บทที่ 47 ความหลังฝังใจ

บทที่ 47 ความหลังฝังใจ

"ทำไมถึงเป็นเธอ? ทำไมต้องมาเจอเธออีกแล้ว?" เจิ้งอี้พึมพำกับตัวเอง

"ใครเหรอ? นายรู้จักปาร์ตี้นั้นเหรอ?" อิ่นฉิงที่เดินตามหลังมาถามเสียงเบา

"เพื่อนเก่าคนหนึ่งน่ะ" เจิ้งอี้ตอบไปตามสัญชาตญาณ

ชาติก่อนเจิ้งอี้เจอเธอครั้งแรกบนเวทีประลอง การแข่ง PK ที่ทางเกมจัดขึ้น ฝีมือของเธอถือว่ายอดเยี่ยม แต่ก็ยังพ่ายแพ้ให้กับเจิ้งอี้ในรอบ 64 คนสุดท้าย

เดิมทีการแพ้ชนะในเกมเป็นเรื่องปกติ แต่หลังจบการแข่งเธอกลับตามตื๊อเจิ้งอี้ไม่เลิก สามวันดีสี่วันไข้ก็มาท้าประลอง

ตอนแรกเจิ้งอี้รำคาญมาก แต่นานวันเข้าความรำคาญก็แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพัน ทว่าเธอนั้นมารยาเหลือร้าย ทำให้เจิ้งอี้ตกอยู่ในสภาวะ 'จะคว้าก็ไม่ถึง จะปล่อยก็เสียดาย' อยู่ตลอดเวลา

เหมือนคำกล่าวที่ว่า 'สิ่งที่ไม่ได้มาครอบครอง ย่อมเย้ายวนใจเสมอ' เจิ้งอี้จึงถลำลึกจนโงหัวไม่ขึ้น

จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอผลักเจิ้งอี้ลงสู่หุบเหวไร้ก้นบึ้ง หลอกเอาสมบัติทุกอย่างของเขาไปจนหมดตัว โดยที่เจิ้งอี้ยังหน้าโง่คิดว่านั่นคือบทพิสูจน์รักแท้

"ไหนบอกว่ารักฉันไง? ไหนบอกว่ายกทุกอย่างให้ฉันได้? งั้นก็เอาของทั้งหมดของนายมาให้ฉันสิ!" นั่นคือคำพูดของเธอในตอนนั้น

เพราะเธอคนนี้ เจิ้งอี้ถึงได้ฝังใจว่าผู้หญิงคือตัวนำโชคร้าย และเพราะเธอ ชาติก่อนเจิ้งอี้จึงไม่กล้าเปิดใจรับใครเป็นเพื่อนอีก

โชคยังดีที่ทักษะและไหวพริบของเขายังอยู่ เขาถึงกัดฟันสู้ชีวิตจากจุดต่ำสุดกลับขึ้นมาได้ นี่คือเหตุผลว่าทำไมเจิ้งอี้ถึงให้ความสำคัญกับสกิลมากกว่าอุปกรณ์

แต่ถึงแม้ท้ายที่สุดเขาจะก้าวขึ้นมายืนอยู่บนจุดสูงสุดของแดนศักดิ์สิทธิ์ เขาก็ไม่เคยไปตามแก้แค้นเธอ

เธอคือนักรบหญิงในปาร์ตี้ตรงหน้า ID คือ 'เย่ว์อิ๋งซิงเฮิน' (เงาจันทร์รอยดารา) ส่วนชื่อจริงนั้น จนแล้วจนรอดเจิ้งอี้ก็ไม่เคยรู้

"เจิ้งอี้? เจิ้งอี้?"

เสียงเรียกของอิ่นฉิงปลุกเจิ้งอี้ตื่นจากภวังค์

"อืม" เจิ้งอี้ขานรับส่งๆ

"เราไม่เข้าไปเหรอ? หรือจะรอชุบมือเปิบ?" อิ่นฉิงถาม

"..."

เจิ้งอี้ไม่ตอบ นึกว่าตัวเองปล่อยวางได้แล้ว แต่พอมาเจอหน้ากันอีกครั้ง คลื่นอารมณ์ในใจกลับซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง

"มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? ถ้าเป็นเพื่อนกัน จะลองร่วมมือกันดูไหม?" อิ่นฉิงเสนอ

"ยังไม่ถึงขั้นจะร่วมมือกันได้หรอก ลุยเถอะ!" ในที่สุดเจิ้งอี้ก็ดึงสติตัวเองกลับมาได้ ไม่ว่าชาติก่อนจะมีความสัมพันธ์แบบไหน การเจอกันครั้งนี้ก็แค่เรื่องบังเอิญ ขอแค่แกล้งทำเป็นไม่รู้จัก วาสนาต่อกันก็คงสิ้นสุดแค่นี้

เจิ้งอี้ไม่ได้เปิดโหมด PK เขาพุ่งตัวออกไปข้างหน้า ร่าย 'ฝนน้ำแข็ง' ใส่ดงมอนสเตอร์จุดหนึ่ง แล้วตามด้วย 'สายฟ้าแลบ' ใส่กลุ่มมอนสเตอร์อีกจุด

สกิลหมู่สองสกิลดึงมอนสเตอร์ทั้งหมดเข้าหาตัว คนอื่นไม่มีใครมีสกิลหมู่ระยะกว้างขนาดเจิ้งอี้ แค่สองท่าก็เรียกแขกได้ทั้งงาน

"พี่ใหญ่! ลากมาเยอะไปหรือเปล่าเนี่ย!" ลวี่เทียนเวยรีบล็อกเป้าที่เจิ้งอี้ เตรียมฮีลทันที

เจิ้งอี้ไม่สนคำบ่นของลวี่เทียนเวย เขาลากฝูงมอนสเตอร์วิ่งย้อนกลับมา ตอนผ่านปาร์ตี้ของเย่ว์อิ๋งซิงเฮิน เขาจงใจชะลอฝีเท้าเล็กน้อย เพื่อให้มอนสเตอร์เบนความสนใจไปหาพวกนั้น

แม้เป้าหมายของมอนสเตอร์จะไม่ใช่ปาร์ตี้ของเย่ว์อิ๋งซิงเฮิน แต่การยืนขวางอยู่ตรงกลางระหว่างเจิ้งอี้กับฝูงสัตว์ร้าย ย่อมต้องโดนลูกหลงแน่นอน

แมงมุมขายาว เลเวล 30 ระดับ: ทั่วไป HP: 10,000

แมงมุมยักษ์สองสามสิบตัวกรูกันเข้ามา แค่เห็นภาพก็ขนลุกแล้ว นอกจากตัวใหญ่ยักษ์ พวกมันยังมีสกิลพ่นใยอีกด้วย

เมื่อเข้ามาในระยะ 3 เมตรจากตัวเจิ้งอี้ แมงมุมนับสิบตัวก็พ่นใยออกมาพร้อมกัน ครอบคลุมพื้นที่กว้างขวาง แต่เจิ้งอี้ที่ชะลอความเร็วเมื่อครู่ ได้ดีดตัวถอยหลังหนีไปก่อนแล้ว

ปาร์ตี้ของเย่ว์อิ๋งซิงเฮินทำงานประสานกันได้ดีเยี่ยม หลังตกใจแค่ชั่ววูบก็ตั้งสติรับมือทันที

โชคดีที่นักเวทในทีมเป็นธาตุไฟ ใยแมงมุมธรรมดาแพ้ทางไฟอยู่แล้ว กำแพงไฟถูกกางขึ้นกลางวง สมาชิกในทีมรีบเข้าไปยืนในเขตกำแพงไฟ ใยที่ตกลงมาถูกเผาไหม้ทันที พวกเขารอดพ้นจากการถูกตรึง แล้วรีบถอยฉากออกมา

"พวกแกบ้าหรือเปล่า?"

"คิดจะแย่งมอนสเตอร์ก็ให้มันน้อยๆ หน่อย อยู่ๆ มาลากใส่กันแบบนี้ อยากเปิดศึกเหรอไง?"

ผู้ชายสองคนในปาร์ตี้เย่ว์อิ๋งซิงเฮินตะโกนด่าด้วยความโกรธ

"ฉันกำลังฟาร์มมอนสเตอร์ แค่พวกนายมายืนเกะกะขวางทางเอง ถ้ากลัวตายก็ถอยออกไปซะ" เจิ้งอี้ร่ายสกิลต่อไปอย่างใจเย็น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน

"ดี! ฟาร์มมอนสเตอร์งั้นเหรอ? ขอดูหน่อยซิว่าแกจะฟาร์มมอนสเตอร์หลายสิบตัวนี้ยังไง!" เย่ว์อิ๋งซิงเฮินพูดด้วยความโมโห

หลังจากถูกทีมของเย่ว์อิ๋งซิงเฮินขัดจังหวะ สกิลของเจิ้งอี้ก็คูลดาวน์เสร็จพอดี ฝนน้ำแข็งและสายฟ้าแลบถูกใช้ออกไปอีกชุด ตัวเลขความเสียหายสิบยิบตาเด้งขึ้นเหนือหัวมอนสเตอร์

ฝนน้ำแข็งแต่ละระลอกทำดาเมจได้ 1,300+ ส่วนสายฟ้าแลบที่เป็นดาเมจตูมเดียวทำได้ถึง 2,500+

แม้จะโดนไปสองชุดจนเลือดเหลือแค่ 1 ใน 3 แต่พวกแมงมุมขายาวก็ตามเจิ้งอี้ทันแล้ว พวกมันพ่นใยอีกระลอก คราวนี้ครอบคลุมรอบตัวเจิ้งอี้ในระยะ 3 เมตร จนแทบไม่มีที่ให้หนี

"ถึงดาเมจแกจะแรง แต่แค่โดนรุมกัดสัก 3-4 ที แกก็ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงแล้ว อย่าซ่านักเลย" เย่ว์อิ๋งซิงเฮินที่ถอยไปอยู่ในเขตปลอดภัยยืนกอดอกเยาะเย้ย

'ยิงกระจาย' 'อาณาเขตเหมันต์' 'ผ่าจันทร์เสี้ยว' 'ระเบิดน้ำแข็ง'

สาวๆ ในปาร์ตี้เจิ้งอี้ไม่ยอมยืนดูเฉยๆ ต่างรดมยิงสกิลเข้ามาช่วย ฟางอิ๋งใช้ยิงกระจาย แม้รัศมีจะกว้างแต่โดนเป้าหมายแค่ 5 ตัว

'อาณาเขตเหมันต์' คือสกิลจากชุดเซตของเจิ้งอี้ สร้างพื้นที่น้ำแข็งลดความเร็วศัตรูและทำดาเมจน้ำแข็งเล็กน้อย

'ระเบิดน้ำแข็ง' เป็นสกิลใหม่ของฮันปิง ฝังเมล็ดพันธุ์น้ำแข็งใส่ศัตรู อีก 4 วินาทีจะระเบิดสร้างความเสียหายรอบข้าง

ส่วนอิ่นฉิงที่เป็นนักรบเพียงหนึ่งเดียว พุ่งเข้ามาขวางหน้าเจิ้งอี้ แล้วใช้ท่าผ่าจันทร์เสี้ยวฟันกวาดออกไป

"ยัยพวกบ้าเอ๊ย! หยุดมือเดี๋ยวนี้ ถอยออกไป!"

เจิ้งอี้มัวแต่เพ่งสมาธิกับการต่อสู้ จนลืมไปว่าเขาไม่ได้สู้คนเดียว เดิมทีแค่ลากมอนสเตอร์ยื้อรอคูลดาวน์อีกรอบ เขาก็เก็บกวาดได้หมดแล้ว

มอนสเตอร์ประชิดตัวเข้ามาพอดี สาวๆ ดันยื่นมือเข้ามาช่วย ตอนนี้จะถอยก็ไม่ทันแล้ว โดยเฉพาะอิ่นฉิงที่ยืนรับหน้าอยู่ แม้จะเป็นนักรบเลือดเยอะ แต่โดนมอนสเตอร์เลเวล 30 รุมทึ้งทีละหลายสิบตัว รับรองว่าละลายหายไปในพริบตา

เจิ้งอี้กระชากอิ่นฉิงไปหลบด้านหลัง แล้วพุ่งสวนขึ้นหน้าไป 1 เมตร เข้าไปอยู่กลางวงล้อมแมงมุมขายาวทันที

'สั่นสะเทือนปฐพี'

พวกแมงมุมไม่ได้ลอยขึ้นฟ้า แต่เสียหลักโซเซไปชั่วขณะ แต่ไม่นานก็ตั้งหลักได้

ตอนนี้สกิลสายฟ้าแลบเหลือคูลดาวน์ 3 วินาที ส่วนฝนน้ำแข็งเหลืออีก 8 วินาที

8 วินาทีดูเหมือนสั้น แต่ในสถานการณ์นี้มันยาวนานราวกับหนึ่งศตวรรษ มอนสเตอร์พวกนี้ขอเวลาแค่ 1 วินาทีก็ฉีกเจิ้งอี้เป็นชิ้นๆ ได้แล้ว

เจิ้งอี้เอาตัวเข้าแลกเพื่อช่วยอิ่นฉิง จนตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤต วินาทีที่ความตายกำลังจะมาเยือน คทาเวทในมือก็เปล่งแสงสีฟ้าสว่างวาบ

'เหมันต์นิรันดร์'

ร่างของเจิ้งอี้กลายเป็นก้อนน้ำแข็งยักษ์ แม้จะขยับไม่ได้ แต่กรงเล็บและเขี้ยวพิษของพวกแมงมุมกลับเจาะไม่เข้า ทำได้แค่เคาะน้ำแข็งเล่นเสียงดังแก๊กๆ เท่านั้น