บทที่ 28 เขารักนางอย่างลึกซึ้ง

บทที่ 28 เขารักนางอย่างลึกซึ้ง

ตอนนั้นเอง น้ำเสียงของซ่งหลินยวนก็เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน "ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ข้าก็ยินดีเอาชีวิตเข้าแลก เพื่อให้ได้เริ่มต้นใหม่กับนางอีกครั้ง!"

"คราวนี้ข้าจะไม่ปล่อยนางไปอีก ข้าจะให้นางเป็นผู้หญิงของข้า ให้กำเนิดลูกของข้า และแก่เฒ่าไปด้วยกัน"

หลานชิงซีตกตะลึงกับคำพูดเหล่านี้ แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง!

ซ่งหลินยวนดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของนาง เขาหันมาสบตานางด้วยดวงตาสีเลือดที่ฉายแววคลุ้มคลั่ง ทำให้นางสะดุ้งสุดตัวและตื่นจากภวังค์ทันที

นางเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ลี่ชิวได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงรีบเข้ามารินชาร้อนให้ "คุณหนู ค่อยยังชั่วขึ้นไหมเจ้าคะ?"

หลานชิงซีเหงื่อท่วมตัว แต่ความรู้สึกทรมานทุเลาลงมากแล้ว

นางรับถ้วยชาขึ้นดื่มรวดเดียวหมด แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ "อืม ดีขึ้นมากแล้ว ตอนนี้ยามใดแล้ว?"

ลี่ชิวเหลือบมองนาฬิกาน้ำ "เพิ่งผ่านยามสามมานิดเดียวเจ้าค่ะ"

หลานชิงซีเคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า "ฝันยามสามมักเป็นจริง" แต่นางยังคงรู้สึกว่าความฝันนี้มันเหลือเชื่อเกินไป

เพราะในชาติก่อน แม้ว่านางและซ่งหลินยวนจะเคยมีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันหนึ่งคืน แต่ที่ผ่านมานางศึกษานิสัยใจคอของเขาเพียงเพื่อส่งเสริมความก้าวหน้าของอวี้จวินซูเท่านั้น

ทว่าในที่แจ้ง พวกนางแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กัน แม้จะเจอกันบ้างตามงานเลี้ยง แต่ก็อยู่ในสายตาผู้คนมากมาย มีเพียงครั้งเดียวที่ได้พบกันเป็นการส่วนตัวก็ด้วยเหตุสุดวิสัย

ราวครึ่งปีก่อนนางจะตาย อวี้จวินซูเคยคะยั้นคะยอให้นางไปปรนนิบัติซ่งหลินยวน แต่นางปฏิเสธเสียงแข็ง

ดังนั้นความฝันนี้จึงดูเหลวไหลสิ้นดี ซ่งหลินยวนจะมาเก็บศพและแก้แค้นให้นางได้อย่างไร?

ความฝันประหลาดนี้ คงเป็นภาพลวงตาที่จิตปรุงแต่งขึ้นเพราะช่วงนี้นางได้พบกับซ่งหลินยวนบ่อยครั้งกระมัง

หากซ่งหลินยวนชอบนางจริงๆ ด้วยสิ่งที่เขาทำกับนางเมื่อเร็วๆ นี้ นางสาบานว่าจะทำให้เขาต้องคุกเข่าอ้อนวอน แล้วจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเขาให้จมดิน!

พอนึกภาพนั้น นางก็อดขำออกมาไม่ได้

ลี่ชิวถาม "คุณหนูขำอะไรหรือเจ้าคะ?"

หลานชิงซีตอบ "เปล่าหรอก แค่นึกเรื่องตลกขึ้นมาได้น่ะ"

คนอย่างซ่งหลินยวนน่ะหรือ? เขาเป็นคนเลือดเย็นไร้หัวใจ สตรีเป็นเพียงของเล่นฆ่าเวลา

เป็นไปไม่ได้ที่คนอย่างเขาจะมีความรัก เพราะเขาไม่มีหัวใจ

นางปัดความฝันนั้นทิ้งไปจากความคิด เพราะมันเพ้อเจ้อเกินไป ราวกับนิทานหลอกเด็ก

นางนอนหลับไปตื่นหนึ่งแล้ว ตอนนี้จึงไม่รู้สึกง่วงอีก

พอนึกถึงซ่งหลินยวน นางจึงถามขึ้น "สมุนไพรที่ข้าให้เจ้าไปซื้อวันนี้ ได้มาครบไหม?"

ลี่ชิวตอบ "ได้มาครบเจ้าค่ะ บ่าวให้คนข้างนอกต้มให้เสร็จสรรพตามที่คุณหนูสั่งแล้วเจ้าค่ะ"

พูดจบนางก็นำกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุยาต้มเข้มข้นมาให้

ยานี้กลิ่นแรงมาก หากต้มในจวนโหวคงเป็นจุดสนใจและนำปัญหามาให้โดยไม่จำเป็น

ในเมื่อหลานชิงซีข่มตานอนไม่หลับ นางจึงเทยาต้มสีเข้มข้นออกมา เตรียมปั้นเป็นลูกกลอน

นางคำนวณเวลาดูแล้ว อีกไม่กี่วันซ่งหลินยวนคงส่งคนมารับนางอีกแน่

นางต้องเตรียมตัวให้พร้อม ยาลูกกลอนเหล่านี้เตรียมไว้เพื่อเขา

ขณะปั้นยา นางก็อดหวนนึกถึงความฝันนั้นอีกไม่ได้ นางส่ายหน้าเบาๆ ขับไล่มันออกจากสมองอย่างสิ้นเชิง

...

สามวันต่อมา อวี้จวินซูรับจ้าวเยียนเอ๋อร์เข้าเป็นอนุภรรยา

การรับอนุแตกต่างจากการแต่งภรรยาเอก ไม่ต้องมีพิธีรีตองใหญ่โต

ยิ่งไปกว่านั้น อวี้จวินซูเพิ่งแต่งงานกับหลานชิงซีได้เพียงเดือนเดียว หากข่าวรับอนุแพร่งพรายออกไปในช่วงนี้ คงฟังดูไม่งาม จวนโหวจึงจัดการเรื่องนี้อย่างเงียบเชียบที่สุด

พวกเขาตกแต่งเรือนพักของจ้าวเยียนเอ๋อร์ใหม่ เพิ่มผ้าห่มมงคลสองผืน ตัดชุดใหม่สองชุด และมอบเงินให้จ้าวเยียนเอ๋อร์อีกสิบตำลึง

รวมข้าวของทั้งหมดแล้ว มูลค่าไม่ถึงหนึ่งร้อยตำลึง

จากเดิมที่เคยเรียกร้องไปเกือบสองพันตำลึง ลดฮวบลงมาเหลือไม่ถึงร้อย ทำเอาจ้าวเยียนเอ๋อร์ผิดหวังอย่างแรง

ทว่าอวี้จวินซูเชี่ยวชาญการเอาใจสตรีเป็นเลิศ เขาลงมือแกะสลักปิ่นไม้ให้จ้าวเยียนเอ๋อร์ด้วยตัวเอง เพียงแค่นั้นนางก็ดีใจจนเนื้อเต้น

มิหนำซ้ำเขายังหยอดคำหวานว่า เขาจะแกะสลักปิ่นให้แค่นางคนเดียว และจะไม่ทำให้หญิงอื่นอีก

จ้าวเยียนเอ๋อร์หายงอนเป็นปลิดทิ้ง

นางเอ่ยเสียงหวานหยด "พี่จวินดีกับข้าเหลือเกินเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะปรนนิบัติท่านอย่างดี และจะมีลูกชายให้ท่านสักคน"

อวี้จวินซูยิ้มพราย อุ้มนางขึ้นแนบอก กำลังจะเริ่มบทรักอันเร่าร้อน เสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะ

คนสนิทของอวี้จวินซูมารายงานว่ามีเรื่องด่วนที่กรม รองเสนาบดีต้องการพบตัวเขา

เขาจึงบอกนางว่า "เรื่องที่กรมคงต้องใช้เวลาสะสางสักพัก เจ้านอนพักผ่อนไปก่อนนะ พรุ่งนี้ข้าจะมาอยู่เป็นเพื่อน"

แม้จ้าวเยียนเอ๋อร์จะผิดหวัง แต่ก็ไม่กล้าถ่วงเวลางานราชการของเขา

นางเอ่ยอย่างรู้ความ "งานหลวงสำคัญกว่า พี่จวินรีบไปเถอะเจ้าค่ะ"

อวี้จวินซูเอ่ยชมเชยนางไม่กี่คำแล้วรีบเดินจากไป

ทว่า... เขาไม่ได้ออกจากจวน แต่กลับตรงดิ่งไปที่เรือนของหลานชิงซี

คนสนิทผู้นั้นเขาเป็นคนเตี๊ยมมาเอง เพราะเขาเห็นว่านี่เป็นโอกาสทองที่จะแสดงความรักอันลึกซึ้งที่มีต่อหลานชิงซี

เขาพรมเหล้าใส่ตัวเล็กน้อย แสร้งทำเดินเซไปมาเมื่อใกล้ถึงเรือนของหลานชิงซี

ในเรือนของหลานชิงซี นอกจากลี่ชิวแล้ว ยังมีแม่นมสองคนและสาวใช้แรงงานอีกสองคน

ทันทีที่มาถึง เขาตะโกนเรียก "ชิงซี!"

แม่นมคนหนึ่งรีบเข้ามาประคองเขา แล้วหันไปตะโกนบอกในห้อง "ฮูหยินน้อย ท่านซื่อจื่อมาเจ้าค่ะ"

สีหน้าของหลานชิงซีเย็นชาลงทันทีที่ได้ยิน

เพราะอวี้จวินซูเคยทำเช่นนี้มาก่อน!

นางนึกว่าหลังจากที่นางอาละวาดไปคราวนั้น เขาคงไม่หน้าด้านมาทำเรื่องน่ารังเกียจพรรค์นี้กับนางอีก

แต่ความจริงพิสูจน์แล้วว่า นางประเมินความหน้าด้านของอวี้จวินซูต่ำไป

ลี่ชิวขมวดคิ้ว "วันนี้เป็นวันที่ซื่อจื่อรับอนุจ้าวไม่ใช่หรือเจ้าคะ? แล้วมาหาคุณหนูทำไม?"

หลานชิงซีตอบ "เขามาเพื่อพิสูจน์รักแท้ที่มีต่อข้าอย่างไรเล่า"

จะมีอะไรพิสูจน์ความรักที่บุรุษมีต่อภรรยาเอกได้ดีไปกว่า การทิ้งอนุในคืนเข้าหอมาหาภรรยาเอกอีกเล่า?

แต่ความคิดนี้ทำให้หลานชิงซีอยากจะอาเจียน!

ลี่ชิวตามความคิดไม่ทันในทีแรก

แต่นางไม่มีเวลาไตร่ตรอง เพราะได้ยินคำสั่งของหลานชิงซี "ไปเอาน้ำล้างเท้าข้ามา"

ลี่ชิวรับคำแล้วรีบวิ่งไปยกกะละมังน้ำล้างเท้ามา

ทันทีที่อวี้จวินซูเดินมาถึงหน้าประตูห้อง น้ำถังใหญ่ก็สาดโครมใส่ตัวเขาเต็มๆ

เขาตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ อาการเมาทิพย์หายเป็นปลิดทิ้ง

หลานชิงซีด่ากราด "วันนี้เป็นวันที่ท่านรับจ้าวเยียนเอ๋อร์เป็นอนุ ท่านมาทำบ้าอะไรที่เรือนข้า?"

"พวกท่านลักลอบได้เสียกันก่อนแต่ง แถมยังพานางเข้าจวนมาทั้งที่ข้าแต่งงานได้ไม่ถึงเดือน"

"ท่านรักนางปานดวงใจ แต่วันสำคัญของท่านกับนาง ท่านกลับทำตัวเช่นนี้ มันรังแกนางเกินไปแล้ว!"

"และนี่มันก็หยามเกียรติข้าด้วย! ท่านจงใจจะโยนข้อหา 'เมียขี้หึง' ให้ข้าใช่ไหม? แล้วต่อไปนางจะมองข้าอย่างไร?"

แม่นมที่ประคองอวี้จวินซูรีบแก้ต่าง "ที่ท่านซื่อจื่อมาหาฮูหยินน้อยในคืนนี้ ก็เพราะท่านรักและห่วงใยฮูหยินน้อยมากนะเจ้าคะ"

หลานชิงซีได้ยินแล้วคลื่นไส้ นางเอ่ยเสียงเย็น "นี่ไม่ใช่รักมากหรอก นี่มันคนไร้สมองต่างหาก"

"หากคืนนี้ท่านซื่อจื่อค้างที่นี่ ต่อไปข้ากับอนุจ้าวจะมองหน้ากันติดได้อย่างไร? นี่ต้องการจะเสี้ยมให้เมียเอกกับเมียน้อยตบตีกันตั้งแต่วันแรกเลยหรือ?"

"ท่านซื่อจื่อเมาจนขาดสติ แล้วพวกเจ้าเล่า สมองโดนเหล้ากัดกินไปด้วยหรือไง?"

แม่นมเอ่ยเสียงอ่อย "ขอแค่ฮูหยินน้อยไม่พูด พวกบ่าวไม่พูด อนุจ้าวก็ไม่รู้หรอกเจ้าค่ะ"