บทที่ 61 - วรยุทธ์กับการตกปลา

บทที่ 61 - วรยุทธ์กับการตกปลา

เพลงร้อยปักษานมัสการหงส์เป็นเพลงอมตะของปี่สัวน่า ทว่าเมื่อถูกบรรเลงด้วยเปียโน มันก็ยังคงความเป็นสุดยอดผลงานระดับตำนาน เพลงคลาสสิกที่สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น ผสานกับทักษะเปียโนระดับปรมาจารย์ของฟางหยวน มันจึงกลายเป็นเพลงเปียโนที่หาฟังได้ยากยิ่งบนโลกใบนี้ เสียงชื่นชมในโลกออนไลน์หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย แต่ฟางหยวนกลับไม่ได้ใส่ใจ เขาไม่มีความคิดที่จะก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงเลยสักนิด หากเป็นคนอื่นคงจะรีบออกมาคุยโวโอ้อวดไปแล้ว แต่เขากลับรู้สึกต่อต้านการมีชื่อเสียงอยู่บ้าง ชีวิตแฮกเกอร์สายรักชาติกว่ายี่สิบปีในชาติก่อน ทำให้ฟางหยวนคุ้นชินกับการปิดทองหลังพระมากกว่า

แต่มู่เสวี่ยอิ๋งมักจะยื่นข้อเสนอที่เย้ายวนใจจนเขาไม่อาจปฏิเสธได้ สุดท้ายเขาก็เลยดังเปรี้ยงปร้างไปโดยปริยาย เพลงคลาสสิกหลายสิบเพลง จะปล่อยให้เลือนหายไปเฉยๆ ได้อย่างไร

ฟางหยวนไม่สนใจเรื่องเพลงเปียโนร้อยปักษานมัสการหงส์ เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูแอปไลฟ์สด ยอดผู้ลงทะเบียนของแอปยูเสียนไลฟ์ทะลุหนึ่งร้อยล้านคนไปแล้ว ส่วนแบ่งแปดต่อสองโดยไม่มีเงื่อนไขผูกมัดใดๆ มันช่างดึงดูดใจเหล่าสตรีมเมอร์และนักร้องอิสระเหลือเกิน แต่จำนวนสตรีมเมอร์และนักร้องอิสระบนแพลตฟอร์มยูเสียนไลฟ์กลับมีไม่ถึงห้าร้อยคน ภายใต้การตรวจสอบของชางฉยง สตรีมเมอร์และนักร้องอิสระจำนวนมากถูกระงับบัญชีไป

นักร้องอิสระบางคน เพลงนี้ก็ก๊อปมานิด เพลงนั้นก็ก๊อปมาหน่อย จุดจบก็คือโดนชางฉยงแบนบัญชี สตรีมเมอร์บางคนพูดคำหยาบเป็นไฟ บางคนก็เหยียดภูมิภาค บางคนก็พวกบูชาฝรั่ง... บางคนก็แต่งตัวโป๊เกินงาม สุดท้ายก็โดนชางฉยงแบนเรียบ

"สตรีมเมอร์คนนี้ร้องเพลงเพราะดี พูดจาก็รื่นหู ส่งของขวัญให้ร้อยเหรียญเหยียนหวงแล้วกัน"

"สตรีมเมอร์คนนี้แสดงอะไรก็ไม่รู้ ดูไม่ได้เลย ยังมีคนดูอยู่อีกเหรอ"

ฟางหยวนท่องไปในแอปไลฟ์สดต่างๆ อยู่กว่าครึ่งค่อนชั่วโมง ก่อนจะกดเข้าแอปยูเสียนไลฟ์ พอเห็นอะไรที่ดูแล้วสบายตา ฟังแล้วรื่นหู ฟางหยวนก็ส่งเหรียญทองแดง เหรียญเงิน หรือเหรียญทองให้ ในแอปยูเสียนไลฟ์ หนึ่งเหรียญทองแดงเท่ากับหนึ่งหยวน หนึ่งเหรียญเงินเท่ากับหนึ่งร้อยหยวน และหนึ่งเหรียญทองเท่ากับหนึ่งหมื่นหยวน การเปย์สิบเหรียญทองก็เท่ากับจ่ายเงินแปดหมื่นหยวน แพลตฟอร์มนี้เป็นของเขาเอง สตรีมเมอร์จะได้ส่วนแบ่งไปแปดส่วน การเปย์เหรียญต่างๆ ให้สตรีมเมอร์ในแอปยูเสียนไลฟ์ ก็เปรียบเสมือนการหว่านพืชหวังผลในอนาคต

......

หลังมื้อเช้า ฟางหยวนกับมู่เสวี่ยอิ๋งก็พากันไปตกปลาที่ริมแม่น้ำ ปลาไนในบ่อเริ่มน้อยลงแล้ว เขาต้องหาปลามาเติมหน่อย แหล่งหาปลาฟรีของฟางหยวนมีอยู่สองที่ หนึ่งคือแม่น้ำชิงเหอ สองคือทะเลสาบต้าหู แม่น้ำชิงเหอตกปลาฟรี ส่วนทะเลสาบต้าหูเสียค่าคันวันละห้าสิบ ช่วงไหนไม่อยากออกไปนอกหมู่บ้าน เขาก็จะมาหาปลาเติมที่แม่น้ำชิงเหอ ปลาในแม่น้ำสาขาต่างประเทศกว่าเก้าในสิบส่วน ถูกมังกรดำต้อนเข้ามาในประเทศหมดแล้ว ทำให้ปริมาณปลาในแม่น้ำชิงเหอช่วงที่ไหลผ่านหมู่บ้านตระกูลฟางเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

ฟางหยวนถือคันเบ็ดอยู่ในมือ จู่ๆ ก็นึกถึงวิชาแส้พญางูขาวขึ้นมาได้

"คันเบ็ดกับแส้ มีส่วนที่คล้ายคลึงกันอยู่มาก ถ้าใช้คันเบ็ดใช้วิชาแส้พญางูขาวล่ะ"

ฟางหยวนตกอยู่ในห้วงความคิด เขาเผลอถ่ายเทลมปราณภูตอุดรเข้าไปในคันเบ็ด สายเอ็น และตัวเบ็ดโดยไม่รู้ตัว สายเอ็นที่เคยอ่อนนุ่ม พลันแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าและยืดตรงแหน่ว ภายใต้การเสริมพลังด้วยลมปราณ แม้แต่ต้นหญ้าก็ยังคมกริบตัดเหล็กได้ดั่งหยวกกล้วย

วัดคันเบ็ด เกี่ยวปลาขึ้นมาหนึ่งตัว ปลดปลา หย่อนเบ็ด วัดคันเบ็ด เกี่ยวปลาขึ้นมาได้อีกตัว

"ทำแบบนี้ได้ด้วยแฮะ แต่เปลืองลมปราณภูตอุดรไปหน่อย"

"ปลาที่ใช้เบ็ดเกี่ยวขึ้นมา นอกจากจะแลกเป็นเงินได้แล้ว ยังได้แต้มตกปลาอีกด้วย"

ฟางหยวนที่ได้สติกลับมา เริ่มใช้ลมปราณภูตอุดรถ่ายเทลงไปในคันเบ็ด สายเอ็น และตัวเบ็ด แล้วเกี่ยวปลาขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า

"ถ้าในหมายมีปลาหนาแน่นพอ ชั่วโมงหนึ่งได้แต้มตกปลาหลักพันหลักหมื่นก็คงไม่ใช่ฝัน"

ฟางหยวนเลิกใช้ลมปราณ ยกคันเบ็ดขึ้นปั้นเหยื่อ แล้วเหวี่ยงออกไปแบบสบายๆ ท่าทางการเหวี่ยงเบ็ดของเขาในตอนนี้ เริ่มมีเงาของวิชาแส้พญางูขาวปรากฏให้เห็น แม้จะมีลมพัด แต่เหยื่อก็ยังตกลงตรงจุดที่ต้องการอย่างแม่นยำ

"วรยุทธ์มีประโยชน์กับการตกปลาไม่น้อยเลย"

ทันใดนั้น ปลาเฉาตัวขนาดปีกว่าก็กระโดดพุ่งขึ้นเหนือน้ำ ฟางหยวนไหวพริบว่องไว สะบัดคันเบ็ดออกไปทันที ภายใต้การเสริมพลังของลมปราณภูตอุดร ตัวเบ็ดพุ่งเจาะทะลุปากปลาเฉาอย่างจัง วิชาแส้พญางูขาวระดับปรมาจารย์ ทั้งรวดเร็ว แม่นยำ และรุนแรง เคล็ดวิชาในคัมภีร์เก้าอิมถูกฟางหยวนฝึกจนถึงขั้นสูงสุด บทเปลี่ยนเส้นเอ็นเขาก็ฝึกจนถึงระดับเหนือมนุษย์ วิชาแส้พญางูขาว กรงเล็บคร่าวิญญาณ... วิชาเก้าเงาเลือนลาง ล้วนถูกฝึกจนถึงระดับปรมาจารย์

ฟางหยวนยังไม่ทันจะได้ดีใจ ปลาเฉาก็ถูกปลาช่อนยักษ์ตัวมหึมากัดเข้าให้

"มิน่าล่ะปลาเฉาถึงกระโดดหนี"

ฟางหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้ลมปราณควบคุมตัวเบ็ดให้พุ่งไปเจาะทะลุริมฝีปากบนของปลาช่อนยักษ์

"เข้าปากเต็มๆ ดูซิว่าแกจะหนีไปไหนได้"

ปลาช่อนยักษ์หนักยี่สิบกว่าจินพุ่งพล่านซ้ายทีขวาที

"คุณตกปลาใหญ่ได้เหรอคะ" มู่เสวี่ยอิ๋งเอ่ยถาม

"ผมตกปลาเฉาตัวเล็กได้ตัวหนึ่ง แต่ดันโดนปลาช่อนยักษ์มากินต่อน่ะ" ฟางหยวนหัวเราะ

"โชคดีเกินไปแล้ว ปลาเฉาตัวเดียว แลกปลาช่อนยักษ์ได้ตัวเบ้อเริ่ม" มู่เสวี่ยอิ๋งกลั้นขำ

"เชี่ย พี่ฟางโคตรเฮงเลย เรื่องแบบนี้ก็เจอได้ด้วย"

"เวลาตกปลา เรื่องแบบนี้ถือว่าปกตินะ มีอยู่ครั้งหนึ่งผมตกปลาไนตัวเล็กได้ ยังไม่ทันเอาขึ้นฝั่ง ปลาไนตัวนั้นก็โดนปลาเค้ากินไป ปลาไนแค่สองนิ้ว แลกปลาเค้าหนักห้าจินกว่ามาได้เฉยเลย"

"น้าๆ นักตกปลา เวลาไปตกปลาเคยตกได้อะไรกันบ้าง"

"ผมเคยตกได้กระเป๋าเดินทาง"

"ผมเคยตกได้รองเท้าข้างหนึ่ง"

"ผมเคยตกได้ปลาไหลนา ปลาไหลโคลน แล้วก็เป็ด"

"พวกกิ่งไม้ใบไม้นี่ตกได้บ่อยมาก"

"มีครั้งหนึ่งผมตกปลาอยู่ดีๆ ตกได้คันเบ็ดสไลด์ขึ้นมาเฉย"

"ผมไม่เคยตกได้คันสไลด์ แต่เคยตกได้คันชิงหลิวครั้งหนึ่ง"

"ผมเคยตีเหยื่อออกไป แล้วไปเกี่ยวโดนสายเอ็นคนอื่น พอสาวกลับมาดันมีปลาติดมาด้วยตัวหนึ่ง"

"ตอนผมใช้คันสไลด์ตกปลา ตีไปพันสายไฟบ่อยมาก บ่อปลาแถวบ้านผมดันมีสายไฟพาดผ่านพอดี ออกแรงเยอะหน่อยก็พาดสายไฟตลอด"

"ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง ออกไปตกปลาแต่ดันตกได้ศพ"

"ผมเคยตกได้ไก่ชาวบ้าน กำลังจะตีเบ็ด เหยื่อปลาไหลโคลนที่เกี่ยวไว้ ดันโดนไก่ชาวบ้านมากินซะงั้น"

ฟางหยวนวัดคันเบ็ด ปลาช่อนยักษ์พุ่งขึ้นเหนือน้ำ เขาปลดเบ็ดแล้วโยนปลาช่อนลงกระชัง ปั้นเหยื่อก้อนใหม่แล้วเหวี่ยงลงไป รออยู่ไม่กี่นาที ก็ตกปลาไนได้ติดๆ กันอีกครั้ง ผ่านไปสิบกว่านาที ทุ่นก็เริ่มนิ่งสนิท

"เหยื่อสูตรปลาไน ตกได้แต่ปลาไน สงสัยมีปลานักล่าเข้าหมายอีกแล้ว"

ลมปราณภูตอุดรถูถ่ายเทลงคันเบ็ดและสายเอ็น ฟางหยวนยกและวางคันเบ็ดถี่ๆ เขาตวัดเบ็ดมั่วๆ ไปหลายสิบที จนในที่สุดตัวเบ็ดก็ไปเกี่ยวโดนอะไรบางอย่าง ปลาช่อนที่โดนเบ็ดเกี่ยวเข้าที่ใต้คางกระโดดพุ่งขึ้นเหนือน้ำ

"ปลาช่อนตัวนี้หนักแค่ห้าจินกว่าเอง"

ปั้นเหยื่อแล้วเหวี่ยงลงไปใหม่ รออยู่หลายนาทีทุ่นก็ยังไม่ขยับ

"หรือว่ายังมีปลานักล่าอยู่อีก"

ลมปราณถูกส่งเข้าไปในอุปกรณ์ตกปลาอีกครั้ง ฟางหยวนเริ่มมหกรรมตวัดเบ็ดมั่วซั่วอีกรอบ

"ปลาช่อนเจ็ดจินกว่า ไม่รู้ว่าหมดยังนะ"

เอาปลาช่อนใส่กระชัง แล้วก็เริ่มตวัดเบ็ดมั่วๆ อีก

"ตกได้ปลาไนแล้ว น่าจะไม่มีปลานักล่าแล้วล่ะ"

ปั้นเหยื่อลงน้ำ พอสบโอกาสก็วัดคันเบ็ด ปลาไนลอยละลิ่วขึ้นมา ช่วงเช้าแค่ครึ่งวัน ฟางหยวนตกปลาได้แปดร้อยกว่าจิน ส่วนมู่เสวี่ยอิ๋งที่ตั้งใจตกแต่ปลาใหญ่ ใช้ข้าวโพดตกปลาได้มาพันกว่าจิน ปลาเค้าเอาไปให้ปู่ใหญ่ เก็บปลาช่อนไว้กินตอนเที่ยงตัวหนึ่ง ที่เหลือปล่อยลงบ่อปลาทั้งหมด

หลังมื้อเที่ยง ฟางหยวนกับมู่เสวี่ยอิ๋งก็ขับเรือออกทะเล วางลอบดักปลาและลอบดักเป๋าฮื้ออย่างละยี่สิบอัน ปล่อยให้เรือหลานเทียนขับเคลื่อนอัตโนมัติ ส่วนตัวเขาก็ออกกำลังกายจนเหงื่อท่วมตัว ฟางหยวนที่รู้สึกสดชื่นทั้งกายและใจ ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ พอภรรยาเริ่มไลฟ์สด เขาก็ร้องเพลงไปสองเพลง พักผ่อนสักครู่ เขาก็ผสมเหยื่อสูตรปลาเก๋า แล้วตกปลาเก๋าขึ้นมาได้หลายตัว

มีมังกรเทพห้าเล็บอยู่กับตัว ของในแม่น้ำหรือทะเล เขาอยากได้อะไรก็ย่อมได้ การตกปลาก็คือการตกปลา หลายคนตกปลาเพียงเพื่อความบันเทิง ไม่ใช่เพื่อตัวปลา

"เกือบบ่ายสามแล้ว เรากลับกันเถอะ" ฟางหยวนเอ่ยขึ้น

เรื่องตกฉลามกับวาฬ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ท้องทะเลก็ตั้งอยู่ที่เดิม ฉลามกับวาฬมีเยอะแยะ อยากจะมาตกเมื่อไหร่ก็ได้

"อืม" มู่เสวี่ยอิ๋งพยักหน้า

นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่เคยลลิ้มรสปลิงทะเล ฟางหยวนเลยสั่งให้มังกรดำไปเก็บปลิงทะเลมาใส่ไว้ในลอบเป๋าฮื้อ เขาชอบตกปลา และก็ชอบกินของอร่อยเช่นกัน

[จบแล้ว]