บทที่ 1 ข้ามภพมาโผล่ในห้องหอ

"นังตัวกาลกิณี แกมันดวงกินแม่ แล้วยังขัดลาภพ่อไม่ให้มีลูกชาย ตระกูลเราอุตส่าห์เมตตาเลี้ยงดูแกมาจนโตป่านนี้ อย่าได้เนรคุณนักเลย"

"อาฉือ พวกเราทำเพื่อตัวเจ้าทั้งนั้นนะ คู่หมั้นฝ่ายนั้นเขาถอนหมั้นเจ้า ชื่อเสียงเจ้าก็ป่นปี้หมดแล้ว ควรจะสำนึกบุญคุณที่มีคนยังยอมรับเจ้าได้"

"นังเด็กเหลือขอ ข้าบอกให้รู้ ไม่ได้มาขอความเห็น ถ้าเจ้ายังดื้อด้านอีก ข้าจะตีให้ตายคามือ!"

ญาติพี่น้องยืนล้อมกรอบ แต่ละสายตาที่มองมาล้วนเย็นชาไร้เยื่อใย

เด็กสาวร่างบอบบางคุกเข่าอยู่กลางโถง ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

"ข้าไม่ใช่ตัวกาลกิณี! พวกท่านต่างหากที่บีบคั้นท่านแม่จนตรอมใจตาย ป้าสะใภ้สวีเองที่ไม่มีลูกชายแล้วมาใส่ร้ายว่าข้าเป็นตัวซวย! แม้แต่ตอนที่พี่สาวแย่งคู่หมั้นข้าไป พวกท่านก็ไม่พูดสักคำ กลับยกสัญญาหมั้นหมายของข้าให้นางหน้าตาเฉย ข้าถูกถอนหมั้น แต่พวกท่านกลับโยนความผิดว่าข้าทำตัวเองเสื่อมเสีย แล้วนี่ยังจะให้ข้าไปแต่งงานกับเจ้าอันธพาลนั่นอีก จะถีบหัวส่งข้าลงนรกทั้งเป็นชัดๆ... เห็นว่าข้าไม่มีแม่แล้วจะรังแกยังไงก็ได้หรือ? พวกท่านจะต้องได้รับผลกรรม ต่อให้ตายข้าก็ไม่แต่ง!"

"ยังจะกล้าปากดีอีก! คอยดูเถอะ วันนี้ข้าจะตีให้เจ้าตายไปเลย!" ชายคนหนึ่งคว้าแส้ประจำตระกูลขึ้นมา ก่อนจะฟาดลงไปอย่างไม่ยั้งมือ

รอยเลือดเป็นทางยาวปรากฏบนแผ่นหลังบอบบางดูน่าสยดสยอง เด็กสาวล้มฟุบลงกับพื้น เลือดสีสดไหลซึมจากมุมปาก ทว่าไร้ซึ่งคำอ้อนวอนขอความเมตตาแม้แต่คำเดียว

ย่าผู้เป็นประมุขของบ้านนั่งอยู่บนตั่งประธาน สีหน้าฉายแววรำคาญเต็มทน "พอได้แล้ว... ทางนั้นรับสินสอดไปแล้ว อย่าตีให้ถึงตายเลย"

ร่างสะบักสะบอมของเด็กสาวถูกหามกลับเข้าห้อง

นางโจว แม่เลี้ยง และนางสวี ป้าสะใภ้ใหญ่ ช่วยกันจับนางเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่

นางโจวกระชากกำไลข้อมือของเด็กสาวออกมา

"นังเด็กเวร... รักกำไลวงนี้ยิ่งกว่าชีวิต สุดท้ายก็เสร็จข้าจนได้"

เด็กสาวพยายามจะไขว่คว้ากำไลคืน แต่ถูกนางโจวผลักกระเด็นอย่างไม่ไยดี

"นังเด็กนี่มันเหมือนแม่มันไม่มีผิด หัวรั้นทั้งคู่ รีบหามมันออกไปเถอะ เห็นหน้าแล้วเป็นเสนียดลูกตา" นางโจวเอามือปัดจมูกทำท่ารังเกียจ

ความเจ็บปวดร้าวระบมแล่นพล่านไปทั่วร่าง ปลุกให้เจียงฉือลืมตาตื่นขึ้น

นางพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง เมื่อกวาดสายตามองเครื่องเรือนในห้องก็ต้องชะงักงัน

ภายในห้องมีเพียงเตียงหนึ่งหลังกับโต๊ะหนึ่งตัว บนผนังติดกระดาษตัดเป็นตัวอักษร 'ซวงสี่' สีแดงฉานขนาดใหญ่ บนโต๊ะมีเทียนมังกรหงส์คู่หนึ่งและสุรามงคลสองจอกวางอยู่

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ภาพความทรงจำสุดท้าย นางกำลังอยู่ในแปลงทดลองของมหาวิทยาลัยกับเพื่อนร่วมชั้น เพื่อบันทึกการเจริญเติบโตของกล้าไม้ผลพันธุ์ใหม่ที่เพิ่งทาบกิ่ง

แต่จู่ๆ พ่อแม่ผู้เห็นลูกชายดีกว่าลูกสาวก็บุกมาถึงมหาวิทยาลัย บังคับให้กลับไปแต่งงาน

ด้วยความเลือดร้อนและต่อต้าน นางจึงตัดสินใจวิ่งชนกำแพงเพื่อขู่พวกเขาให้เลิกล้มความคิด

นางแค่ตั้งใจจะขู่ให้กลัว แต่คงจะชนแรงเกินไปจนถึงแก่ความตายเลยหรือนี่?

เจียงฉือขยี้ตาแรงๆ ทุกอย่างรอบตัวดูสมจริงเกินกว่าจะเป็นความฝัน

นางลองหยิกต้นขาตัวเองเต็มแรง ความเจ็บปวดที่ได้รับยืนยันว่านี่คือความจริง

ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักออก

ชายร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง เอวสอบ แผ่นหลังเหยียดตรง ก้าวเข้ามาในชุดคลุมยาวแบบโบราณ ผมเกล้าสูงเปิดใบหน้าคมเข้ม

เขายืนย้อนแสง ผิวสีข้าวสาลีขับเน้นดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน และไรหนวดเคราจางๆ

ดูดิบเถื่อนและองอาจ ราวกับเสือดาวแห่งขุนเขา

เจียงฉือตะลึงค้างไปชั่วขณะ

โจวเฉิงเห็นนางจ้องมองเขาเขม็งจึงขมวดคิ้วมุ่น

เขาคิดในใจ 'หรือสมองนางจะกระทบกระเทือนจนเลอะเลือนไปแล้ว?'

"เจ้าเป็นอะไรไหม?"

เจียงฉือได้สติกลับมา "ที่นี่ที่ไหน? แล้วคุณ... เอ๊ย ท่านเป็นใคร?"

โจวเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ตอบตามตรง "ที่นี่คือหมู่บ้านสกุลโจว ข้าเป็นสามีของเจ้า"

"สามีข้า? โจวยมทูตคนนั้นน่ะหรือ?" คำตอบนั้นทำให้เจียงฉือรู้สึกเย็นวาบไปถึงไขสันหลัง

โจวเฉิงพยักหน้า

ทันใดนั้น ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวราวน้ำป่า

ตอนนี้นางเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า ตนเองได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของเด็กสาวในฝันคนนั้น

เรื่องแบบนี้มันแฟนตาซีเกินไปแล้ว!

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม สามีอันธพาลผู้นี้ไม่ใช่คนดีเลยสักนิด

เขาคืออันธพาลเลื่องชื่อในละแวกสิบหมู่บ้าน เป็นนักล่าสัตว์ที่โหดเหี้ยมอำมหิต นิสัยดุร้ายป่าเถื่อน ขนาดสัตว์ร้ายในป่าลึกเห็นเขายังต้องวิ่งหนี

เขาเป็นที่หวาดกลัวของเด็กๆ เพียงแค่เอ่ยชื่อ 'โจวยมทูต' เด็กที่กำลังร้องไห้งอแงจะหยุดร้องและทำตัวเรียบร้อยทันที

แต่ชายตรงหน้านี้ที่อ้างตัวว่าเป็นสามี กลับมีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาคมคาย ไม่เห็นจะมีแววของอันธพาลตามคำร่ำลือ

ทว่า... ยิ่งดูสงบนิ่งแบบนี้ ก็ยิ่งน่ากลัวว่าแท้จริงแล้วจะอำมหิตเพียงใด

โจวเฉิงเห็นดวงตาคู่นั้นกลอกกลิ้งไปมาอย่างใช้ความคิด "คิดอะไรอยู่?"

"เรายกเลิกงานแต่งได้หรือไม่?"

โจวเฉิงแปลกใจเล็กน้อย "ทำไมถึงอยากยกเลิก?"

เจียงฉือตอบออกไปตามตรง "ข้ากลัวท่านจะตีข้าตาย"

โจวเฉิงชะงัก เขาไม่คิดว่านางจะพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้ จึงต้องกลั้นขำเอาไว้

"ข้าไม่เคยตีผู้หญิง และไม่เคยตีคนพร่ำเพรื่อไม่มีเหตุผล"

"จริงหรือ?"

เจียงฉือยังคงระแวง ใครมันจะไปยอมรับว่าตัวเองซาดิสม์กันล่ะ

โจวเฉิงพยักหน้ายืนยัน

เจียงฉือพิจารณาท่าทีของเขา ดูแล้วไม่เหมือนคนอารมณ์ร้อนหรือควบคุมตัวเองไม่ได้

ที่สำคัญคือ หน้าตาของชายคนนี้ชวนให้มองข้ามความเป็นคนเลวไปเสียสนิท

ตอนนี้นางเพิ่งทะลุมิติมา ไม่คุ้นเคยทั้งผู้คนและสถานที่ แถมที่นี่ยังเป็นป่าเขาห่างไกลความเจริญ ต่อให้หนีออกไปได้ก็ไม่รู้จะไปทางไหน

และถ้าหากยกเลิกงานแต่ง นางจะไปอยู่ที่ไหน?

โลกเดิมคงกลับไปไม่ได้แล้ว ส่วนบ้านเดิมของเจ้าของร่างนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันคือนรกบนดินดีๆ นี่เอง ขืนกลับไปคงไม่มีจุดจบที่ดีแน่

หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน นางตัดสินใจว่าจะลองเสี่ยงดูสักตั้ง

อยู่ดูสถานการณ์ไปก่อน แล้วค่อยวางแผนขยับขยายทีหลัง

"ตกลง ข้าจะเชื่อคำพูดท่านสักครั้ง ข้าอยู่ที่นี่ต่อก็ได้"

โจวเฉิงพยายามกลั้นรอยยิ้มที่มุมปาก "ดี"

"ข้าไม่ยอม! การแต่งงานนี้ต้องยกเลิก! ใจเจ้าไม่ได้อยู่ที่ลูกชายข้า ถึงขนาดยอมวิ่งชนกำแพงฆ่าตัวตาย แล้วตอนนี้จะมาบอกว่าขอยกเลิกงานแต่ง ตระกูลเรารับความวุ่นวายจากเจ้าไม่ไหวหรอกนะ!" หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งพุ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยความโมโห

"ท่านแม่..."

"ไม่ต้องพูด เรื่องนี้ข้าตัดสินใจแล้ว"

นี่สินะแม่สามี ดูท่าทางแล้วไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน คงจะรับมือยากน่าดู

เจียงฉือหันไปมองชายหนุ่มข้างกาย "เมื่อกี้ท่านเพิ่งรับปากข้า ท่านคงไม่คิดจะคืนคำหรอกนะ?"