเขากระแทกหลูเทียนเหวินลอยขึ้นไปบนฟ้า

เขาไม่เคยเห็นหอกผลึกสายลมและสายฟ้า  แต่ปลายหอกใสทำให้เขาขนลุก

‘ตามคาดจริงๆ อันดับ 39ในทำเนียบผู้ทรงพลังอำนาจ...’

ถังเทียนไม่ได้ไล่ตามแต่กลับถอยแทน จนกระทั่งเขาอยู่จากกำแพงหินสิบเมตร

เขาพยายามทนจนกระทั่งตอนนี้

ร่างที่สั่นของเขาสงบลงทันที  เขาโพล่งคำออกมาอย่างชัดเจน

“เตรียมดาบของพวกเจ้าไว้!”

การหายใจแบบสัตว์ร้ายโบราณหยุดลงรูปปั้นบรอนซ์ทั้ง 64  กลับมามีชีวิตทันที  พวกเขาลืมตาขึ้นพร้อมกันดาบยักษ์ที่สูงเท่าคนโตเต็มวัยถูกยกดาบพาดบ่า

พรึ่บพวกเขาก้าวเท้าซ้ายออกมาครึ่งก้าวพร้อมเพรียงกัน ร่างของพวกเขาย่อลงดาบยักษ์ยังคงอยู่บนไหล่พวกเขาฝ่ามือขวาจับอยู่ที่ด้ามดาบแน่น ร่างโน้มไปข้างหน้า

พรึ่บ..กลุ่มเปลวเพลิงสุญญตาน้อยสีเทาลุกพรึ่บบนตัวดาบครอบคลุมทั้งตัวดาบ

แต่ละคนเงยหน้าขึ้นและมองดูด้านนอกหลังบานประตู

ตาของอาโมรี่เป็นประกายเจิดจ้า  ‘ถังพื้นฐาน,ข้า..อาโมรี่สามารถต่อสู้เคียงข้างเจ้าได้ในที่สุด!’

ชาวหมาป่ายิ่งตื่นเต้นขึ้นมาก  พวกเขากัดฟันแน่น  เส้นเลือดบนแขนข้างที่จับดาบปูดโปนออกมาจากแขนเขาพวกเขา  ความคลั่งไคล้ที่เผาผลาญดูเหมือนสามารถเผาผลาญจนเป็นเถ้าถ่าน  ‘เรากำลังสู้ร่วมกับราชาของเรา!’

การสู้รบเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนหมิงจูไม่สามารถซ่อนตัวอยู่ในปราสาทได้ทัน  นางมองดูร่างที่กำยำของทุกคนอย่างเงียบๆ  ‘พวกเขาไม่รู้ว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับใคร? พวกเขาไม่รู้ว่าศัตรูข้างนอกแค่ใช้นิ้วเดียวก็สามารถขยี้พวกเขาได้เหมือนมด?’

‘ทำไมความตั้งใจต่อสู้ของพวกเขาจึงลุกโชนมากนักเล่า?’

ฉากภาพที่อยู่ต่อหน้าต่อตานางพลิกคว่ำความรู้ของหมิงจูไปอย่างสิ้นเชิง  แม้แต่ศิษย์ผู้มีฝีมือระดับสูงตระกูลฉิน  ถ้าพวกเขารู้ว่านักสู้ที่มีอันดับในทำเนียบยืนอยู่ข้างนอกประตูของพวกเขา  พวกเขาไม่มีทางกล้าสู้กับเขาแน่  และทุกคนจะหลบหนีไปในทิศทางต่างๆ  นั่นถือว่าดีแล้ว

‘แต่.....’

‘นี่คือหน่วยสุญญตา?’

หมิงจูอยู่ในอาการมึนงง

หลูเทียนเหวินรู้สึกเหมือนกับว่าเขาถูกเล่นตลกถูกล้อเล่นหยอกหัว เขาไม่รู้สึกว่าการโจมตีครั้งล่าสุดของถังเทียนจะมีพลังมาก  เขารู้สึกว่าถูกเล่นตลกเพื่อการนั้น! ‘เจ้านั่นใช้วิชาเดิมกับข้า เพื่อทดลองและหลอกข้า!”

‘ครั้งหนึ่งและสองครั้ง  สองครั้งจากนั้นก็สามครั้งที่ข้าถูกหยอกล้อเล่นข้าอัปยศอดสูที่นี่เหลือเกิน!’

หลูเทียนเหวินระเบิดอารมณ์โกรธ

ทุกเส้นเลือดในตัวของหลูเทียนเหวินปูดจนแทบระเบิด  เขารู้สึกเหมือนว่าเขากำลังจะบ้า  ‘เจ้าพวกยุงน่ารำคาญคิดจะหยอกล้อกับข้าอย่างนั้นหรือ’

‘ข้าจะไม่มีทางยกโทษให้เจ้า!’

‘ไม่มีทาง!’

‘ไปตายซะ!’

ผมของหลูเทียนเหวินตั้งขึ้นลมและสายฟ้ารอบตัวของเขาก่อตัวเป็นลูกบอล มันมีขนาดเล็กกว่าตระกร้าหวาย แสงสีเขียวแพรวพราวปลดปล่อยรังสีที่น่ากลัว

หลูเทียนเหวินดูเหมือนอยู่ในสภาวะคลั่ง  เขาต้องการฆ่าบุรุษหน้ากากผี  เขาต้องการฆ่าทุกคน

เขาไม่คิดถึงเรื่องวิชาหรือรูปแบบ  เขาแค่ต้องการฆ่าทุกคน

บอลสายลมสายฟ้าลูกแล้วลูกเล่าลอยไปคู่กับเขาตรงเข้าหาปราสาทเขาสะท้อน

สวี่เย่และพวกที่เหลือซึ่งกำลังมองดูจากระยะไกลมีสีหน้าหวาดกลัวกันทุกคน  พวกเขารู้ว่าหลูเทียนเหวินแข็งแกร่ง  แต่พวกเขาไม่เคยคิดว่าานักสู้ในทำเนียบผู้ทรงพลังอำนาจจะแข็งแกร่งมากกว่าที่เขาคาด

พวกเขาเคยเห็นสายลมและสายฟ้ามาก่อน  แต่การใช้สายลมและสายฟ้าเพื่อสร้างเป็นรูปบอลเป็นครั้งแรกสำหรับพวกเขา  ถ้าบอลสายลมและสายฟ้าระเบิดขึ้น  มันสามารถทำลายภูเขาทั้งลูกได้ทันที

และมีบอลอย่างนี้ร้อยลูกปรากฏพร้อมในเวลาเดียวกัน  ความกลัวไม่ได้อยู่ในตัวของพวกเขาต่อไป  แม้แต่ความคิดต่อต้านของพวกเขาก็หายไป

‘เขาต้องการใช้สิ่งนั้นกำจัดตระกูลหนึ่งเชียวหรือ?’

‘ไม่,บอลทั้งร้อยลูกเพียงพอทำลายล้างเมืองจื่อจวนจนพังพินาศและคงเหลือคนรอดตายไม่เกินร้อยคน’

‘งั้นนี่ก็คือความสามารถของนักสู้ผู้อยู่ในทำเนียบของผู้ทรงพลังอำนาจ...’

หน้าของทุกคนซีดเผือด

“น่าสมเพช..” สวี่เย่พึมพำ  มีความกลัวอยู่ในตาของเขา

ทุกคนรู้ว่าสวี่เย่หมายความถึงอะไร  บุรุษหน้ากากผีถูกหมายหัวว่าจะต้องตาย ไม่มีใครสามารถรอดตายได้ภายใต้แรงระเบิดของบอลสายลมสายฟ้า  แม้แต่หน้าของโรแลนด์ซูก็ยังรู้สึกยอมแพ้  นางรู้ว่านางล้มเหลว  แต่น่าประหลาดที่ว่านางไม่รู้สึกโกรธ ใครจะรู้สึกโกรธที่แพ้คนอย่างหลูเทียนเหวินได้ยังไง?

ตกใจ  ในใจนางมีแต่ความตกใจ

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า พวกเจ้าทั้งหมดต้องตาย!”

หลูเทียนเหวินตะโกนขณะที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง  และแม้แต่สวี่เย่และพวกเขาก็ยังสามารถได้ยินเสียงหัวเราะบ้าคลั่งนี้จากที่ไกล

หอกของเขาหมุนแฝงด้วยพลังดึงดูดที่ครอบคลุมท้องฟ้า และในพริบตาหอกที่หมุนก็กลายเป็นวังวน  และบอลสายลมและสายฟ้ามีขนาดเท่าตะกร้าหวายทั้งหมดบินเข้าหาหอกของเขา

ซี่....

บอลทั้งหมดถูกหอกดูดซึมไว้ทั้งหมดและหลูเทียนเหวินมีรัศมีสีเขียวและแสงสว่าง

ซี่...ซี่....

หอกเป็นเหมือนสัตว์ร้ายที่ไม่รู้จักพอยังคงกินบอลพลังงานอย่างต่อเนื่อง แสงรัศมีตัวเขาเข้มข้นขึ้นทุกขณะจนถึงขนาดที่มองเห็นร่างของเขาไม่ชัด

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า พวกเจ้าจะไม่มีทางหลบหนีพ้นจากพลังนี้!”

หลูเทียนเหวินหัวเราะเหมือนคนบ้า  ใจของเขาไม่อยู่ในสภาพที่แจ่มชัดอีกต่อไป  เขาไม่สนใจผลที่ตามมาแม้แต่น้อย ขณะที่เขาเพิ่มพลังกฎธรรมชาติผิวเผินของเขาเต็มที่  พลังเกินขีดจำกัดที่เขาจะควบคุมได้  เขามองไม่เห็นบุรุษหน้ากากผีอีกต่อไป  เขาไม่สนใจอีกต่อไป  พวกนั้นเป็นแค่มดแมลงสำหรับเขา

ปัง  ปัง ปัง!

ทุกย่างก้าวอากาศจะสั่นสะเทือน แรงกดดันเหมือนกับภูเขาไท่ซานถล่มทลายใส่พวกเขา

รอยยิ้มบนใบหน้าของถังเทียนหายไป

เบื้องประตูสมาชิกหน่วยสุญญตาผู้พร้อมโจมตีมีสีหน้าซีดทุกคน พวกเขากัดฟันเต็มที่ขณะที่พวกเขายืนหยัดอย่างสง่างาม

ถังเทียนไม่เคยคิดว่าหลูเทียนเหวินจะบ้าไปแล้วและทอดทิ้งทุกอย่าง

แต่เวลานั้นคิดไปก็ไม่มีประโยชน์

ตาของถังเทียนที่ฉายประกายร้อนแรงพลันมีแววเย้ยหยันอยู่บนใบหน้าของเขา

ฮึ..

ถังเทียนค่อยๆดึงหมัดของเขา หมัดเทพเจ้าที่เขาไม่เคยปล่อยออกมาเต็มที่ เครื่องหมายความเปลี่ยนแปลงนานัปประการผ่านเข้ามาในใจของเขาอย่างคลุ้มคลั่ง ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงกระพริบผ่านนัยน์ตาเขา  พลังต้นกำเนิดในร่างของเขาลดลงอย่างรวดเร็ว

ถังเทียนยืนนิ่งกับที่มีดวงดาวปรากฏรอบตัวเขา ดางทุกดวงคือตัวแทนเครื่องหมายต่างๆ

แสงดาวกระพริบแปลบปลาบขณะที่ลอยออกมาจากทุกตำแหน่ง จากสิบรวมเป็นหนึ่ง  เกิดแสงรูปแบบใหม่เจิดจ้าขึ้น  จากหลายสิบเป็นหนึ่ง และอีกสิบรวมเป็นหนึ่ง

แสงในท้องฟ้าลดขนาดลงเรื่อยแต่ความหนาแน่นกลับมากขึ้น

มีรังสีกลิ่นอายที่มิอาจอธิบายได้อีกต่อไป