ตอนที่ 69 ราชาน้อยใหญ่
ตอนที่ 69 ราชาน้อยใหญ่
หนิงจวิ้นยังไม่ทันเอ่ยอะไร เสี่ยวไป๋ก็สะดุ้งโหยง!
“อ๊าวว!”
“อะไรเนี่ย ตัวประหลาดรึไง?”
แต่หนิงจวิ้นกลับตาเป็นประกาย มองสิ่งมีชีวิตที่กำลังโงนเงนอยู่ในเปลือกไข่
มันหน้าตาคล้ายลูกเจี๊ยบ แต่ขนทั้งตัวไม่ใช่เหลือง ๆ กลม ๆ แบบที่ควรเป็น กลับเป็นเป็นสีขาวบริสุทธิ์
บนหัวเล็ก ๆ ยังมีปอยขนสีเหลืองชูขึ้น ก่อตัวราวกับมงกุฎ
ร่างกายเล็กท้วม ขยับนิดเดียวก็กลิ้งโคลงเคลงหล่นออกมาจากเปลือกไข่ทันที
หนิงจวิ้นมองแล้วใจอ่อนยวบ “โห น่ารักเกินไปแล้ว!”
เธอรีบประคองเจ้าตัวเล็กขึ้นมา แต่ตรงหน้า กลับมีหน้าต่างข้อความโผล่ขึ้นทันที—
【คุณต้องการรับ “เทียนอินหลิงหลวน” เป็นสัตว์เลี้ยงหรือไม่?】
ที่แท้เจ้าตัวนี้ไม่ใช่ลูกเจี๊ยบ แต่คือ “เทียนอินหลิงหลวน”
“บนโลกบลูสตาร์มีนกแบบนี้ด้วยเหรอ?” หนิงจวิ้นงงไปหมด แค่ชื่อก็ดูไม่ใช่สิ่งมีชีวิตบนโลกแล้ว
“หรือว่า…นี่คือสัตว์เทพในเกม?”
ในตำนานประเทศฮวา “หลวน” ก็คือนกมงคลชนิดหนึ่ง
เทียนอินหลิงหลวนไม่พูดอะไร ได้แต่เอียงคอมองหนิงจวิ้นด้วยสายตาใสซื่อ
เธอกดรับเป็นสัตว์เลี้ยง แล้วระบบก็เปิดให้ตั้งชื่อ
“แย่แล้ว ฉันตั้งชื่อไม่เก่งนี่นา บ้านก็มีเสี่ยวไป๋แล้ว ถ้าเรียกเจ้านี่ว่านกขาวอีกคงเละ…”
หนิงจวิ้นกุมคางคิด ก่อนหัวเราะเอง “เอางี้ละกัน เธอชอบหิมะไม่ใช่เหรอ งั้นชื่อ ‘เสวี่ยเสวี่ย’ สิ! เสือขาวหนึ่ง นกหิมะอีกหนึ่ง ฟังแล้วก็เป็นครอบครัวเดียวกันเลย ฮ่า ๆ”
เหมือนเจ้าตัวเล็กจะพอใจ “จี๊จี๊~~”
เสียงร้องใส ๆ เหมือนลูกนกจริง ๆ
ปัญหาคือ—มันจะกินอะไรดีล่ะ?
หนิงจวิ้นเกาหัว “จะกินข้าวสาลี ข้าวฟ่าง หรือว่าหนอน ผลไม้?”
เธอวิ่งกลับไปค้นตู้เก็บของ เอามาเรียงตรงหน้า ทั้งข้าวสาร ผลไม้ แม้แต่ปลาก็เอามาด้วย แต่เสวี่ยเสวี่ยไม่แตะสักอย่าง
“อย่าบอกนะ…กินแมลง? แต่หิมะขนาดนี้จะไปหาที่ไหนเนี่ย!”
เธอเริ่มจนปัญญา เลยหันไปหาตัวช่วย “เสี่ยวไป๋ ลองถามเสวี่ยเสวี่ยหน่อยสิว่ามันอยากกินอะไร”
เสี่ยวไป๋ทำหน้ามึน แต่ก็เดินไปใกล้ ๆ ร้องถาม “อ๊าวว?”
“จี๊จี๊”
“อ๊าวว? อ๊าวว?”
“จี๊จี๊จี๊จี๊!”
หนิงจวิ้นอ้าปากค้าง—ที่แท้คุยกันรู้เรื่องจริง ๆ!
ทั้งสองตัวนั่งแลกเปลี่ยนกันพักใหญ่ จนเสวี่ยเสวี่ยนอนแผ่หมดแรงไปเอง
หนิงจวิ้นรีบถาม “ว่าไง รู้หรือยังว่ามันกินอะไร?”
เสี่ยวไป๋ส่ายหน้า
“เอ๋? หรือว่ามันกินเนื้อ?”
คราวนี้เสี่ยวไป๋พยักหน้าแรง
“จริงดิ? นกหน้าตาไฮโซขนาดนี้ กินเนื้อเนี่ยนะ! ฉันนึกว่าต้องกินน้ำทิพย์บนสวรรค์ซะอีก”
เธอแทบรู้สึกเหมือนโดนหลอก แต่ก็ยอมตัดเนื้อวัวชิ้นขนาดฝ่ามือวางตรงหน้า
เสวี่ยเสวี่ยก้มดม ก่อนจะจิกกินช้า ๆ อย่างสง่างาม
อย่าไปถามว่าทำไมถึงคิดว่าสง่างาม—เพราะเทียบกับเสี่ยวไป๋ที่ซัดอย่างกับตายอดตายอยาก มันดูเป็นผู้ดีขึ้นมาทันตา!
“เอ๊ะ…แล้วมันเป็นตัวผู้หรือตัวเมียกันแน่เนี่ย?”
หนิงจวิ้นเหลือบมองเสี่ยวไป๋ แล้วอุ้มขึ้นพลิกดู “โอ้โห ไม่อยากเชื่อเลย เสี่ยวไป๋เธอเป็นผู้หญิงนี่เอง”
จากนั้นก็อุ้มเสวี่ยเสวี่ยขึ้น แต่เล็กเกินไปมองไม่ออก เธอเลยเดาเอา “น่าจะเป็นผู้ชายนะ สวยขนาดนี้”
ตามธรรมชาติสัตว์ที่สวย ๆ ส่วนใหญ่มักเป็นตัวผู้ ใช้จีบตัวเมียนั่นแหละ
“ไว้โตอีกหน่อยก็รู้แน่เองแหละ”
มีสมาชิกใหม่เข้ามา เสี่ยวไป๋ก็ดูดี๊ด๊า แต่พอเห็นชิ้นเนื้อที่เหลือ มันก็เผลอจะคว้าเข้าปากทันที
“จี๊จี๊!” เสวี่ยเสวี่ยรีบกางปีกพุ่งมา จิกหัวเสี่ยวไป๋ดัง “แอ๊ก!”
เสี่ยวไป๋ไม่เคยโดนใครเอาคืนแบบนี้เลย ตบสวนกลับทันที!
แต่หนึ่งคือเสือเดินดิน หนึ่งคือนกบนฟ้า—บินหลบได้สบาย
ถึงอย่างนั้น เสวี่ยเสวี่ยเพิ่งฟักใหม่ แรงยังไม่มาก พอเหนื่อยก็ร่วงลงพื้น ถูกเสี่ยวไป๋กดหัวซะอยู่หมัด
เห็นชัดว่าแพ้ หนิงจวิ้นเลยรีบเข้าไปห้าม “พอแล้ว ๆ เสี่ยวไป๋ น้องมันเพิ่งเกิดเองนะ อีกอย่างเนื้อนั่นฉันตั้งใจให้เสวี่ยเสวี่ย”
เธอผลักอุ้งเท้าเสือออก ก่อนหันไปสอนอีกตัว “แล้วเสวี่ยเสวี่ยก็ห้ามรังแกพี่สาว เข้าใจไหม?”
ผลคือทั้งคู่หัวฟูยุ่งเหยิง ขนร่วงกันไปคนละหย่อม หนิงจวิ้นถึงกับกุมขมับ
“เอาเถอะ ตั้งแต่นี้ไป เสี่ยวไป๋เป็นพี่สาว ส่วนเสวี่ยเสวี่ยเป็นน้องเล็ก ห้ามทะเลาะกันอีก เข้าใจนะ?”
สองตัวทำท่าจะไม่ยอม แต่พอโดนเธอขู่ “ใครไม่ฟังจะอดเนื้อกิน” ก็รีบเงียบปากทันที
สุดท้ายทั้งคู่ก็ทำท่าเหมือนคืนดีกันได้ หนิงจวิ้นเลยหันมาแจกเนื้อให้รางวัล
วันใหม่เพิ่งเริ่ม ก็อลหม่านซะแล้ว
พอพาเสี่ยวไป๋กลับเข้าบ้าน เธอก็ปล่อยเสวี่ยเสวี่ยอยู่ในลาน เพราะมันดูชอบอากาศหนาว ไม่ยอมเข้าบ้านเลย
หนิงจวิ้นเลยไปซื้อกระจาดไม้ไผ่มา ปูด้วยฝ้ายและผ้า ทำเป็นรังนุ่ม ๆ ให้นอนแทน
“ต่อไปนี่แหละบ้านของเธอ” เธอลูบขนสีเหลืองตรงหัวมันเบา ๆ ความรู้สึกอุ่นใจเอ่อล้นขึ้นมาอย่างประหลาด
(จบตอน)