บทที่ 10 ความเด็ดเดี่ยวของเฉินหลิน, สังหารเสียให้สิ้นเรื่อง!
บทที่ 10 ความเด็ดเดี่ยวของเฉินหลิน, สังหารเสียให้สิ้นเรื่อง!
สิ่งที่เฉินหลินต้องการโดยธรรมชาติก็คือประโยคนี้ของท่านเเม่ทัพอู่
อีกฝ่ายมีอำนาจบารมีล้นฟ้า ควบคุมดูแลปัจจัยพื้นฐานหลายแห่งภายในเมือง อีกทั้งยังมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับทางการ มีเขาพยักหน้าเห็นชอบ การที่ตนเองต้องการจะพุ่งเป้าไปที่หลี่เหยียนก็จะกลายเป็นเรื่องง่ายดาย
ทันใดนั้น
เขาก็พยักหน้ารับคำ
“ท่านแม่ทัพโปรดวางใจ ข้าน้อยจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน จะไม่ยอมให้มีอสูรปีศาจตนใดปรากฏตัวขึ้นสร้างความวุ่นวายตามอำเภอใจภายในเมืองเป็นอันขาด!”
ท่านเเม่ทัพอู่พยักหน้าเล็กน้อย
“เจ้าเป็นคนที่รู้จักกาละเทศะ ในยุคสมัยนี้จะหาเรื่องผู้ใดก็ย่อมได้ แต่มีเพียงอสูรปีศาจเท่านั้นที่ไม่ได้ เมื่อพบเจอจะต้องกำจัดให้สิ้นซาก!”
“ในเมื่อเจ้ารู้แล้ว ก็จงลงไปได้”
“เรื่องนี้ข้าให้เวลาเจ้าสามวันในการตรวจสอบให้แล้วเสร็จ ถึงเวลานั้นเจ้าสมควรจะบอกเล่าต้นสายปลายเหตุให้ข้าฟังได้ ข้าต้องการทราบเรื่องราวทั้งหมด หากคิดจะตบตาข้า ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไรเจ้าย่อมรู้ดี”
เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้
เฉินหลินก็เหงื่อไหลราวกับสายฝนในทันที รีบรับคำพลางถอยหลังออกจากห้องหนังสือ จนกระทั่งออกจากบริเวณคฤหาสน์แล้ว จึงเผยรอยยิ้มออกมา ในแววตากลับฉายแววหวาดเกรงอยู่หลายส่วน
“หลี่เหยียน ไม่คาดคิดว่าเคล็ดวิชาดาบของเขาจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!”
“ข้ากับเขามีเรื่องบาดหมางกัน เมื่อวานยังพึ่งจะหาเรื่องเขาไป การที่จะเป็นมิตรต่อกันนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้แล้ว เช่นนั้นแล้วก็มีเพียงต้องใจเหี้ยมโหดอำมหิตสักหน่อย กำจัดเจ้าให้สิ้นซากไปเสีย”
โดยปกติแล้ว ภายในเมืองไม่อนุญาตให้มีการฆ่าคนตามอำเภอใจ
แต่เมื่อมีคำสั่งของท่านเเม่ทัพอู่ เรื่องราวย่อมแตกต่างออกไป
ยิ่งไปกว่านั้น เฉินหลินเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ แต่หลี่เหยียนกลับเป็นเพียงสามัญชน ถึงเวลานั้นตนเองก็แค่ยัดข้อหาว่าถูกอสูรปีศาจชิงร่าง จากนั้นก็ลงมือสังหาร เรื่องราวก็เป็นอันประสบความสำเร็จอย่างงดงาม
และที่สำคัญ การทำเช่นนี้
เขายังสามารถยักยอกค่าแรงในส่วนของหลี่เหยียนมาเป็นของตนได้อีกด้วย บรรลุเป้าหมายทั้งหมด มีเหตุผลใดที่จะไม่ทำเล่า?
ยามอู่
หลี่เหยียนถือห่อของสองสามห่อกลับมาถึงบ้าน
เมื่อมีเงินแล้วก็ย่อมต้องปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู่ให้ดีขึ้น
เรื่องอื่นยังไม่ต้องกล่าวถึง แต่ระดับของอาหารการกินนั้นเขาจะต้องยกระดับขึ้นมาให้ได้ ด้วยเหตุนี้หลี่เหยียนจึงตั้งใจไปซื้อข้าวสาร แป้ง เนื้อ และผักมาจำนวนหนึ่ง รวมๆ แล้วน่าจะพอกินได้ประมาณห้าวัน
และเพียงแค่ใช้จ่ายไปเท่านี้ ค่าแรงจากการทำงานล่วงเวลาในวันนี้ก็ถูกใช้จนหมดสิ้น พรุ่งนี้ยังคงต้องคิดหาวิธีหาเงินต่อไป
“แต่ว่าเรื่องเงินทองนั้นเป็นปัญหาเล็กน้อยแล้ว”
“ข้ากลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว พลังการต่อสู้ก็ไม่ธรรมดา หากนำออกไปเสนอในตลาด ไม่ว่าจะไปที่ใดย่อมเป็นที่ต้องการตัว ขอเพียงแค่เต็มใจ ก็สามารถขายพลังการต่อสู้เพื่อแลกกับเงินจำนวนมากได้ทุกเมื่อ”
“เพียงแต่การทำเช่นนั้น ข้าย่อมต้องสูญเสียอิสรภาพไปส่วนหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย”
“ดังนั้นสองวันนี้ยังคงต้องออกไปเดินสำรวจในเมืองให้มากขึ้น ดูว่ามีงานใดที่เหมาะสมบ้าง บางทีสำนักยุทธ์เทียนเฮ่ออาจจะเป็นทางเลือกที่ไม่เลว?”
หลังจากที่หลี่เหยียนกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว เขาก็ไม่ได้รู้สึกต่อต้านสำนักยุทธ์อีกต่อไป
ในความคิดของเขา สำนักยุทธ์ฝึกสอนศิษย์ ย่อมต้องการผู้ฝึกยุทธ์คอยประจำการดูแลความสงบเรียบร้อย หรือไม่ก็ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอน ด้วยความสามารถของเขา การเข้าไปหาเลี้ยงปากท้องคงไม่ใช่ปัญหา
หรืออาจจะไปเป็นทหารรักษาเมือง ก็น่าจะได้ตำแหน่งหัวหน้าหน่วย
งานอาจจะไม่สบายนัก แต่เงินทองที่ได้มานั้นย่อมไม่น้อยอย่างแน่นอน เพียงแต่การทำเช่นนั้นอาจจะต้องเผชิญหน้ากับอสูรปีศาจ จะต้องพิจารณาอย่างรอบคอบเสียก่อนหลี่เหยียนจึงจะสามารถตัดสินใจได้
เอี๊ยด
ประตูไม้ถูกผลักเปิดออก ส่งเสียงเสียดสีจนน่าเสียวฟัน
หลี่เหยียนถือห่อของเดินเข้ามาในบ้าน ยังไม่ทันจะได้แบ่งปันความสุขกับภรรยาสาว สีหน้าก็พลันเย็นชาลง ในแววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
เขามองไปยังเตียงนอน
เย่ยวี่หายตัวไปแล้ว
“มีคนบุกเข้าปล้นในบ้าน หรือว่าอสูรปีศาจบุกโจมตีในเวลากลางวัน?”
ในหัวของหลี่เหยียนราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน เขาวางห่อของลงในทันทีแล้วเริ่มวิเคราะห์
ภายในบ้านสะอาดเรียบร้อย ผ้าห่มบนเตียงถูกพับไว้อย่างเป็นระเบียบ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้แม้แต่น้อย ไม่เหมือนมีคนปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันแล้วเข้าจู่โจมฉุดคร่าเย่ยวี่ไป
เช่นนั้นก็เป็นการโจมตีของอสูรปีศาจ?
หลี่เหยียนร้องเรียกความยุ่งยากอยู่ในใจ
ในบรรดาอสูรปีศาจ มีตัวตนที่ไร้รูปร่างอยู่ไม่น้อย สามารถแทรกซึมเข้าสู่จิตใจ ควบคุมร่างกายได้ ส่งผลให้สถานที่เกิดเหตุไม่มีร่องรอยใดๆ หลงเหลืออยู่ ซึ่งนี่มักจะเป็นสิ่งที่ร้ายแรงถึงชีวิตอย่างยิ่ง!
หากคนธรรมดาต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ เรียกได้ว่าไม่มีโอกาสรอดชีวิตเลยแม้แต่น้อย
“บัดซบ ตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงเวลาที่อสูรปีศาจจะบุกโจมตีครั้งใหญ่ อีกทั้งยังเป็นเวลากลางวัน เหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้?”
ชั่วขณะหนึ่งหลี่เหยียนทำอะไรไม่ถูก
การกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับเก้านั้นแข็งแกร่งมาก
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอสูรปีศาจแล้ว กลับไม่นับว่าเป็นอะไรได้
ความสุขจากการทะลวงระดับถูกเจือจางลง ที่เข้ามาแทนที่ทั่วทั้งร่างคือความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงที่ยากจะบรรยาย จนทำให้หลี่เหยียนรู้สึกสับสนงุนงง ราวกับว่าทุกสิ่งที่ทำไปก่อนหน้านี้ล้วนเป็นความพยายามที่สูญเปล่า
เอี๊ยด
เสียงประตูไม้ที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง
ตามมาด้วยเสียงสตรีที่เจือความยินดีเล็กน้อย
“สามี? เหตุใดท่านจึงกลับมาบ้านเร็วถึงเพียงนี้?”
หลี่เหยียนหันขวับไปมอง ก็เห็นภรรยาสาวเย่ยวี่ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้า นางสวมเสื้อผ้าหนาๆ ที่เรียบง่าย มีรอยปะอยู่หลายแห่ง
ในอ้อมแขนของนางกอดฟืนไว้กำหนึ่ง ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อยท่ามกลางลมหนาว
หลี่เหยียนเห็นดังนั้น ก็รีบยื่นมือไปดึงนางเข้ามาในบ้าน แล้วปิดประตูลง บานประตูไม้บางๆ ช่วยป้องกันลมหนาวไว้ด้านนอก ภายในบ้านจึงค่อยๆ อบอุ่นขึ้น
“สามี ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน อย่าพึ่ง...”
เมื่อถูกดึงเช่นนั้น ฟืนในอ้อมแขนของเย่ยวี่ก็ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเกลื่อนกลาด ร่างทั้งร่างแนบชิดอยู่กับแผงอกของหลี่เหยียนอย่างควบคุมไม่ได้ บนใบหน้าพลันปรากฏรอยแดงขึ้นสองแห่งด้วยความเขินอาย
ทว่า ความรู้สึกเช่นนี้ดูเหมือนจะดีไม่น้อย?
อ้อมกอดของสามีนั้นอบอุ่น ทำให้เมื่อซบลงไปแล้วรู้สึกสบายเป็นพิเศษ
หากเป็นตอนกลางคืนก็จะดียิ่งขึ้นไปอีก...
“ข้าบอกให้เจ้าอยู่บนเตียงอย่าได้เดินไปไหนมิใช่หรือ? เหตุใดจึงไม่เชื่อฟัง?”
หลี่เหยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก อุ้มนางขึ้นไปวางบนเตียง จากนั้นก็ก้มตัวลงไปเก็บฟืนที่ตกอยู่บนพื้น แล้วจุดไฟที่เตา
เย่ยวี่ก้มหน้าลง น้ำเสียงลังเลเล็กน้อย
“ข้าทำงานได้ สามีอย่าได้เป็นห่วงข้าถึงเพียงนั้นเลย แค่เก็บฟืนเท่านั้นเอง”
หลี่เหยียนจุดไฟให้ลุกโชน แล้วหยิบเนื้อออกมาวางบนเขียงเพื่อหั่น
“ให้เจ้าพักผ่อน ก็จงพักผ่อนเสีย แค่ฟืนเพียงน้อยนิด มีอะไรให้ต้องเก็บอีก? คราวหน้าข้าจะซื้อมาสักสองสามมัดให้คนมาส่งถึงหน้าประตูเลย”
“จริงด้วย วันนี้ตอนเที่ยงเราจะกินเนื้อกัน คราวนี้เจ้าจะได้กินให้เต็มที่ไปเลย”
ในเมืองไม่เหมือนกับในชนบท
การจะหาฟืนที่ไม่มีเจ้าของนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เย่ยวี่พูดอย่างง่ายดาย แต่คาดว่าคงจะค้นหาอยู่แถวนี้นานมาก จึงจะหามาได้เต็มอ้อมแขนเช่นนี้
“กินเนื้อ?”
เมื่อได้ยินคำนี้ ดวงตาของเย่ยวี่ก็เป็นประกายขึ้นมา น้ำลายแทบจะไหลออกมา
กระต่ายที่หลี่เหยียนนำกลับมาเมื่อคืนดูเหมือนจะตัวไม่เล็ก
แต่ในความเป็นจริงแล้ว เมื่อนำเครื่องในออก ขูดหนังทิ้งไป ปรุงสุกแล้วปริมาณเนื้อที่กินได้ก็มีไม่มากนัก
นางนึกถึงว่าสามีบาดเจ็บอยู่ ตนเองจึงแทบไม่ได้กินเข้าไปกี่คำ อย่างมากก็แค่พอให้หายอยากเท่านั้น บัดนี้เมื่อได้ยินว่าจะได้กินเนื้ออีก ก็ยิ่งอดใจไว้ไม่ไหว
“สามี ท่านไปเอาเงินมาจากที่ใดมาซื้อเนื้อ?”
แต่ในทันใดนั้น
เย่ยวี่ก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย พลิกตัวไปหาทันทีเพื่อหากล่องเงินที่ซ่อนไว้ใต้เตียง ราวกับกำลังสงสัยว่าเขาเอาเงินค่าคุ้มครองไปซื้อเนื้อเสียแล้ว
จนกระทั่งยืนยันว่าเงินในกล่องไม่ได้ลดน้อยลงไป
ภรรยาสาวจึงได้ผ่อนคลายลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นความสงสัยใคร่รู้
“วันนี้ทำงานเพิ่ม สถานที่ฆ่าสัตว์ก็จ่ายค่าแรงให้”
หลี่เหยียนบอกความจริงออกไป แต่มือไม้กลับไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วในห้องครัว ไม่นานนักบะหมี่หน้าเนื้อชิ้นใหญ่หอมกรุ่นสองชามก็พึ่งทำเสร็จใหม่ๆ
“มาเถิด กินมื้อเที่ยงก่อนแล้วค่อยคุยกัน”