ตอนที่ 730 ข้าคือมารพิฆาต

นานเท่าใดแล้วที่หลูเทียนเหวินถูกบีบจนอยู่ในสภาพเช่นนั้น?  เขาจำไม่ได้อีกต่อไป

เขาไม่ใส่ใจอีกแล้วปัจจุบันตาของเขาแดงก่ำขณะที่เขาจ้องมองถังเทียน มีความคิดเดียวอยู่ในใจคือ ฆ่าพวกเขา ฆ่าพวกเขาให้หมด

แครก แครก

เสียงไฟฟ้าดังออกมาไม่ห่างจากหลูเทียนเหวินแสงสายฟ้าสว่างวาบทันที

แครก แครก เสียงระเบิดดังเบาต่อเนื่องครั้งแล้วครั้งเล่า เส้นแสงสว่างเจิดจ้าในอากาศและในพริบตาพื้นที่รอบตัวหลูเทียนเหวินสว่างด้วยเส้นสายฟ้าสีเขียว สายลมพัดแรงขณะที่สายฟ้าแลบแปลบปลาบ

ระลอกพลังที่โปร่งแสงกวาดผ่านแสงสายฟ้า  วิ้ว วิ้ว วิ้ว... เสียงลมหวีดหวิวและค่อยสร้างระลอกพลังโปร่งแสงโดยมีหลูเทียนเหวินเป็นจุดศูนย์กลาง

แม้แต่ในระยะไกลคนที่อยู่ที่กำแพงยังรู้สึกถึงความไม่มั่นคงทำให้พวกเขาเต็มไปด้วยอาการตกใจ

ถังเทียนยังคงไม่แยแส  เขาจำท่าดาบสองกระบวนท่าได้  แม้ว่าจะเป็นครั้งแรกที่เขาใช้  แต่สองดาบนั้นทำให้เขาเลือดเดือดพลุ่งพล่าน  เขารู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก  นี่เป็นเพราะร่างกายของเขาแข็งแรง บวกกับการควบคุมร่างกายของเขาที่โดดเด่นซึ่งทำให้เขาสามารถใช้พลังได้ในครั้งแรกที่ลองดูและสร้างผลที่โดดเด่นเช่นนั้นออกมาได้

ดาบมารพิฆาตมีอยู่ห้าท่าดาบปีศาจแปลง, ตอบโต้ฟ้า,ข้าคือมารพิฆาต, เสียสละพิฆาต, มารฟ้าพิฆาต

ดาบปีศาจแปลงและตอบโต้ฟ้าสองท่านี้ทรงพลังมาก และแม้แต่ถังเทียนก็ยังรู้สึกว่าเขาเกือบไม่สามารถควบคุมได้  พลังต้นกำเนิดในร่างของเขามีมากมาย  และก็ควรจะบอกได้ว่าเรื่องแบบนั้นไม่ควรจะเกิดขึ้น ในแง่ระดับความเด็ดขาดถังเทียนกล่าวได้ว่าสุดยอด และเขายังมีความก้าวหน้าต่อเนื่อง เขาสามารถทำได้โดยเสริมพลังผ่านแก่นต้นกำเนิดชีวิต  ถังเทียนมั่นใจในร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาและเชื่อหนักแน่นว่าแม้แต่บรรพบุรุษตระกูลเซวียก็ยังไม่แข็งแกร่งกว่าเขาแน่นอน

‘ต้องมีความหมายที่ลึกล้ำซ่อนอยู่เบื้องหลัง’  ถังเทียนตระหนักว่าดาบมารพิฆาตดูแล้วไม่ง่ายเหมือนที่เขาคิด

ทันใดนั้นถังเทียนรู้สึกว่าคลื่นพลังที่แข็งแกร่งใกล้เข้ามาทำให้เขาดึงความคิดกลับมาทันที   เนื่องจากเขาตระหนักว่าพื้นที่รอบๆตัวหลูเทียนเหวินมีสภาพแปลกประหลาด ทำให้เขาหรี่ตา

‘นั่นคือ...’

หลูเทียนเหวินอยู่ในทำเนียบผู้ทรงอำนาจแดนบาปอันดับที่39 และเป็นหนึ่งในสุดยอดนักสู้น้อยคนในแดนบาป เทียบกับหานปิงหนิงด้วยความสำเร็จในแง่กฎธรรมชาติผิวเผินของนางความเข้าใจในกฎธรรมชาติผิวเผินของเขาเองนับว่าสมบูรณ์แบบและระยะสำหรับการรู้แจ้งกฎสนามพลังยังแค่อีกก้าวใหญ่

กฎผิวเผินที่เป็นหลักสามารถฉายพลังอำนาจออกมาได้กว้างไกลเป็นเหมือนชั้นแสงที่อาบอยู่บนร่างของหลูเทียนเหวิน  รังสีของหลูเทียนเหวินยังคงเพิ่มขึ้นขยายขึ้นจนดูสูงส่งมาก ปลายหอกเปล่งพลังปั่นป่วนออกมาแทรกอยู่ในอากาศรอบตัวเขาและขยายออกทำให้อากาศไม่มั่นคง

‘รังสีที่ทรงพลังจริงๆ...’

รังสีที่น่ากลัวตรึงถังเทียนไว้ทำให้เขาเข้าใจผิดว่าไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

ร่างของถังเทียนสั่นเปรี๊ยะ.. ระลอกพลังกวาดผ่านร่างของเขาถูกทำลายทันทีทำให้เขาตัวเบาขึ้นแต่ระลอกที่มากกว่ายังคงทะลักต่อเนื่องทำให้อากาศมีความหนืดสูง

เมื่อนึกย้อนไปถึงวิชาดาบมารพิฆาตที่เขาใช้  ถังเทียนจำได้กระบวนท่าได้  เขาจับด้ามดาบไว้แน่น  พลังในร่างของเขาพลุกพล่านเลือดและเนื้อในร่างของเขาเต้นด้วยความตื่นเต้น และรังสีก็เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

รังสีที่บดขยี้หินที่น่ากลัวดูเด่นสง่ามาก  แต่ในตาของถังเทียนกลับไม่มีอะไร  ในที่สุดเขาก็เข้าใจแก่นเคล็ดวิชาดาบมารพิฆาต

แม้ว่าเขาไม่เข้าใจเหตุผลที่เรียกว่ามาร  แต่จากวิชาดาบ เขาสามารถรู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่เหมือนมีมดกัดอยู่ทั่วร่างกาย  และความมุ่งมั่นท้าทายฟ้า  แม้แต่ฟ้าก็ไม่สามารถข่มเขาและทำให้เขายอมแพ้ได้

‘เป็นวิชาดาบที่เด็ดขาดและสิ้นหวัง!’

‘วิชาดาบที่ดี!’

ถังเทียนได้รับผลจากความรู้สึก  ทันใดนั้นเขาเงยหน้าขึ้นฟ้าและคำราม ความตั้งใจสู้อย่างเด็ดขาดไม่คาดหวังลุกโชนเหมือนกับกองไฟที่เติมทำให้รู้สึกป่าเถื่อนและห้าวหาญ

เขาค่อยๆ เงื้อดาบในมือ

พลังต้นกำเนิดในร่างของเขาค่อยๆเพิ่มขึ้น  แต่ครั้งนี้แตกต่างจากท่าฟันสองครั้งก่อน พลังในร่างกายของเขาโคจรไปรอบตัวเขา โฉบเข้ามาในร่างด้านหลังของเขาและออกด้านหน้ากระแสที่รุนแรงของมันทำให้ทั่วทั้งร่างของถังเทียนสั่นเล็กน้อย

ถังเทียนไม่ขยับ  เขาทนเจ็บปวดในร่างกาย  แต่แสงในดวงตาของเขาเจิดจ้าขึ้น

ทำไมถึงเรียกว่ามารข้าน่ะหรือ? ทุกคนมักจะดิ้นรนระหว่างความปรารถนาชั่วและความคิดที่ดีในใจ การลังเลและสับสนมักจะเป็นส่วนหนึ่งในนิสัยของมนุษย์เสมอ  ตราบใดที่คนเราสามารถทนได้  ตราบเท่าที่สามารถต้านทานได้  พวกเขาจะสามารถเห็นแสงสว่าง  เห็นความตั้งใจที่แท้จริงอย่างกระจ่าง

ความขมขื่นและความพยายาม  ความลังเลและความสับสนจะไม่มีทางหายไป เป็นเหมือนกับมารที่ล่อลวงอยู่ในใจของมนุษย์  ทุกครั้งที่คนเรามีประสบการณ์กับเรื่องนี้  พวกเขาจะสามารถเห็นได้ชัดเจนขึ้น  ก้าวย่างของพวกเขาจะมั่นคงมากขึ้นและสภาพใจของเขาจะหนักแน่นมากขึ้น

เส้นทางมารมักจะถูกกำหนดให้ต่อต้านฟ้าเสมอ  และทางนี้จะขมขื่นมากกว่า  เจ็บปวดมากกว่า และรุนแรงมากกว่าด

ความปรารถนาของเขาเข้าไปอยู่ที่คมดาบต้องทนเจ็บปวดทุกอย่าง  เขาปรารถนาจะกลืนกินมาร  เขาต้องทนให้ได้

กล้ามเนื้อและเลือดเนื้อในร่างของเขาต่อสู้กับพลังคลื่นที่ทะลักเข้ามาไม่มีที่สิ้นสุด  สายตาของถังเทียนกระจ่างขึ้นเรื่อยๆ ดาบในมือของเขามั่นคงขึ้น  และแม้แต่เพลิงสุญญตาที่เปล่งออกมาจากทั่วร่างของเขาสงบและเชื่อฟังเขา  เขารั้งแสงรัศมีของเขากลับและไม่มีการรั่วไหล

ระลอกคลื่นที่มองไม่เห็นเมื่อมาใกล้ตัวของเขาจะหายไปเงียบๆ

ตาของหลูเทียนเหวินแดงเหมือนเลือดสายตาของเขาดุดัน ความตั้งใจต่อสู้ในร่างของเขาทะยานสูงขึ้น เขาไม่เคยคาดเลยว่าบุรุษหน้ากากผี จะมีพลังมากขนาดนี้ ดาบยังไม่ปล่อยพลังออกมา แต่รังสีของมันก็ไม่ธรรมดาเสียแล้ว

‘น่าสนใจมาก!’

“ของนักสู้ที่ทรงพลังขนาดนั้นน่าลิ้มลองมากขึ้นจริงๆ’

เลือดในตาของหลูเทียนเหวินกลายเป็นสีแดงเข้มมากขึ้น  เขาแกว่งหอกในมือเบาๆระลอกที่ไร้ลักษณ์ถอนกลับมาเหมือนกับตาข่าย แนวแสงที่หนาแน่นถูกดึงกลับมาเสียงลมที่พัดอื้ออึงน่ากลัวมากยิ่งขึ้น

หลูเทียนเหวินแค่นเสียงและแทงหอก

ระลอกที่ถูกผสมกับสายลมและสายฟ้าระเบิดครอบคลุมปลายหอกทันทีทำให้พื้นที่ทุกแห่งกลายเป็นว่างเปล่า

ร่างเคลื่อนไปพร้อมกับหอก สีเขียวและเงินของรังสีหอกสายลมและสายฟ้าก่อให้เกิดเสียงแหลมหวีดหวิวเหมือนกับรังสีหอกได้กักสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วนไว้ในนั้นและเหมือนกับดาวตก เขาพุ่งออกมาปรากฏอยู่ข้างหน้าถังเทียน

ในขณะนั้นเองพลังต้นกำเนิดในร่างของถังเทียนทะลักออกมาจากความสงบเดิมอย่างเข้มข้น  รัศมีของถังเทียนปะทุออกมาเป็นหมอก แสงในดวงตาของเขาแผ่ประกายเจิดจ้าและเขาตวัดดาบฟันลงอย่างเงียบกริบทันที

แรงฟันไม่มีร่องรอยพลังแต่อย่างใด

เพราะเหตุผลบางอย่างตาของหลูเทียนเหวินหดลีบ เขาเคยเห็นนักดาบฝีมือดีมาก่อน และสามารถปล่อยดาบที่ไม่ปล่อยพลังใดออกมานั่นจะทำได้โดยจอมดาบที่มีสำนึกเพลงดาบที่บริสุทธิ์

‘กล่าวกันว่าบุรุษหน้ากากผีใช้หมัดของเขาไม่ใช่หรือ?’

‘ทำไมวิชาดาบของเขาถึงได้ทรงพลังนักเล่า?’

แต่เขาไม่รู้สึกกลัวแต่อย่างใดมีแต่ความตื่นเต้น  ‘มาเลย มาเลย!’

การฟันอย่างแผ่วเบาตัดเข้ามาในรังสีหอกราวกับว่าทั้งสองเป็นแม่เหล็ก อาวุธทั้งสองปะทะกันอย่างสมบูรณ์

พลังทะลักออกมาจากดาบและในทันใดนั้นถังเทียนรู้สึกบางอย่างที่ผิดปกติ

พิ้งงงง!

ดาบในมือของเขาแหลกสลาย

ร่างของถังเทียนสามารถทนต่อพลังรุนแรงได้  แต่ดาบไม่สามารถทนได้  ทันทีที่เขาฟันดาบลงร่างเขาวูบวาบและทำลายมิติพื้นที่ หายไปจากตำแหน่งเดิม  ท่ามารสังหารของถังเทียนไม่ธรรมดา  ดูเหมือนเรียบง่ายแต่เมื่อพลังงานที่น่ากลัวส่งผ่านตัวหอกก็ระเบิดออกทันทีทำให้รังสีหอกบวมเหมือนลูกโป่ง กลายเป็นบอลลมและสายฟ้า

ปัง!

บอลระเบิด

เส้นสายลมและสายฟ้าที่แพรวพราวผสมกับระลอกรังสีดาบที่น่ากลัวทำให้มันดูเหมือนดาบที่คลุมด้วยสายฟ้าหมุนปั่นไปทั่วพื้นที่

ปัง ปัง ปัง!

ทุกๆดาบลมที่ปะทะลงพื้นจะปลดปล่อยพลังระเบิดเกิดเป็นหลุมลึก  ภายใต้แรงระเบิดเศษฝุ่นจากพื้นจะปลิวกระจายไปทั่วทุกตำแหน่ง และในพริบตา พื้นเต็มไปด้วยรู

เลือดไหลออกจากมุมตาของถังเทียนและร่างกายด้านขวาของเขาไหม้เกรียม

หอกของหลูเทียนเหวินยังน่ากลัวมาก  แม้เมื่อเขาถอยตั้งแต่วินาทีแรก  เขาก็ยังได้รับบาดเจ็บหนัก  เขามองดูร่างของเขา เนื้อไหม้เกรียมดำกระดูกของเขาโผล่ สายลมและสายฟ้าที่ร้ายกาจกัดกร่อนร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง

หลังจากใช้ดาบแล้ว  ถังเทียนตกใจเมื่อตระหนักว่าพลังต้นกำเนิดในร่างของเขาเหลือน้อยกว่า30% เพราะพลังต้นกำเนิดมากมายถูกใช้โจมตีด้วยวิชาดาบมารพิฆาตถึงสามครั้งมันแสดงถึงความสูญเสียหนักที่ต้องใช้กับร่างกาย

ในที่สุดเขาก็เข้าใจเหตุผลที่บรรพบุรุษตระกูลเซวียสามารถปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของดาบมารพิฆาตนี่คือวิชาดาบที่สร้างขึ้นหลังจากใช้แก่นต้นกำเนิดวิญญาณไปนับไม่ถ้วน

พลังต้นกำเนิดของถังเทียนดังกึกก้องและโจมตีพลังสายลมและสายฟ้าได้  เพลิงสุญญตาคลุมรอบบาดแผลของเขา และร่างของเขาเริ่มฟื้นฟูในระดับที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ตลอดทั้งร่างของหลูเทียนเหวินไหม้เกรียม  เขาจ้องมองถังเทียนอย่างว่างเปล่า เขาไม่เคยคาดเลยว่าดาบจะแปลกประหลาดมากขนาดนั้น  มันชอนไชเข้ามาในรังสีหอกของเขาก่อนจะระเบิด! เขาไม่สามารถป้องกันได้ทันเวลา จึงต้องเจ็บตัวไปด้วย

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นก็คือบาดแผลของถังเทียนเริ่มฟื้นฟู

‘บัดซบ! นี่มันไร้สาระสิ้นดี...’

‘พวกเขาบอกว่าเขาฝึกมากับวิชาหมัดไม่ใช่หรือ!  ทำไมเขาใช้วิชาดาบอย่างนั้นได้! ทั้งยังใช้ได้อย่างเชี่ยวชาญขนาดนั้น แต่กฎที่เขาฝึกมานั้นคือกฎเป็นและตายจริงๆ ด้วย!’

‘ความสามารถฟื้นฟูตนเองที่ทรงพลังขนาดนั้น มีแต่เพียงคนที่ฝึกกฎธรรมชาติเป็นและตายมาเท่านั้น จึงจะทำได้’

หลูเทียนเหวินรู้สึกเจ็บและอารมณ์หงุดหงิดพล่านขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้ ‘ดูเหมือนว่าเราจะเห็นด้วยกับกระประลองกำลังกัน  แต่เจ้าเริ่มวิชา  ก็ได้ ถ้าเจ้าต้องการใช้วิชา ข้าก็ทำได้ แต่ในที่สุดเจ้าตัดสินใจใช้วิชาอ่อนหยุ่น!’

พลังของถังเทียนไม่มีอะไรในสายตาของเขา  วิชาหมัดตามที่เล่าลือยังไม่ปรากฏซึ่งหลูเทียนเหวินให้ความสนใจอย่างมาก เนื่องจากเขาได้ยินว่าหมัดนั้นมีความแปลกประหลาดมาก  จากนั้นหลูเทียนเหวินคิดว่าถังเทียนใช้ดาบเพียงแค่กลบเกลื่อน  และวิชาสังหารของเขาก็ยังเป็นวิชาหมัด

‘ของปลอมก็ยังเป็นของปลอมเสมอ ทุกคนฝึกฝนมาในวิทยายุทธหนึ่ง และนั่นยากจะเปลี่ยนแปลงได้แน่นอน’

และเขาแม้พบจุดอ่อนถังเทียนสังเกตได้ว่าดาบที่ถังเทียนใช้มีความธรรมดามาก ไม่สามารถทนต่อพลังงานได้มากกลับเป็นหอกคู่มือของเขา เป็นสมบัติระดับสุดยอด ตระกูลหลูใช้สมบัติมากมายจัดและสร้างหอกพายุสายฟ้าขึ้น

เขาคิดว่านั่นคือจุดอ่อน  เขาจะชนะ

แต่ในที่สุด...

วิชาหมัดที่เล่าลือยังไม่ปรากฏ  แต่เขากลับถูกบีบอยู่ในสภาพน่าอดสู  เมื่อเห็นถังเทียนฟื้นฟูสภาพร่างกายได้ดี  แต่ร่างของเขาเองยังคงไหม้เกรียมใจของเขาหงุดหงิด

‘รอก่อนเถอะ  ข้าจะกลับมาแน่!’

หลูเทียนเหวินที่ตัวดำเกรียมทั้งร่างหนีไปอย่างหงุดหงิด