บทที่ 13 ระบบและนิ้วทองคำ

"ระบบงั้นรึ?"

แม้ 'ระบบ' จะเป็นของคู่กันกับนิยายแนวทะลุมิติมานานจนเฝือ แต่เมื่อจู่ๆ มันโผล่เข้ามาแทรกแซงการเดินทางของเขา สวี่หลินก็อดตระหนกไม่ได้

"โฮสต์ ข้ารู้ว่าท่านคงมีข้อสงสัยมากมาย แต่ภารกิจเร่งด่วนนัก ตอนนี้ไม่ใช่เวลาอธิบาย"

"ท่านไม่จำเป็นต้องสงสัยในความถูกต้องของระบบนี้ เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น ทุกอย่างจะกระจ่างเอง"

"อีกอย่าง การช่วยเด็กสาวน่าสงสารสักคนไม่เห็นต้องมีเหตุผลหรือต้องลังเลเลยนี่ จริงไหม?"

"โฮสต์ การที่วีรบุรุษช่วยสาวงามจะเป็นก้าวแรกของท่านในการเผยแผ่ 'มหารัก' ไปทั่วห้าสวรรค์สิบอาณาจักร จงรีบพิสูจน์ให้ระบบเห็นเถิดว่าท่านมีหัวใจแห่งมหารักจริงๆ"

"ใจอยากช่วยน่ะมี แต่ข้าไม่มีปัญญาน่ะสิ"

สวี่หลินตอบกลับระบบในใจโดยไม่ลังเล

ระบบพูดถูกอยู่อย่างหนึ่ง การช่วยเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลมากมาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสวี่หลินได้รับรู้ความทรงจำของเซี่ยซือมาแล้ว พอรู้ว่าเด็กสาวคนนี้เป็นเพียงเหยื่อสังเวยร่างต้น เป็นผู้บริสุทธิ์ที่ต้องรับเคราะห์กรรมอย่างไม่เป็นธรรม เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าอยากทำอะไรเพื่อช่วยนางบ้าง

สวี่หลินไม่คิดว่าตัวเองจะทนดูชีวิตหนึ่งดับสูญไปเฉยๆ ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อเขามาสวมร่างเจ้าของเดิมและฟื้นคืนชีพด้วยตัวตนนี้ เขายิ่งไม่อาจเมินเฉยต่อเซี่ยซือที่ต้องตายเพื่อเป็นเครื่องสังเวยได้

"โฮสต์ ข้าคือระบบ ท่านแค่พานางกลับไปที่ห้อง แล้วข้าจะรับหน้าที่รักษานางเอง"

สวี่หลินพยายามยันกายลุกขึ้นและขยับตัวไปหาเด็กสาว พลางถามในใจ

"ระบบ ข้าเชื่อเจ้า แต่นางจะทนไหวจนกว่าเจ้าจะช่วยนางงั้นหรือ?"

"สถานที่ถูกกำหนดไว้แล้ว ระบบรักษาได้แค่ในห้องของโฮสต์เท่านั้น"

"ส่วนนางจะทนไหวหรือไม่ ขึ้นอยู่กับสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของนาง หากจิตใจนางเข้มแข็งพอ วิญญาณก็จะยังคงรั้งอยู่ในโลกมนุษย์ได้อีกสักระยะ ตราบใดที่วิญญาณไม่แตกสลาย การดึงนางกลับมาจากประตูนรกก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับระบบ"

"ทว่าในสภาพปัจจุบัน นางไม่สามารถรับรู้สิ่งรอบข้างได้เลย เราให้กำลังใจนางไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตา"

เสียงสังเคราะห์ของระบบเจือแววโศกเศร้าและจนปัญญา ช่างเป็นระบบที่มีเมตตาธรรมเสียจริง

"โฮสต์ เวลาเป็นเงินเป็นทอง รีบลงมือเถอะ"

ส่งผ่านความตั้งใจไปให้นางไม่ได้จริงๆ หรือ? ไม่แน่เสมอไป

ในเมื่อโคมเวียนยังหมุนอยู่ แสดงว่าจิตใต้สำนึกของนางยังคงตื่นตัว

นางอาจไม่ได้ยิน ไม่เห็น หรือไม่ได้กลิ่น แต่จิตใต้สำนึกยังคงฝันได้ไม่ใช่หรือ?

สวี่หลินชูตะปูแห่งฝันในมือขึ้น แสงกระบี่สีม่วงสว่างวาบ กวาดไปทางผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงพร้อมกับสายลมยามค่ำคืน

"โฮสต์? โฮสต์! ท่านกำลังทำอะไร?"

เสียงของระบบตื่นตระหนก ร้อนรน และงุนงง ค่อยๆ จางหายไปในหัวของสวี่หลิน เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาโผล่ในคฤหาสน์เศรษฐีหวงแล้ว

"ระบบ? ได้ยินข้าไหม?" สวี่หลินเรียกหาในใจ

ผ่านไปเนิ่นนาน ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ

"มีแค่คุณหนูคนนี้แหละย่ะ~ ไม่มีระบบหรอก คิกๆ"

โมจิพุ่งออกมาจากข้างกายสวี่หลินและบินวนรอบตัวเขาอย่างร่าเริง

"เจ้าก็ได้ยินเสียงระบบด้วยเหรอ?"

"แน่นอน เราใจตรงกันและกายเดียวกันนี่นา"

โมจิเกาะไหล่สวี่หลินอย่างเกียจคร้าน พันรอบคอเขาเหมือนผ้าพันคอ แล้วเอาหน้าถูไถแก้มเขาไปมา

"ระบบนี้ดูท่าจะไม่มีอำนาจอะไรมากนะ"

อาศัยจังหวะที่เวลาในความฝันเดินช้า สวี่หลินกับโมจิจึงเริ่มประชุมวางแผนฉุกเฉิน

"คุณหนู สังเกตไหม? ระบบนี้ดูเหมือนจะคิดว่าข้าคือเจ้าของร่างเดิม มันไม่รู้ว่าข้าเป็นวิญญาณจากต่างโลก"

"เจ้าคิดว่าถ้ามันรู้ว่าจับคู่ผิดคน มันจะกำจัดเจ้าทิ้งไหม?"

โมจิยิ้มกริ่มขู่สวี่หลินโดยไม่มีท่าทีตึงเครียด

"เรื่องระบบที่โผล่มาดื้อๆ นี่ช่างมันก่อนเถอะ คุณหนู ในเมื่อเจ้าเป็นผี มีวิธีช่วยไม่ให้วิญญาณเซี่ยซือแตกสลายไหม?"

หลังจากได้รับมรดกของพี่สาวเหลียน โมจิก็มีความรู้เรื่องวิถีวิญญาณอย่างแตกฉาน เมื่อได้ยินสวี่หลินขอความช่วยเหลือ นางก็เชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ

"ข้าย่อมมีวิธีฝืนรั้งวิญญาณมนุษย์ไว้ไม่ให้แตกดับ แต่ข้าไม่อยากช่วยนาง"

ก่อนที่สวี่หลินจะทันได้ซักไซ้ โมจิก็เคาะตะปูแห่งฝันตรงหน้าเขา ให้เขาเห็นเกจพลังวิญญาณที่ด้ามดาบชัดๆ... เหลือไม่ถึง ๕% ซึ่งจะหมดลงในพริบตา

"อย่างที่เห็น ถ้าไม่มีพลังวิญญาณ เราก็ตาย อย่าแบกของหนักถ้าแรงน้อย อย่าไปเกลี้ยกล่อมใครถ้าคำพูดไม่มีน้ำหนัก"

"การเปลืองพลังวิญญาณเพื่อยื้อชีวิตคนแปลกหน้า มันไม่คุ้มค่าเอาซะเลย"

สวี่หลินเพิ่งจะฟื้นคืนชีพมาหมาดๆ และยังหาวิธีเติมพลังวิญญาณไม่ได้ เมื่อโดนโมจิเตือนสติ เขาก็อดลังเลไม่ได้

"ข้าสัมผัสได้ว่าไอวิญญาณที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กคนนั้นเข้มข้นมาก วิญญาณนางต้องอร่อยแน่ๆ"

โมจิแลบลิ้นเลียริมฝีปาก เสนอความคิดชั่วร้าย "จับกินซะดีไหม? อย่าให้ความใจดีของนางสูญเปล่าเลย"

"คุณหนู! ทำแบบนั้นได้ที่ไหน? ต่างอะไรกับวิญญาณชั่วร้ายกันเล่า?"

สวี่หลินปฏิเสธข้อเสนอของโมจิอย่างโมโห และมองนางด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

"แต่ตอนนี้พวกเราก็เป็นวิญญาณชั่วร้ายอยู่แล้วนี่"

โมจิเอียงคอยิ้มบางๆ ไม่แยแสความโกรธของสวี่หลิน และเอ่ยความจริงออกมาอย่างเย็นชา

"ในฐานะวิญญาณประจำกายเจ้า คุณหนูคนนี้มีหน้าที่รับผิดชอบแค่เจ้าคนเดียว ข้าไม่สนจะช่วยวิญญาณน่าเวทนาตนไหนในโลกนี้ทั้งนั้น ข้าต้องการแค่ให้เจ้ามีชีวิตอยู่"

"แล้วเจ้าจะฟังข้าไหม?" สวี่หลินถามพลางจ้องตาโมจิเขม็ง

"ย่อมต้องฟัง" โมจิตอบโดยไม่หลบสายตา

"งั้นช่วยข้าคิดหาวิธีอื่นยื้อวิญญาณเซี่ยซือที ต่อให้ช่วยไม่ได้ ข้าก็ไม่อาจลงมือทำร้ายนาง

ลองพยายามดูก่อนเถอะ ถ้าช่วยไม่ได้จริงๆ ค่อยว่ากัน"

"เฮ้อ ก็ได้"

โมจิถอนหายใจ ราวกับคาดเดาทางเลือกของสวี่หลินไว้แล้ว

"เราใช้วิธีรองลงมาก็ได้ เริ่มที่ตัวนางและเสริมความมุ่งมั่นที่จะมีชีวิตอยู่ ถ้าระบบไม่ได้โกหก เจ้าแค่ต้องหาทางกล่อมให้เซี่ยซืออดทนรอสักครึ่งถ้วยชา

ไอวิญญาณของเซี่ยซือเข้มข้นมากจนแทบจะจับต้องได้ ขอแค่นางมีใจสู้ โอกาสรอดก็สูง ต่อให้ไม่รอด นางก็อาจกลายเป็นวิญญาณอาฆาตเหมือนข้าก็ได้~"

"แล้วข้าต้องทำยังไง?"

"ก็ใช้พลังแห่งความฝันไงล่ะ"

โมจิยิ้มและยัดตะปูแห่งฝันใส่มือสวี่หลิน

"ตะปูแห่งฝันเปลี่ยนความทรงจำผิวเผินหรือส่งข้อความตรงๆ ไม่ได้ แต่มันใช้ความฝันเปลี่ยนแปลงจิตใต้สำนึกและสร้างความเชื่อให้นางอย่างแนบเนียนได้

เราใช้ตะปูแห่งฝันถักทอฝันหวานอันงดงามให้เซี่ยซือ ให้วิญญาณนางได้ดื่มด่ำกับความสุขลวงตาและมอบเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ให้นาง"

สวี่หลินยังไม่รับตะปูแห่งฝันที่โมจิยื่นให้

"นางไม่ผูกพันกับพ่อแม่เพื่อนฝูง ไม่มีความฝันอะไรในชีวิต ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าจะโน้มน้าวนางยังไง นางยังมีห่วงอะไรในโลกนี้อยู่อีกเหรอ?"

"ทื่อมะลื่อจริงเจ้าก้อนขน! มิน่าถึงจีบสาวไม่ติด!"

โมจิหัวเราะร่า ใช้หางกุมท้องขำ คิดว่าสวี่หลินกังวลเกินเหตุ นางให้กำลังใจเขาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"ถ้าไม่มีห่วง ก็สร้างมันขึ้นมาสิ ถ้าไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ เจ้าก็มอบให้ไปสิ

เอ้า มาเริ่มสงคราม (เดต) ของเรากันเถอะ!"