บทที่ 21 สุนัขตัวหนึ่ง

บทที่ 21 สุนัขตัวหนึ่ง

เศษชอล์ก ได้รับสมญานามว่าเป็นอาวุธสังหารอันดับหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในโรงเรียน

วันนี้ซุนหรงได้เปิดหูเปิดตาแล้ว... ความร้ายกาจของอาวุธลับไม่ได้อยู่ที่ว่ามันทำมาจากอะไร แต่อยู่ที่ว่าใครเป็นคนใช้!

ไม่ว่าจะเป็นมีดบินของเงาพรายหรือกระสุนวิญญาณแบบพิเศษ ทั้งคู่สามารถเจาะทะลุร่างคนได้อย่างง่ายดาย แต่สวีเฟิงไม่มีทางนึกฝันว่า เศษชอล์กเล็กๆ แค่นี้จะมีอานุภาพทำลายล้างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!

ตาแก่โบราณยื่นขาสั้นๆ ออกมาเขี่ยร่างสวีเฟิงพลิกกลับด้านเหมือนทอดเกี๊ยวซ่า พยักหน้าอย่างพอใจ อืม... เศษชอล์กนี้เจาะทะลุหัวใจห้องล่างของสวีเฟิง ตัดขั้วหัวใจขาดสะบั้น ตายสนิทแน่นอน ข้อเสียเดียวคือเลือดไหลเยอะไปหน่อย

เขาก้มตัวลง บีบคางสวีเฟิงให้อ้าปาก แล้วใช้นิ้วชี้งัดเอาฟันกรามซี่ในสุดออกมา

ซุนหรงสังเกตเห็นว่า ฟันกรามซี่นั้นเป็นสีเขียวอมฟ้า!

ตาแก่โบราณหันกลับมา ยิ้มตาหยี: "นักเรียนซุนตกใจสินะ?"

จะเรียกว่าตกใจก็คงน้อยไป ต้องเรียกว่าตะลึงงันจนวิญญาณหลุดต่างหากโว้ย อาจารย์!

ซุนหรงนึกไม่ถึงเลยว่า ตาแก่โบราณผู้ใจดีและเป็นที่รักของนักเรียนทุกคนในวิชาประวัติศาสตร์ทฤษฎี จะมีด้านที่แข็งแกร่งและเด็ดขาดขนาดนี้ ลงมือสังหารโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แม้แต่นักฆ่าระดับท็อปของเงาพรายก็ยังไร้ทางสู้

"อาจารย์หวัง นั่นคืออะไรเจ้าคะ?" ซุนหรงจ้องมองฟันกรามในมือตาแก่โบราณ

"นี่คือทางรอดสุดท้ายที่นักฆ่าเงาพรายเตรียมไว้ให้ตัวเอง ข้างในซ่อนยาพิษร้ายแรงและผงสลายศพไว้ พอพวกมันรู้ตัวว่าภารกิจล้มเหลว ก็จะกัดให้แตก" ตาแก่โบราณอธิบาย

ซุนหรงถึงบางอ้อ

เหตุผลที่เงาพรายมีอิทธิพลในระดับสากล ก็เพราะความน่าเชื่อถือขององค์กรที่สูงลิ่ว พวกนี้ไม่มีวันขายผู้จ้างวาน และจะไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้แน่นอน ในแฟ้มคดีระหว่างประเทศก็มีบันทึกภารกิจที่ล้มเหลวของเงาพราย แต่ไม่เคยมีใครพบศพนักฆ่าเลยสักครั้ง

ยาพิษและผงสลายศพในฟันกรามคือตัวแปรสำคัญ ไม่เพียงรับประกันว่าจะไม่มีการทรยศ ยังตัดโอกาสที่ทางการจะแกะรอยหาเบาะแสจากศพได้อีกด้วย

มองดูฟันกรามในมือตาแก่โบราณ ซุนหรงก็ยิ่งตกตะลึง ในฐานะนักฆ่าระดับแนวหน้า บางทีสวีเฟิงอาจรู้ตัวว่ากำลังจะตาย แต่คงคาดไม่ถึงว่าความเร็วของเศษชอล์กจะเร็วกว่าความเร็วในการกัดฟันตัวเอง ทำให้ทิ้งศพไว้ให้ดูต่างหน้า

สำหรับเงาพราย ความล้มเหลวที่แท้จริงคือการทิ้งร่องรอยให้สาวถึงตัวได้ การที่ศพนักฆ่าเงาพรายยังอยู่ครบสมบูรณ์แบบนี้ ย่อมเป็นเบาะแสชิ้นสำคัญให้หน่วยต่อต้านการก่อการร้ายของประเทศหัวซิ่ว

ตาแก่โบราณ... แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่?

ซุนหรงอ้าปากค้างเล็กน้อย มองดูคนอ้วนท่าทางใจดีตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมทางโรงเรียนถึงส่งแค่ตาแก่โบราณมาคุ้มกันนาง... ด้วยฝีมือระดับนี้ นักฆ่าหน้าไหนโผล่มาก็เท่ากับเอาชีวิตมาทิ้งชัดๆ!

"ไม่ได้ลงมือนาน ฝีมือตกไปเยอะ ดันทำเลือดนองซะได้"

มองดูกองเลือดขนาดใหญ่บนพื้น ตาแก่โบราณขมวดคิ้ว: "ถ้าเร็วกว่านี้อีกนิด เลือดสักหยดก็คงไม่ไหล"

ซุนหรงอุทานในใจ: "สุดยอด..."

ตาแก่โบราณหยิบยันต์สีเหลืองออกมาใบหนึ่ง ซุนหรงดูออกทันทีว่าเป็นยันต์ประเภทใช้งานทั่วไป มีผลในการชำระล้าง ดีกว่าผงซักฟอกยี่ห้อดังเสียอีก พริบตาเดียวก็ล้างคราบสกปรกเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชนิดได้เกลี้ยงเกลา ไม่เหลือร่องรอย

สิ้นแสงวิญญาณวาบผ่าน คราบเลือดบนพื้นพลันหายวับไปกับตา ตาแก่โบราณถอนหายใจอีกครั้ง: "ยันต์ใบนี้แพงหูฉี่ เดี๋ยวต้องไปเบิกกับอธิการบดีเฉินให้ได้!"

ซุนหรง: "......"

"เรื่องวันนี้ หวังว่านักเรียนซุนจะช่วยเก็บเป็นความลับให้อาจารย์นะ" พูดพลาง ตาแก่โบราณก็ยิ้ม แล้วหยิบขนมเส้นเผ็ดออกมาจากลิ้นชัก ยัดใส่มือซุนหรง: "อาจารย์ยังคงเป็นเจ้าอ้วนผู้น่ารักในสายตาพวกเจ้าเหมือนเดิมนะจ๊ะ"

ซุนหรง: "......"

นี่มันติดสินบนกันซึ่งหน้าชัดๆ!

เห็นซุนหรงไม่ตอบ ตาแก่โบราณก็กัดฟันหยิบออกมาอีกซองจากกระเป๋าเสื้อ: "นักเรียนซุน นี่เป็นเส้นเผ็ดรุ่นลิมิเต็ดสองซองสุดท้ายในสต็อกของอาจารย์แล้วนะ"

ซุนหรง: "......"

...

วันนี้โรงเรียนมัธยมที่หกสิบถูกลิขิตให้ไม่สงบสุข แม้นักเรียนทุกคนจะได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา แต่เอ้อร์ฮาที่นอนอาบแดดอยู่ในสวนหย่อมของโรงเรียน ก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันอันเข้มข้นที่ลอยอยู่ในอากาศด้วยจิตวิญญาณแห่งราชันย์ปีศาจ

แม้มันจะนอนแผ่หลาอยู่กลางแดด แต่เอ้อร์ฮากลับไม่ง่วงเลยสักนิด

สวนหย่อมของโรงเรียนตั้งอยู่หลังอาคารเรียน เป็นจุดบอดของกล้องวงจรปิด นักเรียนรุ่นแล้วรุ่นเล่ามาเสียจูบแรกกันที่นี่นับไม่ถ้วน แต่เอ้อร์ฮาไม่อิจฉาหรอกนะ อย่างแรกเลย ตัวตนที่แท้จริงของมันคือคางคก แถมยังเป็นคางคกระดับราชันย์ปีศาจ มันไม่สนสุนัขตัวเมียบ้านๆ พวกนี้หรอก

จนถึงตอนนี้ มันก็ยังรักษาพรหมจรรย์ไว้อย่างเหนียวแน่น

อีกทั้งยังต้องขอบคุณนิสัยรักนวลสงวนตัว ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายนี้แหละ ที่ทำให้มันรอดพ้นจากการถูกเอ้อร์ตั้นลากไปตอนที่คลินิก

เอ้อร์ฮาหาวหวอด เตรียมจะเปลี่ยนท่านอน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากฝาท่อระบายน้ำข้างสวนหย่อม

ท่าพลิกตัวของเอ้อร์ฮาชะงักค้างกลางอากาศ ตอนนี้โรงเรียนมัธยมที่หกสิบถูกล้อมด้วยการคุ้มกันแน่นหนา ไม่มีทางที่จะมีซูเปอร์มาริโอกระโดดออกมาจากท่อได้ คำอธิบายเดียวคือ มีนักฆ่าพยายามใช้สวนหย่อมที่เป็นจุดบอดนี้ลอบเข้าสู่อาคารเรียน

แม้ "แมลงวัน" ตัวนี้จะยังไม่โผล่หัวออกมา แต่ก็หนีไม่พ้นการตรวจสอบด้วยจิตสัมผัสของเอ้อร์ฮา แม้ร่างกายนี้จะจำกัดพลังวิญญาณของมันไปมหาศาล แต่ในฐานะราชันย์ปีศาจระดับห้า มันย่อมไม่ยอมให้พวกขอบเขตแก่นทองคำกระจอกๆ มารังแกง่ายๆ ไอ้ที่ครั้งก่อนในห้องเรียนที่มันไม่กล้าลงมือ ก็เพราะเกรงใจหวังลิ่งหรอกนะ

แต่ครั้งนี้...

เอ้อร์ฮาหัวเราะ หึหึ ในใจ

นึกไม่ถึงว่ากำลังเบื่อๆ ก็มีคนรีบวิ่งเอาความบันเทิงมาเสิร์ฟถึงที่ ไม่ได้ลงไม้ลงมือมานานแล้ว ครั้งล่าสุดที่สู้จริงจัง ก็เมื่อหกปีก่อนตอนที่ยังเป็นคางคกนั่นแหละ

เอ้อร์ฮากระดิกหาง ลุกขึ้นยืนแยกเขี้ยว เข้าสู่โหมดระวังภัย

ข้าเพิ่งมาถึงโลกมนุษย์ก็โดนต่อยตายคาที่ วิญญาณดั้งเดิมยังถูกกักขัง อุตส่าห์ใช้เวลาตั้งหกปีกว่าจะแยกเศษเสี้ยววิญญาณหนีออกมาได้ ดันซวยมาอยู่ในร่างสุนัข วันๆ โดนไอ้นกแก้วปากเสียในห้องเรียนจิกกัด แถมยังโดนพวกนักเรียนดึงแก้มเล่นโดยขัดขืนไม่ได้ ศักดิ์ศรีราชันย์ปีศาจระดับห้าผู้ยิ่งใหญ่ป่นปี้ไม่มีชิ้นดี แต่ถึงจะตกต่ำจนกลายเป็นสุนัขเฝ้าโรงเรียนซอมซ่อแห่งนี้...

แต่ข้าก็ยังจัดการพวกเจ้าได้สบายโว้ย!

ทันใดนั้น ฝาท่อระบายน้ำก็ถูกดันขึ้น หัวคนโผล่ออกมา

คนผู้นั้นพอเปิดฝาท่อปุ๊บ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายผิดปกติ หรี่ตาลง แผ่จิตสัมผัสออกไปสำรวจทันที

กลิ่นอายนี้ เดี๋ยวแรงเดี๋ยวเบา... เดี๋ยวมีเดี๋ยวหาย...

ผู้มาเยือนต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะระบุตำแหน่งเป้าหมายได้

แล้วเขาก็ต้องตะลึง เมื่อพบว่า

เป็นสุนัขตัวหนึ่ง...

มันกำลังยืนจ้องเขาเขม็งอยู่กลางแดดไกลๆ