ตอนที่ 89 : อันดับหนึ่ง

เสวี่ยเสวี่ยโฉบลงจากฟ้า ส่งเสียงแหลมกรีดอากาศออกมา

วัวป่าทั้งสองตัวมึนงงไปหมด ถึงกับเซถลาอยู่กับที่

หนิงจวิ้นคว้าโอกาส แทงมีดใส่ตาวัวป่าตัวใหญ่ข้างที่เหลือ ทำให้มันกลายเป็น “วัวตาบอด” ไปเต็มตัว

เสี่ยวไป๋เล็งไปที่วัวป่าตัวเล็ก แล้วงับเข้าที่ลำคอของมันทันที

วัวป่าตัวเล็กสะบัดหัวหนีอย่างลนลาน แต่ก็ไม่พ้น ถูกกัดจนเกิดบาดแผลฉกรรจ์เต็มลำคอ

หนิงจวิ้นไม่สนใจวัวป่าตาบอด หันมาร่วมมือกับเสวี่ยเสวี่ยและเสี่ยวไป๋ โจมตีวัวตัวเล็กก่อน

เธอก้าวพรวดเดียวไปทางด้านข้างของวัวตัวเล็ก ฟันลงที่ต้นคอเต็มแรง

เสวี่ยเสวี่ยบินวนก่อกวนจากบนฟ้า จ้องเล่นงานที่ดวงตามันพอดี

ส่วนเสี่ยวไป๋ก็คอยโจมตีจากอีกด้าน ฟาดกรงเล็บใส่ขาหลังเพื่อทำให้จังหวะมันรวน

วัวป่าตัวเล็กพยายามหนี แต่ทุกครั้งที่เสวี่ยเสวี่ยส่งเสียงแหลม มันก็จะมึนงงขึ้นมาทันที

หนิงจวิ้นฉวยจังหวะนั้น ฟันมีดใส่จมูกมัน ที่นั่นเป็นจุดอ่อนที่สุดของวัวป่าตัวเล็ก

มันร้องโหยหวน ล้มระส่ำระสาย ใกล้จะทรุดลงทุกขณะ

เสี่ยวไป๋ไม่ปล่อยโอกาส งับขาหลังขวาของมันไว้แน่น ทำให้มันไม่อาจลุกขึ้นได้อีก

ดูเหมือนเสียงร้องของวัวตัวเล็กจะไปถึงหูของวัวตัวใหญ่ ถึงมองไม่เห็นแต่มันกลับร้อนรนขึ้นมา

มันพุ่งไปตามเสียงอย่างบ้าคลั่ง จนเกือบชนเสี่ยวไป๋เข้าเต็มแรง

หนิงจวิ้นร้องสั่งเสียงดัง “เสี่ยวไป๋ ถอยไป!”

เธอคว้าเอาหอกยาวจากกระเป๋า เปลี่ยนแรงทั้งหมดขว้างออกไป ปลายหอกพุ่งเสียบตาวัวป่าตัวใหญ่เข้าอย่างจัง

เมื่อดวงตาถูกโจมตีซ้ำ ๆ วัวป่าตัวใหญ่ก็เดือดจัด พุ่งชนมั่วไปหมด จนชนวัวตัวเล็กกระเด็นไปด้วย

รอบข้างเต็มไปด้วยต้นไม้ที่ถูกชนหัก มันยังวิ่งคลุ้มคลั่งต่อไปไม่หยุด จนเข้าใกล้แทบไม่ได้

หนิงจวิ้นหยิบหอกอีกเล่มออกมา แล้วสั่งเสวี่ยเสวี่ยเสียงเข้ม “ทำให้มันสลบ!”

เสวี่ยเสวี่ยอ้าปากส่งเสียงแหลมอีกครั้ง การเคลื่อนไหวของวัวป่าตัวใหญ่หยุดชะงักไปราวสิบวินาที

หนิงจวิ้นกับเสี่ยวไป๋รีบเข้าโจมตี ใช้จังหวะนั้นรุมใส่ทั้งคู่จนวัวป่าตัวใหญ่สิ้นใจ

ส่วนวัวป่าตัวเล็กข้าง ๆ ก็หายใจรวยริน

หนิงจวิ้นเดินเข้าไป แล้วฟันมีดลงที่ลำคอมัน ปิดฉากอย่างเด็ดขาด

【เสี่ยวไป๋สังหารวัวป่า 1 ตัว คุณได้รับ 600 แต้ม】

【คุณสังหารวัวป่าตัวเล็ก 1 ตัว ได้รับ 500 แต้ม】

ในพริบตาเดียว แต้มของเธอเพิ่มขึ้น 1,100 คะแนน

แต่หลังจากความตื่นเต้นผ่านไป สิ่งที่ตามมาคือความเหนื่อยล้า

การต่อสู้กับวัวป่าถึงสองตัวติดต่อกัน ช่างหนักหนาเหลือเกิน

พอพักหายใจ เธอก็พบว่าตัวเองทะยานเข้าสู่อันดับห้าสิบปลาย แม้จะรั้งท้าย แต่ก็ยังถือว่าติด Top 50 จนได้

ถึงจะได้แต้มคูณสอง แต่แค่นี้ยังอยู่ท้ายตาราง ก็พอเดาได้ว่าคนที่อยู่อันดับต้น ต้องแข็งแกร่งขนาดไหน

หลังพักไม่นาน หนิงจวิ้นก็ออกล่าตัวต่อไป

ส่วนอันดับหนึ่งที่ยังคงมั่นคงเหมือนเดิม คือ เซียวฉีเฉิน

เสี่ยวลู่เห็นแล้วถึงกับบ่นพึม

“คนคนนี้เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ หัวหน้า เราจะลองแซงเขาดูไหม?”

ถ้าเว่ยหานชวนกับพวกตั้งใจยกแต้มให้เขาจริง ๆ คงติด Top 100 ไปนานแล้ว

แต่ตอนนี้ แต้มของเขามีแค่ร้อยกว่าเท่านั้น

“ไม่จำเป็น เป้าหมายเราไม่ใช่แข่งอันดับ แต่คือรวบรวมทรัพยากรให้มากที่สุด เมื่อคืนท่านไต้สั่งมาแล้ว ต้องเก็บเสบียงไว้ให้พอ เพราะหลังจบกิจกรรมนี้ เกมอาจมีการเคลื่อนไหวใหญ่”

รอจนคนอื่นจัดการหมูป่าเสร็จ เว่ยหานชวนก็ออกคำสั่ง

“แบ่งออกเป็นสองทีม เจอเสือ เจอเสือดาว หลีกได้ให้หลีก ล่าหมู วัว แกะ แทน ไม่ต้องไปสนแต้มมากนัก”

จุดประสงค์ของพวกเขา ต่างจากผู้เล่นทั่วไป

แน่นอน หน่วยงานรัฐเองก็ไม่ปล่อยให้กระดานอันดับอยู่นอกสายตา

จี๋เจีย ได้รับมอบหมายให้เป็นคนเร่งอันดับโดยเฉพาะ

ตอนนี้ เธออยู่อันดับสี่ ห่างจากอันดับต้นแค่ไม่กี่แต้ม

ส่วนเซียวฉีเฉิน แต้มพุ่งเกือบสามพันแล้ว ไม่รู้ว่าเขาทำได้ยังไงกันแน่

ไม่ใช่แค่เธอ หลายคนเองก็สงสัยเหมือนกัน

【อันดับหนึ่งนี่ แข็งแกร่งชะมัด!】

【ใครกัน ไม่เคยได้ยินชื่อเลย】

【ดูจากชื่อ น่าจะเป็นคนฮวากั๋ว】

【พวกเธอไม่อ่านข่าวเศรษฐกิจเหรอ ไม่รู้จักจริงดิ?】

【ใครจะไปอ่านล่ะ ฉันตามแต่อีเวนต์บันเทิง】

【งั้นต้องรู้จักกลุ่มบริษัทฮวาฮั่นแหละ ขายของเครื่องใช้ในบ้านนั่นไง เขาเป็นลูกชายผู้ถือหุ้นใหญ่】

【เฮอะ ลูกเศรษฐีอีกละ ถึงว่าแต้มสูงขนาดนี้ คงโกงแน่】

【สืบได้ละ】

【นึกว่าเป็นเซียนจริง ที่แท้แค่เก็บผลงานลูกน้องมาใส่ชื่อ】

【ไม่ใช่นะ ได้ข่าวว่าเขาเคยหายตัวไป บ้านตระกูลเซียวถึงขั้นแจ้งตำรวจ】

【พอฟังแบบนี้ เหมือนเคยเห็นข่าวอยู่เหมือนกัน】

【เขาเป็นผู้เล่นทดสอบ อยู่คนเดียว จะมีบอดี้การ์ดที่ไหนกัน】

【พูดเว่อร์ ยังกับจะโกหกคนเล่นด้วยกัน】

【ฉันยืนยัน เขาเป็นผู้เล่นทดสอบจริง เพราะฉันมีเขาอยู่ในรายชื่อเพื่อน】

【ว้าว มีตัวท็อปของจริงเลยเหรอ หัวหน้า ขอของกินหน่อย ฉันหิวมาก!】

แต่คนที่เปิดเผยข้อมูลนั้น กลับไม่ส่งข้อความอีกเลย

เพราะมีคนแห่แอดเขาเป็นเพื่อน จนเจ้าตัวกดล้างรายชื่อทั้งหมด ไม่เหลือใครไว้เลย

พอทำแบบนั้น เขาก็เริ่มรู้สึกเสียใจ ว่าทำไมถึงปากพล่อยไป

ส่วนเซียวฉีเฉิน ที่กำลังถูกพูดถึง ไม่รู้เลยว่า ตัวเองกลายเป็นหัวข้อร้อน

แม้แต่ฟ่านหยงที่ปกติชอบส่องข่าวซุบซิบ ก็ไม่มีอารมณ์จะดูช่องแชทอีก

เพราะตอนนี้ พวกเขากำลังยุ่งอยู่กับการใช้เนื้อล่อเหยื่อเข้ามา

“หัวหน้า วางไว้ตรงนี้ได้ไหมครับ?”

ฟ่านหยงถือเนื้อย่างชิ้นหนึ่ง วางลงบนก้อนหินใหญ่

เห็นเซียวฉีเฉินพยักหน้า เขาก็รีบวิ่งกลับไป หลบอยู่ข้างนาย

รอบบ้านมีแต่พื้นดินเหลือง ๆ กับก้อนหินกระจัดกระจาย

เช้านี้ พอออกจากบ้าน พวกเขาก็เจอแรดหนึ่งตัวกับเสือดาวหนึ่งตัววนเวียนอยู่ใกล้ ๆ

ฟ่านหยงตกใจวิ่งหนีกลับเข้าไป แต่หัวหน้ากลับจัดการทั้งคู่ได้ในพริบตา จนกลายเป็นอันดับหนึ่งทันที

ถึงจะเคยเห็นฝีมือเจ้านายมาก่อน แต่ตอนนั้นเป็นกลางคืน เลยไม่สะเทือนใจเท่าวันนี้

คราวนี้พอเห็นกับตา ว่าแม้แต่แรดกับเสือดาว ยังอยู่ไม่ถึงนาทีในมือเจ้านาย ฟ่านหยงถึงกับอ้าปากค้าง

“ดีนะ ที่ผมไม่เคยคิดร้าย ไม่งั้นตอนนี้คงมีหญ้าขึ้นปกหลุมศพผมแล้ว”

เขาโล่งใจอีกครั้ง ที่ตลอดมา ทำตัวซื่อสัตย์ หัวหน้าสั่งอะไร ก็ทำตามเป๊ะ

บางทีอาจเพราะด้านนอกแห้งแล้ง ไม่มีน้ำ ไม่มีหญ้า ไม่มีต้นไม้

สัตว์พวกนั้นเลยพากันมุ่งหน้าเข้ามาแถวบ้าน

หัวหน้าแทบไม่ต้องออกแรงล่า แค่ยืนอยู่หน้าประตูก็มีเหยื่อมาส่งถึงที่

ผ่านไปเพียงสองสามชั่วโมง สัตว์รอบบ้านก็ถูกกวาดเรียบหมด

เซียวฉีเฉินสั่งให้ฟ่านหยงเตรียมเนื้อย่าง แล้วตัวเองเดินออกไปไกลอีกหน่อย เพื่อใช้เนื้อล่อเหยื่อ

ฟ่านหยงยังแอบสงสัย “หัวหน้า แบบนี้จะได้ผลเหรอครับ?”

“ไม่เคยได้ยินว่าสัตว์พวกนี้กินของย่างนี่นา”

เซียวฉีเฉินกลับนั่งลงอย่างใจเย็น เช็ดมีดในมือ สีหน้าไม่แยแสแม้แต่น้อย

“ใครบอก ว่าฉันจะล่อ สัตว์?”

ฟ่านหยงอึ้ง ทำหน้าซื่อ “ไม่ใช่สัตว์ แล้วจะล่ออะไร?”

เซียวฉีเฉินเงยหน้าขึ้น ตอบเรียบ ๆ “คน”

ฟ่านหยงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลัง เหงื่อซึมออกมาทันที

(จบตอน)