ตอนที่ 550 นี่คือกลุ่มดาวหมีใหญ่

ถังเทียนหยุดและหันมารังสีฆ่าฟันพรั่งพรูเหมือนสายน้ำพุ่งเข้ากันหาว

รังสีฆ่าฟันรุนแรงรายล้อมรอบตัวกันหาวทันทีทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป

เหตุผลที่เขายกคำถามขึ้นถามในงานเลี้ยงเป็นเพราะเขารู้สึกว่าในงานเลี้ยงถังเทียนอาจหวาดหวั่นจนมุม อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยคาดมาก่อนในชีวิตว่าถังเทียนจะลงมือต่อหน้าผู้คนมากมายกลายเป็นเรื่องลำบากต่อหน้าคณะทูต

คนผู้นี้...ไม่รู้หรือว่าจะก่อเรื่องน่ารังเกียจต่อหน้าคณะทูต?เขาไม่เข้าใจหรือว่าถ้าเขาไม่ยอมทนต่อเรื่องเล็กๆ น้อยๆเขาจะสร้างผลกระทบต่อแผนใหญ่?  คนผู้นี้กลายเป็นผู้ปกครองที่มีอิทธิพลของกลุ่มดาวหมีใหญ่ได้ยังไง?

เขาค่อยๆ หลั่งเหงื่อเยียบเย็นรังสีฆ่าฟันที่รุนแรงห้อมล้อมตัวเขาเหมือนเงา

กันหาวพยายามยืนให้มั่นคง เขาให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจ เขาจะไม่กล้าลงมือ..เขาจะไม่กล้าลงมือแน่นอน.. เขากำลังจะลงมือ...

ทุกคนตกตะลึงกับการกระทำของถังเทียนอย่างสิ้นเชิง ไม่มีใครคิดว่าถังเทียนจะลงมือต่อหน้าธารกำนัลในงานเลี้ยงอย่างนี้

กันหาวสงบใจ เขารวบรวมความกล้า “เป็นไปได้ไหมที่ฝ่าบาทจะรู้สำนึกผิด...”

ร่างเปลี่ยนเป็นเลือนรางต่อหน้าเขาเขาหาร่องรอยถังเทียนไม่เจอ ในที่สุดสีหน้าของกันหาวก็เปลี่ยนไป  ถังเทียนกล้าลงมือ!

เขาแค่คิดจะเคลื่อนไหว แต่หลังคอของเขาถูกรวบไว้แน่นทันที ทั้งฝ่ามือนิ้วเหล็กคว้าคอเขาไว้ได้ทันที ไวมาก...

กันหาวไม่อาจเชื่อได้เลยว่าเขาถูกถังเทียนใช้มือยกตัวเขาจนลอยจากพื้น

สีหน้าอังเดรเปลี่ยน ใจของเขาถูกความตกใจครอบงำ  ไวมาก! เขามองไม่เห็นความเคลื่อนไหวของถังเทียน ถังเทียนแข็งแกร่งกว่าเมื่อตอนที่เขาอยู่ที่กลุ่มดาวอันโดรเมดามากนักเหมือนกับว่าเปลี่ยนไปเป็นอีกคนหนึ่ง

สการ์เล็ตที่อยู่ด้านข้างเขาตกตะลึงจนปากอ้าค้าง  ตั้งแต่ยังเล็กนางเข้าร่วมงานเลี้ยงมามากมายนับไม่ถ้วนนางได้เห็นความเคลื่อนไหวใต้โต๊ะ และการทะเลาะกันทุกรูปแบบมาแล้ว แต่นางไม่เคยพบเห็นมาก่อนว่าเจ้าภาพงานเลี้ยงและเป็นผู้ปกครองจะโจมตีทำร้ายอาคันตุกะตนเองแม้แต่บิดาของนางที่ขึ้นชื่อในเรื่องอารมณ์ร้อนไม่ว่าเขาจะโกรธขนาดไหนเขาจะไม่ลงมือกับแขกขณะอยู่ในงานเลี้ยง

นี่เป็นกฎที่ไม่ได้เขียนระบุไว้ในสังคมของคนชั้นสูง  นี่คือการรับประกันความปลอดภัยของคณะทูต  ทั้งยังเป็นธรรมเนียมพื้นฐานของทุกกลุ่มดาว!

อย่างไรก็ตาม... กับสิ่งที่นางเห็นด้วยตาตนเอง

สการ์เล็ตแทบไม่อยากเชื่อตาของตนเอง ถังเทียนใช้มือข้างเดียวคว้าคอของกันหาวแขวนอยู่กลางอากาศ

โอว พระเจ้า!

มีกษัตริย์ที่หยาบช้าป่าเถื่อนและไร้อารยธรรมอยู่ด้วย

ทันทีเมื่อถังเทียนเคลื่อนไหว ปราณในตัวของหมิงเยี่ยก็เคลื่อนไหวโดยไม่รู้ตัว  ใจของนางตื่นตะลึงอย่างสิ้นเชิง  ร่างธรรมชาติของนางมีเพื่อกระบี่และมีสัญชาตญาณไวต่ออันตรายแต่เป็นครั้งแรกที่ปฏิกิริยาพื้นฐานนั้นหลุดพ้นจากการควบคุมของนางไปโดยไม่รู้ตัว

นี่แสดงให้เห็นว่าทันทีที่ถังเทียนลงมือ  นางรู้สึกได้ถึงอันตรายรุนแรงได้โดยสัญชาตญาณ

ได้เห็นจิ่งหาวฝึกวิชากระบี่พื้นฐานในสนามฝึกฝนในตอนกลางวันแล้ว  นางตกใจลึกๆ กับวิชากระบี่พื้นฐานที่สุดกับบรรจุไว้ด้วยกฎที่เกี่ยวข้องกับหัวใจนางโดยตรงนั่นทำให้หัวใจนางตื่นเต้น

อย่างไรก็ตาม ถังเทียนแตกต่างออกไป  เขาอันตรายสุดขีดเหมือนสัตว์ป่า สิ่งที่ก่อกวนปราณในร่างของนางคือรังสีฆ่าฟันที่ถังเทียนปล่อยออกมา!  เป็นรังสีฆ่าฟันที่หนาแน่น

คนผู้นี้มีความคิดจะฆ่า....

ช่างน่ากลัวจริงๆ....

หมิงเยี่ยมีสีหน้าซีดขาวมองดูร่างที่กำลังยกกันหาว  ถังเทียนเย็นชาและอำมหิต เขาแตกต่างไปจากร่างถังเทียนที่กระตือรือร้นและร่าเริงเมื่อตอนที่อยู่กลุ่มดาวอันโดรเมดา

สายตาของทุกคนจับจ้องที่พวกเขาพวกเขารู้สึกเลือดลมวิ่งขึ้นไปบนศีรษะพวกเขา ความอัปยศอดสูที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนครอบงำกันหาวอย่างลึกล้ำ

ไม่!เขาจะไม่ทำการเคลื่อนไหวอย่างนั้น!

“นี่หมายความว่ายังไงฝ่าบาท?”  เสียงเย็นชาดังออกมา ผู้อาวุโสคนหนึ่งหน้ามุ่ยและอารมณ์เย็นชาออกมาจากกลุ่มคน  “แม้ว่าน้ำเสียงของกันหาวจะไม่ถูกต้องแต่ฝ่าบาทควรมีความละอายใจต่อองค์การวิญญาณมืดของข้า  เป็นไปได้ว่าท่านคิดหรือว่าองค์การวิญญาณมืดจะกลัวกลุ่มดาวหมีใหญ่

เมื่อเห็นว่าผู้อาวุโสฟู่ออกมา  กันหาวมีความมั่นใจขึ้นมาทันที  ใช่แล้วถังเทียนไม่กล้าแน่นอน

“ถังเทียน!เรื่องในวันนี้จะไม่จบ....”

กร๊อบ คำพูดของกันหาวหยุดเพียงเท่านั้นตาของเขาเหลือกกว้างเหมือนกับว่าเขาไม่เชื่อว่าถังเทียนจะกล้าลงมือโจมตี

“เหลืออีกสิบแปดวินาที”

ถังเทียนพูดออกมาอย่างเย็นชา ไม่มีใครสามารถเข้าใจว่าคำพูดของเขาหมายถึงสิ่งใดและเขาโยนกันหาวที่ไม่เหลือชีวิตลงกับพื้น เขาหมุนตัวเดินออกไปอย่างไม่สนใจอะไร

ผู้อาวุโสฟู่โมโห “หาเรื่องตาย!”

ร่างของเขาระเบิดพลังและพุ่งเข้าหาถังเทียน

รังสีเงินเป็นประกายอยู่ต่อหน้าต่อตาเขาทันที เขาหัวใจเต้นแรงและเบี่ยงตัวถอยออกมาโดยไม่รู้ตัว

หลิงซิ่วยืนอยู่ข้างหน้าอย่างไม่แสดงอารมณ์  หอกแหลมคมของเขาชี้มาที่ผู้อาวุโสฟู่

“วิเศษ วิเศษ วิเศษมาก”ผู้อาวุโสฟู่หัวเราะเพราะโกรธมาก “ฆ่าแขกในงานเลี้ยงของตนเอง ทุกคนที่ นี่คือกลุ่มดาวหมีใหญ่!”

สายตาของทุกคนมองดูที่ถังเทียนซึ่งเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา  แม้ว่าเมื่อเขาได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสฟู่เขาโบกมือและกล่าวคำอำลาโดยไม่หันหน้ากลับมา

ทุกคนยังไม่หายตกใจจากเรื่องที่เกิดขึ้น คำพูดของผู้อาวุโสฟู่เป็นการประกาศความคิดของพวกเขาในตอนนี้อย่างแท้จริง  สถานการณ์แบบนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“นั่นก็ถูกแล้ว นี่คือกลุ่มดาวหมีใหญ่”

อาเฮ่อส่งเสียงดังขณะที่ค่อยๆ ปรากฏตัว ดึงดูดสายตาของทุกคน ใบหน้าที่อบอุ่นและน่าสนิทคุ้นเคยกลายเป็นเคร่งขรึมทันที

“กลุ่มดาวหมีใหญ่ไม่ยอมรับการยั่วยุใดๆ ทั้งนั้น กลุ่มดาวหมีใหญ่ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรกับใคร”  สายตาอาเฮ่อเย็นชา  “เศษความทรงจำของผู้อาวุโสกุ่ยอู๋อยู่กับเราจริงๆ  ถ้าองค์การวิญญาณมืดต้องการมันก็ง่ายมาก  ท่านมาเอาได้จากศพของพวกเรา”

เสียงสูดหายใจเหน็บหนาวของทุกคนในพื้นที่ดังขึ้น

หนีอวี่หงมองดูอาเฮ่ออย่างเหลือเชื่อ  เหมือนกับว่านางไม่สามารถจำอาเฮ่อได้ ความจริงนางยังคงรู้สึกว่าการกระทำของถังเทียนนั้นเกินไปบ้าง และนางยังเห็นอย่างชัดเจนว่ากันหาวมีเจตนาไม่ดี  แต่สำหรับนางมีวิธีแก้ปัญหามากมายและไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการป่าเถื่อนโหดร้ายเช่นนั้น

การฆ่ากันหาวทำให้แขกทุกคนไม่พอใจและทำให้ทุกคนรู้สึกว่ากลุ่มดาวหมีใหญ่หยิ่งยโสและดูถูกคนอื่นผลักดันให้กลุ่มดาวหมีใหญ่ให้เป็นศัตรูของทุกคน

การกระทำของถังเทียนสำหรับนางแล้ว ขาดความรู้อ่อนหัดทางการเมืองอย่างสิ้นเชิง

คนหยาบคายจริงๆ!

นี่คือการตัดสินของอวี่หงซินที่ยืนมองดูอยู่ด้านข้างแต่เมื่ออาเฮ่อออกมายืนและพูดคำเหล่านี้ทำให้นางตะลึง ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับนางที่ถังเทียนหยาบคาย  แต่นางรู้ว่าอาเฮ่อมีสติปัญญา  ทำไมอาเฮ่อถึงทำเรื่องไร้สาระอย่างนั้น

“แขก? ทำไมเราจำไม่ได้, เราเคยเชิญองค์การวิญญาณมืดมาเป็นแขกของกลุ่มดาวหมีใหญ่ตั้งแต่เมื่อไหร่?  เรายังจัดการเรื่องถงเก๋อในเมืองหานกู่ไม่จบและพวกท่านก็ยังเรียกตัวเองว่าแขกด้วยความเย่อหยิ่งอย่างนั้นหรือ!” น้ำเสียงของอาเฮ่อยิ่งเพิ่มความเย็นชาบรรยากาศรอบตัวเขาไม่อาจคาดคำนวณได้เลย

เซียนผู้เยืนคุ้มกันอยู่รอบๆ มีประสบการณ์กันทุกคน  พวกเขามีสีหน้าไม่พอใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งมอนตาซึ่งเป็นเซียนมีประสบกับการต่อสู้ในเมืองหานกู่หน้าของเขาเขียวคล้ำ

เซียนหลายคนปล่อยปราณเตรียมพร้อมบรรยากาศทั่วทั้งงานเลี้ยงกลายเป็นน่าอึดอัด

หนีอวี่หงรู้แจ้งในทันใด นางอดมีประกายตาชื่นชมมิได้ คำพูดของอาเฮ่อเป็นการตอกฝาโลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำเหล่านั้นพูดให้ผู้อาวุโสฟู่ได้ยิน ทำไมคนอื่นจะไม่ได้ยินด้วยเล่า

อาเฮ่อมีเจตนาง่ายๆ ว่า ท่านไม่ได้ถูกข้าเชิญมา  พวกท่านมาถึงประตูบ้านข้าและขอร้องด้วยตัวเอง  อย่านึกว่าตัวเองเป็นแขกรับเชิญสำคัญสิ!

เป็นไปตามคาด แขกที่ตอนแรกไม่พอใจ พากันเงียบสงบทุกคน

“เนื่องจากท่านเป็นตัวแทนองค์การวิญญาณมืด อย่างนั้นเราจะคลี่คลายปัญหากันในตอนนี้เลยก็ได้!”  อาเฮ่อกล่าวอย่างใจเย็น

ผู้อาวุโสฟู่รู้สึกได้ทันทีว่าเขากำลังดิ่งเหวเสียแล้ว ถ้านี่เป็นเหตุให้เกิดสงครามระหว่างองค์การวิญญาณมืดกับกลุ่มดาวหมีใหญ่จริง ก็คงเป็นเรื่องยุ่งยากมากต่อให้เขาต้องการจะตายง่ายๆ ก็ตามดังนั้นเขาโต้เถียงอย่างแข็งขัน  “ข้าก็ส่วนข้า,  องค์การวิญญาณมืดก็ส่วนองค์การวิญญาณมืด”

“แขกทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่เป็นตัวแทนกลุ่มดาวมหาอำนาจต่างๆ ท่านไม่สามารถเป็นตัวแทนองค์การวิญญาณมืดได้  ดังนั้นใครยอมให้ท่านเข้ามา?  ลอบเข้ามาในงานเลี้ยง ท้าทายฝ่าบาทช่างวู่วามจริงๆ!”  อาเฮ่อพูดเย็นชา  “มัดมือเจ้าซะและเตรียมถูกจับ ข้าไม่ต้องการจะทำให้แขกในงานที่นี่แตกตื่น  เราจะเจรจากับองค์การวิญญาณมืดเอง”

หนีอวี่หงเกือบโห่ร้องชื่นชม  ถ้าถังเทียนไม่มีปัญญาในเรื่องการเมืองเลย อย่างนั้นความลึกซึ้งของอาเฮ่อเพิ่มขึ้นไปอีกระดับ

คำพูดของอาเฮ่อไม่เพียงแต่ทำให้ผู้อาวุโสฟู่ต้องชะงักเท่านั้น  แต่ยังคลี่คลายเรื่องที่เกิดขึ้นด้วย  และในขณะเดียวกันยังเป็นการเตือนโดยอ้อมกับทุกคนที่อยู่ในนั้นว่าพวกท่านคิดให้ดีและให้รอบคอบ พวกท่านทุกคนเป็นตัวแทนของกลุ่มดาวของพวกท่านเอง

ด้วยตำแหน่งของผู้อาวุโสฟู่  เขารู้ตัวดีว่าเขาหมดสภาพไปแล้ว

ถ้าเขากล้าแสดงตัวว่าเป็นตัวแทนองค์การวิญญาณมืดนั่นอาจเดิมพันได้ว่ากลุ่มดาวหมีใหญ่จะไม่กล้าประกาศสงครามกับองค์การวิญญาณมืดซึ่งเป็นเรื่องที่เขากล้าพนัน  แต่ในฐานะส่วนตัว การกระทำของเขาผิดแน่

เขารู้ว่าถ้าในเวลานี้ เขาเลือกที่จะขัดขืนกลุ่มดาวหมีใหญ่จะฆ่าเขาอย่างไม่ลังเลใจเลย เขารู้ด้วยว่าองค์การวิญญาณมืดจะไม่เอาเรื่องกลุ่มดาวหมีใหญ่และแก้แค้นให้เขาแน่

เจ้าโง่กันหาว!

ถ้าไม่ใช่เพราะเขา สถานการณ์จะไม่ล้มเหลวลุกลามขนาดนั้น กันหาวถูกความโลภในเศษความทรงจำของผู้อาวุโสกุ่ยอู๋ครอบงำตัวเองแท้ๆ

ภารกิจล้มเหลวสิ้นเชิง การลงโทษที่รอเขาหลังอยู่หลังจากกลับไปองค์การวิญญาณมืดคงแย่ยิ่งกว่าตาย

“วิเศษ วิเศษ วิเศษมาก” ผู้อาวุโสฟู่หัวเราะ “เราผู้เฒ่ายอมรับความพ่ายแพ้! ทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้ เป็นแค่การกระทำของข้าและกันหาวเท่านั้น  ไม่มีอะไรเกี่ยวกับองค์การวิญญาณมืด!”

เมื่อเขาพูดจบปราณพลังสายเลือดและเลือดในเส้นเลือดทั้งหมดในร่างของเขาฉีดพุ่งออก  อากาศเต็มไปด้วยเลือดของเขา  พอเขาล้มลงสัญญาณชีวิตก็ขาดหายไปจากร่างของเขา

“ลูกผู้ชายที่แท้จริง!”

หลิงซิ่วกล่าว จากนั้นหมุนตัวเดินออกไป

ในเวลาอันรวดเร็ว มีคนเข้ามาทำความสะอาดและงานเลี้ยงเริ่มขึ้นอีกครั้ง แต่ผู้คนในที่นั้นไม่มีอารมณ์ดื่มกินอีกต่อไปทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมีข้อมูลมากมายเกินไป และพวกเขาต้องการเวลาแยกแยะ

มีอยู่จุดหนึ่งที่ทุกคนเห็นเป็นเอกฉันท์

ไม่มีใครกล้าดูแคลนกลุ่มดาวหมีใหญ่อีก

พลังที่น่าเกรงขามซึ่งกลุ่มดาวหมีใหญ่แสดงออกมาย้ำให้เห็นถึงความเย็นชาและห้าวของถังเทียน กลยุทธที่โดดเด่นของอาเฮ่อ หอกที่น่ากลัวของหลิงซิ่ว และแม้แต่ความหนักแน่นของหลงโส่วจิงผู้อ่อนแอที่รับหน้าการยั่วยุขององค์การวิญญาณมืด  แค่การไม่ยอมถอยพวกเขาก็ทิ้งความประทับใจให้กับทุกคนแล้ว

งานเลี้ยงทำให้ทุกคนเห็นประจักษ์ถึงกำลังใจและกำลังกายที่กล้าแข็งของกลุ่มดาวหมีใหญ่

เมื่อถังเทียนออกมาจากงานเลี้ยง เขาเข้าไปในห้องจิตวิญญาณยุทธตรงไปที่ประตูบรอนซ์เหมือนคนบ้า  ด้านข้างเขาปิงแบกโลงน้ำแข็งที่ใสโดยมีลั่วซือที่ได้รับเสียหายหนักนอนอยู่ข้างใน

เมื่อถังเทียนมาถึงประตูดวงดาวบรอนซ์ รังสีฆ่าฟันซึ่งคุกรุ่นเต็มอกของเขาก็จางหายไป สีหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็งเริ่มอ่อนลงเหมือนกับน้ำแข็งละลาย

“ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี มีเวลาอีกสองนาที!

ถังเทียนตบอก หน้าของเขายังมีร่องรอยความกลัวปรากฏอยู่

ปิงไม่ส่งเสียง เขาวางโลงน้ำแข็งไว้ด้านหลังเขา สีหน้าไพ่ที่ไร้ความรู้สึก แสดงให้เห็นความเครียดที่ยากจะเผยให้ใครเห็น

เขานั่งอยู่บนพื้น ชะโงกดูบนโลงน้ำแข็ง เหมือนกับหมื่นปีที่แล้วเมื่อเขาคุยเรื่องอาวุธจักรกลกับลั่วซือ

ภายในโลงน้ำแข็ง ลั่วซือยังโบกมือขวักไขว่ ปากก็รำพึงซ้ำๆกัน

ปิงมองดูประตูดวงดาวบรอนซ์และพูดเสียงนุ่ม  “ลั่วซือ, เราจะพบกับอาซิ่นแล้วนะ”

ประตูดวงดาวบรอนซ์กระพริบแสง  พอแสงสว่างวาบขึ้น เด็กหนุ่มก็มีอารมณ์อ่อนโยนลงและส่งผลต่อความทรงจำสีเทาของลุงด้วยเช่นกัน