บทที่ 50 - ศึกชิงแชมป์ระดับจังหวัด

บทที่ 50 - ศึกชิงแชมป์ระดับจังหวัด

ทะเลสาบที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ พื้นที่ประมาณห้าร้อยกว่าไร่ ฟางหยวนเลือกจุดตกที่ติดกับดงไม้น้ำขนาดใหญ่ น้ำลึกสามเมตรกว่า ถ้าใช้คันชิงหลิวตกได้ เขาจะเลือกใช้คันชิงหลิวเสมอ คันเบ็ดทะเลหรือคันเบ็ดสไลด์ที่ตกได้ไกล ได้แต่รอปลามากินเหยื่อ ขั้นตอนมันน่าเบื่อเกินไป

จะให้วางคันเบ็ดเรียงเป็นตับ ปักคันเบ็ดเป็นสิบเป็นร้อยคันเหรอ? ตอนไม่มีเงิน ฟางหยวนอาจจะทำแบบนั้น แต่ตอนนี้เขาไม่ขาดเงิน

ริมทะเลสาบมีคนขายปลาย่าง และมีคนมารับซื้อปลาจากนักตกปลาด้วย นอกเขตจังหวัดซิน พ่อค้าขนมตัดอาจจะดูป่าเถื่อนไปบ้าง แต่ในจังหวัดซิน พ่อค้าขนมตัดถือว่าซื่อสัตย์ใช้ได้ อาจเป็นเพราะกระต่ายไม่กินหญ้าข้างรัง หรือพ่อค้าขนมตัดนอกถิ่นบางคนอาจไม่ใช่คนจังหวัดซินจริงๆ

ปรากฏการณ์ปลาตาขุ่นปะปนไข่มุก (ปะปนของปลอมกับของจริง) มีมาตั้งแต่อดีตจนปัจจุบัน เมื่อก่อนชาวต่างชาติได้รับการดูแลระดับวีไอพี เศรษฐีชาวเหยียนหวงจำนวนมากเลยเปลี่ยนสัญชาติเป็นต่างชาติกันหมด

เตรียมตัวพร้อม ฟางหยวนใช้คันห้าเมตรสี่ ตีเหยื่อแตกไปสิบกว่าไม้ ทะเลสาบไร้เจ้าของ ไม่จำกัดความยาวคัน และไม่จำกัดจำนวนคัน

ฟางหยวนตั้งใจจะตกปลาไน มื้อเที่ยงจะกินปลาไนน้ำแดง ถ้าตกได้ปลาหลีฮื้อหรือปลาเฉา ก็จะทำปลาย่าง ถ่านไม้เนื้อแข็งย่างปลา ราดเครื่องปรุง กินไปต้มไป ได้อรรถรสไปอีกแบบ

ตอนเปิดโหมดผลาญเงิน ฟางหยวนตกได้ถ่านไม้เนื้อแข็งมาเยอะมาก ถ่านไม้เนื้อแข็งไม่ใช่เหล็กและไม่ใช่ถ่านหิน แต่เป็นถ่านที่เผาจากไม้เนื้อแข็ง ถ่านไม้เนื้อแข็งดั้งเดิมหมายถึงถ่านที่เผาจากไม้ติ้ว แต่ถ่านไม้เนื้อแข็งในท้องตลาดตอนนี้ ส่วนใหญ่เป็นผงถ่านไม้ไผ่อัดแท่ง

ต้นไม้โตช้า ไผ่โตเร็ว ประเทศเหยียนหวงจำกัดการตัดไม้ แต่ไผ่อยากตัดเท่าไหร่ก็ตัด บนรถบ้านเจิงถูมีเตาย่างปลา ถ่านไม้ และอุปกรณ์อื่นๆ พร้อมสรรพ

คนย่างปลาริมทะเลสาบ ทาเครื่องปรุงบนตัวปลา ใช้ไม้เสียบ ปักไว้รอบกองไฟ วิธีทำง่ายๆ รสชาติก็พอใช้ได้ ได้แค่พอใช้เท่านั้น แต่ถ้าทาเกลือทาน้ำมัน ย่างจนเหลืองกรอบทั้งสองด้าน กินแล้วหอมอร่อยอย่าบอกใคร

"หนึ่งจินกว่า? ในทะเลสาบมีปลาไนตัวใหญ่ขนาดนี้ด้วย?" ฟางหยวนวัดคัน ปลาไนหนักจินกว่ากระโดดขึ้นจากน้ำ ในขณะเดียวกัน มู่เสวี่ยอิ๋งก็ตกปลาไนขึ้นมาได้เหมือนกัน

ปลาไนในทะเลสาบมาจากไหน? หนึ่งคือคนปล่อย สองคือลมพัดมา สามคือนกคาบมา ลมจะพัดปลามาลงทะเลสาบได้ไง? พายุทอร์นาโดไงล่ะ ต่างประเทศบางแห่งเพราะพายุทอร์นาโด ทำให้เกิดฝนปลา ฝนปูทุกสามปีห้าปี

ไข่ปลานั้นทั้งเบาและเล็ก ลมแรงหน่อยก็พัดไข่ปลาไปได้ นกที่กินปลา ร่างกายย่อมติดไข่ปลามาบ้าง พอบินผ่านทะเลสาบ ไข่ปลาก็ร่วงลงไปพอดี ยังมีนักตกปลาหรือคนเลี้ยงปลาบางคน ชอบเอาปลาที่ตัวเองไม่ต้องการไปปล่อยในบ่อ หรืออ่างเก็บน้ำ หรือทะเลสาบของคนอื่น

ประเทศเหยียนหวงเดิมทีไม่มีเต่าอัลลิเกเตอร์ ปลาซัคเกอร์ ปลานิล หอยเชอรี่ จระเข้...

"เจ๊อิ๋งอิ๋ง ปลาไนที่นั่นตัวใหญ่จัง"

"รอวันไหนว่างๆ ผมจะไปลองตกที่ทะเลสาบที่พวกพี่ตกดูบ้าง"

"หมายดีจัด ปลาไนล้วนๆ"

"แดนสวรรค์ของนักตกปลาเลย เสียดายไกลบ้านผมตั้งสามพันกิโล"

ฟางหยวนเปิดโหมดผลาญเงินระดับสอง เงินในธนาคารระบบลดลงวินาทีละสิบหยวน ตกอยู่สองชั่วโมงกว่าเขาก็เก็บเบ็ด ปลาในทะเลสาบเยอะเกินไป ตกได้เยอะก็ขนกลับไม่ไหว ปล่อยก็เสียดาย ขายก็ไม่ได้ราคา

เห็นมีคนมารับซื้อปลา ฟางหยวนเก็บปลาเฉาไว้ตัวหนึ่ง ที่เหลือยกให้เขาไปฟรีๆ ฆ่าปลา ย่างปลา ต้มปลา หุงข้าว ปลาย่างครบเครื่อง สีกลิ่นรสมาเต็ม น้ำซุปเดือดปุดๆ กลิ่นหอมยั่วน้ำลายลอยฟุ้งไปทั่ว

กินปลาย่างอิ่มหนำ เก็บกวาดเรียบร้อย ฟางหยวนก็เริ่มทวงค่าจ้าง เมื่อกี้ร้องไปสองเพลง เขาได้รับบริการสุดประทับใจจากมู่เสวี่ยอิ๋งอีกครั้ง รถบ้านเจิงถูขับเคลื่อนอัตโนมัติ มุ่งหน้ากลับสู่จังหวัดตงหนาน เหลืออีกสามวันจะถึงการแข่งระดับจังหวัด ฟางหยวนที่ยังเที่ยวไม่หนำใจก็ต้องจำใจกลับ

"ที่รัก ไว้คราวหน้าเรามาใหม่นะ" มู่เสวี่ยอิ๋งยิ้ม

"ทำต่อตอนนี้เลยก็ได้" ฟางหยวนมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"ฉันหมายถึงมาจังหวัดซินใหม่ย่ะ" มู่เสวี่ยอิ๋งค้อน

"คุณอยากมา ผมก็พร้อมมาเป็นเพื่อน" ฟางหยวนหยอด

กลับถึงบ้านพักผ่อนหนึ่งวัน ทั้งสองเดินทางไปสนามแข่งตกปลาจังหวัดซิงโจว สนามแข่งรอบนี้เป็นบ่อเหมา กว้างประมาณยี่สิบเมตร ยาวร้อยเมตร จังหวัดซิงโจวมีเก้าอำเภอ แต่ละอำเภอมีโควตาสามคน รวมผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดยี่สิบเจ็ดคน

ลงชื่อ จับสลาก ฟางหยวนเริ่มผสมเหยื่อ ในบ่อเหมามีแต่ปลาไน เขาเลยผสมเหยื่อสูตรปลาไน ปลาไนหนักเฉลี่ยครึ่งจิน ฟางหยวนเลือกใช้เบ็ดไห่ซีเบอร์หก

แข่งตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงบ่ายสาม ผู้จัดงานมีข้าวกล่องให้ จำกัดคันสี่เมตรครึ่ง ฟางหยวนหยิบคันเบ็ดรุ่นจ้านหลงสี่เมตรครึ่งออกมาสองคัน

เตรียมทุกอย่างเสร็จ เขาไปที่ที่นั่งหมายเลขห้า มู่เสวี่ยอิ๋งไปที่หมายเลขสิบหก

พอกรรมการขานเริ่ม ฟางหยวนก็รัวเหยื่อรูดพันตะกั่ว การตกปลาแข่งขัน นอกจากอุปกรณ์ เหยื่อ เทคนิคแล้ว ที่สำคัญที่สุดคือความถี่ ปลาในบ่อมีจำกัด ใครชิงจังหวะได้ดีกว่า คนนั้นชนะ การอ่อยปลาต้องแย่ง การตกปลาก็ต้องแย่ง

"ปล่อยปลาไนไปสามพันจิน ไม่รู้ฉันจะตกได้เท่าไหร่?"

ไม่กี่นาทีต่อมา ฟางหยวนเปิดไม้แรกด้วยปลาไนสองตัว หนึ่งตัว สองตัว หนึ่งตัว สองตัว... พอปลาตรงจุดตกเริ่มบาง ฟางหยวนก็สร้างจุดตกใหม่

กรรมการสิบกว่าคนเดินตรวจตราไปมา การแข่งครั้งนี้ห้ามใช้หนอนแดง แต่ถ้าปั่นหนอนแดงเป็นโคลนผสมในเหยื่อถือว่าไม่ผิดกติกา

เหยื่อที่ฟางหยวนกับมู่เสวี่ยอิ๋งใช้ ผสมจากเหยื่อปลาไนทำเองกับหัวเชื้อปลาไนระบบ ประสิทธิภาพเหนือกว่าหนอนแดงมีชีวิตไปไกลโข เทคนิคไม่ถึงก็เอาเหยื่อเข้าสู้

สมรรถภาพร่างกายพวกเขาเหนือกว่านักตกปลาคนอื่น ความเร็วในการรูดเหยื่อ เหวี่ยงเบ็ด วัดคัน ปลดปลา เร็วกว่าคนอื่นแบบคนละชั้น ผลงานของฟางหยวนนำโด่ง มู่เสวี่ยอิ๋งตามมาติดๆ

"สมกับเป็นอาจารย์ฟางที่ร่ำลือกัน ความเร็วนี่มันปีศาจชัดๆ"

"ไม่รู้เขาใช้เหยื่ออะไร? ได้ผลดีกว่าเหยื่อสูตรลับของฉันอีก?"

"ฉันใส่ซอสหนอนแดงไปตั้งเยอะ ยังตกได้ไม่ถึงหนึ่งในห้าของมู่เสวี่ยอิ๋งเลย"

ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนต่างตกตะลึง สงสัย อิจฉา ริษยาปนเปกันไป สวีจิ้นที่เป็นกรรมการยืนอยู่ข้างฟางหยวน ดูแล้วสะใจแทน

เที่ยงตรง กินข้าวกล่อง แล้วลุยต่อ บ่ายสามโมง จบการแข่งขัน เจ้าหน้าที่ชั่งน้ำหนัก

ฟางหยวนตกได้แปดร้อยกว่าจิน คว้าแชมป์ตกปลาจังหวัดซิงโจว มู่เสวี่ยอิ๋งตกได้ห้าร้อยกว่าจิน ได้รองแชมป์ โจวขุย ผู้เข้าแข่งขันหมายเลขสิบห้า ตกได้แปดสิบกว่าจิน ได้อันดับสาม

แชมป์ได้เหรียญรางวัล เงินรางวัลห้าพันหยวน และชุดคันเบ็ดจากสปอนเซอร์ รองแชมป์ได้เหรียญรางวัล เงินรางวัลสามพันหยวน และชุดคันเบ็ด อันดับสามได้เหรียญรางวัล เงินรางวัลสองพันหยวน และชุดคันเบ็ด

ขึ้นเวทีรับรางวัล ถ่ายรูป กล่าวความรู้สึก ลงเวทีมาคุยกับเพื่อนนักตกปลาอีกพักหนึ่ง ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฟางหยวนขับรถคอนเคอเรอร์พาภรรยากลับบ้าน

"คุณไม่รู้จักเพลาๆ มือ ให้ฉันได้แชมป์บ้างเหรอ?" มู่เสวี่ยอิ๋งแกล้งงอน

"งั้นแข่งฤดูใบไม้ผลิ ผมที่หนึ่ง คุณที่สอง เดี๋ยวแข่งฤดูใบไม้ร่วง ให้คุณที่หนึ่ง ผมที่สอง" ฟางหยวนยิ้ม

"เอางั้นก็ได้" มู่เสวี่ยอิ๋งคิดแล้วพยักหน้า

การแข่งระดับมณฑลจะมีขึ้นในวันเสาร์หน้า สนามแข่งห่างจากหมู่บ้านตระกูลฟางเจ็ดสิบกว่ากิโลเมตร ขับรถกลับบ้าน กินมื้อเย็น กลับห้องแช่น้ำอย่างมีความสุข

คันเบ็ดที่ได้จากการแข่ง ฟางหยวนกะจะเอาไปแจกคนอื่น ความแข็งเหนียวธรรมดา สัมผัสธรรมดา สำหรับเขาแล้วมันเหมือนซี่โครงไก่ จะทิ้งก็เสียดาย จะกินก็ไม่มีเนื้อ คันเบ็ดในร้านค้าระบบ ต่อให้เป็นระดับหนึ่งที่ห่วยที่สุด ก็ยังเป็นคันเบ็ดเทพที่ทั้งเบาทั้งเหนียว

[จบแล้ว]